Rozwój malucha

W okresie po niemowlęcym, rozwój dziecka tylko nieznacznie traci na swej dynamice. Maluch, na początku drugiego roku życia, ma już za sobą tak spektakularne osiągnięcia jak pierwszy krok i pierwsze słowo. Teraz czeka go doskonalenie umiejętności, których zalążek pojawił się w pierwszym roku życia.

Dziecko będzie rosnąć, zmieni się jego sylwetka, będzie komunikować się z otoczeniem za pomocą słów, opanuje do perfekcji chodzenie, bieganie a z czasem nawet wchodzenie po schodach. W zabawach zacznie odwzorowywać otoczenie i naśladować rodziców. Na przestrzeni roku, pomiędzy 12 a 24 miesiącem życia, nastąpi jego zdecydowany rozwój społeczny, emocjonalny i intelektualny.

Z miesiąca na miesiąc dziecko będzie poruszać się coraz sprawniej i szybciej. Poprawi się jego koordynacja ruchowa. Udoskonali się zmysł równowagi. Wzrośnie sprawność manualna, dziecka. Ponieważ najlepszą metodą nauki jest ćwiczenie i doświadczenie, malec będzie usiłował sam wszystkiego spróbować. Jest to pożądane, ale potencjalnie niebezpieczne. Rodzice powinni zadbać o bezpieczeństwo dziecka. Gdy w domu jest dziecko, dostęp do schodów powinien być zablokowany, szafki pozamykane, ostre narzędzia pochowane, podobnie jak chemia i lekarstwa. Na rynku, są dostępne specjalne blokady gniazdek elektrycznych, osłony na kuchenki, maty antypoślizgowe, zabezpieczenia na rogi stołów i mebli.

Bardzo istotne jest również, wyznaczenia dziecku granic i reguł, oraz konsekwentne ich przestrzeganie. Trzeba jednak tak zorganizować przestrzeń, by miało ono szanse na usprawnienie umiejętności chodzenia i biegania, na trenowanie precyzyjnych ruchów i zdolności manipulacyjnych. Powinno móc poznawać świat wszystkimi zmysłami i uczyć się poprzez naśladowanie.

W drugim roku życia, dziecko musi zmierzyć się z własnymi emocjami. Wraz z nowymi bodźcami i sytuacjami jest ich coraz więcej. Niestety, dziecko w tym okresie, nie potrafi sobie z nimi radzić. Stąd płacz dziecka, rzucanie przedmiotami, krzyk, tupanie, gryzienie, a nawet napady histerii. Do tego dochodzi bunt i chęć forsowania własnego zdania. To pierwsze problemy wychowawcze.

Choć nie jest to łatwe, rodzice powinni zachować cierpliwość i pokazać dziecku jak, w akceptowalny sposób, może wyrazić i rozładować nagromadzone emocje. To trudna sztuka nawet dla dorosłych. By jakoś sobie z uczuciami poradzić, maluchy zaczynają ssać kciuk, obgryzać paznokcie lub masturbować się. Nie wolno ich za to karać. Trzeba poddać inne rozwiązanie. Niespełna dwuletnie dzieci, zaczynają odczuwać różne lęki. Bać się ciemności, much czy głośniejszych dźwięków. To też normalne zjawisko.

W drugim roku życia maluchy powoli zaczynają nawiązywać relacje z rówieśnikami. Dzieci w tym wieku raczej nie współpracują ze sobą a jedynie bawią się obok siebie. Często ich wzajemne relacje ograniczają się do awantury o zabawkę, przepychanek i obsypywania piaskiem. Zamiast izolować malucha od rówieśników, przypinając łatkę, niegrzecznego, rodzice powinni uczyć, co wolno a czego nie. Pokazać, jak wspólnie się bawić, zostawiając swobodę, czuwając jedynie nad bezpieczeństwem.

Bardzo ważna dla prawidłowego rozwoju dziecka jest rodzinna atmosfera, spokój i miłość rodziców. To oni, utrzymując aktywny kontakt z dzieckiem, najlepiej stymulują jego rozwój. Brak takich bodźców i kontaktu opóźnia rozwój psychiczny, emocjonalny a także ruchowy małego dziecka. Pieszczoty i przytulanie, zabawy i stały, spokojny oraz pogodny kontakt słowny z dzieckiem przyspiesza jego rozwój. W późniejszym wieku procentuje to łatwością nawiązywania kontaktów międzyludzkich.