Trwa ładowanie...

Wstydzę się!

Wstydliwość dziecięca przypada na różne okresy życia i rozwoju malucha. Wynika z konfrontacji z nieznanym światem, z sytuacjami, w których pojawiają się nowe osoby, a dziecko jest eksponowane na ich widok, często zmuszone do zaśpiewania piosenki lub wyrecytowania wierszyka. To, że dziecko należy do wstydliwych, wynika także z jego osobowości. Jeśli jest introwertyczna, dziecko należy do spokojnych, unikających zbyt dużej liczby nieznanych osób i sytuacji. Lubi być samo i jest wtedy spokojniejsze, bo w tłumie ludzi często przychodzi mu być ocenianym. A często oceny stanowią dla dziecka czynnik stresogenny, więc woli unikać takich sytuacji i jest określane mianem nieśmiałego dziecka.

Zobacz film: "Jakie umiejętności powinno posiadać dziecko, które idzie do przedszkola?"

spis treści
Jak pomóc nieśmiałemu dziecku?
Jak pomóc nieśmiałemu dziecku?

Nieśmiałość dziecka to powód do zmartwień wielu rodziców. Większość liczy, że ich pociecha z czasem nabierze...

zobacz galerię

1. Przyczyny wstydu u dziecka

Według ekspertów, przyczynami takich zachowań niektórych dzieci są:

  • predyspozycje genetyczne,
  • osłabione relacje z rodzicami lub ich nadopiekuńczość,
  • niedostateczne opanowanie umiejętności społecznych,
  • zbyt częsta i surowa krytyka działań dziecka.

Wstydliwe dzieci dużo rzadziej angażują się w działania niewłaściwe, z punktu widzenia prawa niemoralne, ponieważ bardzo dbają o to, co myślą o nich inni ludzie. Jednak mimo to wstydliwość powoduje rozmaite kłopoty natury praktycznej i emocjonalnej. Nieśmiałe dziecko czy nastolatek ma mniej kolegów. Unika pewnych aktywności i zachowań, takich jak uprawianie sportu, występowanie w teatrzykach szkolnych i na akademiach, nie zabiera głosu w dyskusjach. Czuje się w związku z tym często osamotnione, ma niską samoocenę oraz częstsze niż jego rówieśnicy zaburzenia żołądkowo-jelitowe. Nieśmiałe dzieci często stają się niespokojnymi, lękliwymi nastolatkami.

2. Jak pomóc dziecku, które się wstydzi?

Warto postarać się i nie etykietować dziecka jako nieśmiałego. Opisując dziecięce zachowania w gronie przyjaciół czy rodziny, wzmacniamy w dziecku poczucie, że należy do jakiejś „innej” kategorii ludzi. Uczymy go, że bycie nieśmiałym to kategoria problemu, o którym trzeba wszystkim przypominać, a nie go rozwiązywać za pomocą różnych metod. Tym samym podkreślamy, że nieśmiali ludzie mogą stawać się ofiarami losu, zamiast stawić czoła rozmaitym problemom i podejmować coraz nowe wyzwania.

Dobrze jest przyjrzeć się relacjom na linii rodzic-dziecko i zastanowić się, z czego może wynikać ta nadmierna wstydliwość dziecka. Często okazuje się, że rodzice nie rozmawiają o tym z dziećmi, nie dzielą się swoimi doświadczeniami na tym polu, nie dają przykładu, jak pokonać swoją nieśmiałość. Dziecko, które się wstydzi potrzebuje dużo wsparcia i zachęty ze strony dorosłych. Trzeba nauczyć je, że warto angażować się w pokonywanie nieśmiałości, bo otwarta postawa niesie ze sobą korzyści, np. nowe, interesujące znajomości z ludźmi. Można zacząć od nauczenia dziecka, że wszystkim sąsiadom i gościom odwiedzającym dom należy się ukłonić, mówiąc „dzień dobry”.

Następny artykuł: Złe nawyki przedszkolaka

Polecane dla Ciebie

Pomocni lekarze

Szukaj innego lekarza

Komentarze

Wysyłając opinię akceptujesz regulamin zamieszczania opinii w serwisie. Grupa Wirtualna Polska Media SA z siedzibą w Warszawie jest administratorem twoich danych osobowych dla celów związanych z korzystaniem z serwisu. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych, podanie danych jest dobrowolne, Użytkownikowi przysługuje prawo dostępu do treści swoich danych i ich poprawiania.