KTG płodu

KTG to badanie, które umożliwia lekarzowi albo położnej obserwować zarówno czynność serca płodu, jak i częstotliwość skurczy mięśni macicy. Z reguły pierwsze KTG wykonuje się w okolicach ustalonego terminu porodu. Jeśli jest jednak konieczność, najwcześniej ginekolog zleca to badanie w 25. tygodniu ciąży.

Badanie KTG płodu to inaczej kardiotokografia, czyli połączenie badania kardiologicznego i tokograficznego. Jest to badanie wykonywane w przypadku podejrzenia arytmii, tachykardii lub bradykardiiu płodu oraz w przypadku porodów obciążonych dużym ryzykiem. Badanie można wykonywać jako test niestresowy lub stresowy (wymagający podania oksytocyny). Ten drugi rodzaj badania wykonywany jest w przypadku, jeśli pierwszy test był nieprawidłowy.

1. Jak wygląda badanie kardiotokograficzne?

KTG jest wykonywane za pomocą kardiotokografu. Posiada on dwie głowice. Jedna z nich to głowica tokografu, badająca zmiany ciśnienia wewnątrz jamy macicy (poprzez cewnik) lub rejestrująca skurcze macicy przez skórę, dzięki czujnikowi umieszczonemu na brzuchu matki. Badanie kardiograficzne serca płodu wykonywane jest za pomocą elektrokardiografu lub sondy ultrasonograficznej (USG). Podstawowe badanie kardiotokograficzne trwa 30 minut. Można je przedłużyć do 60 minut.

Zobacz film: "Jak twój maluszek rozwija się w brzuchu?"

Badanie kardiotokograficzne najpierw jest wykonywane jako test niestresowy. Polega on na rejestrowaniu czynności serca płodu i skurczów macicy przez 30 minut. Badanie może zostać przedłużone do 60 minut.

Test stresowy wykonywany jest w przypadku testu niereaktywnego, czyli braku akceleracji bicia serca płodu (akceleracje powinny pojawiać się raz na jakiś czas). Test stresowy wygląda tak samo, jednak przed rozpoczęciem pomiarów matce podawana jest oksytocyna. Pojawią się wtedy skurcze macicy, które obciążą serce płodu. Wtedy powinny pojawić się akceleracje bicia serca płodu (wynik tekstu jest negatywny, ale oznacza, że dziecko jest zdrowe).

2. Co może wykazać kardiotokografia?

Przede wszystkim badanie rejestruje tzw. „częstość podstawową”. To średnia częstotliwość bicia serca dziecka. Nie bierze się w niej pod uwagę akceleracji i deceleracji. Prawidłowa częstość uderzeń serca płodu to między 110 a 150 uderzeń na minutę. Taki wynik mieści się w normie i oznacza, że wszystko jest w porządku (chociaż bierze się pod uwagę także inne czynniki).

Jeśli norma jest przekroczona o co najmniej 10 uderzeń w dół, czyli wynosi poniżej 100 uderzeń na minutę, dziecko ma bradykardię. O 20 uderzeń więcej to z kolei tachykardia. Oba te zaburzenia mogą być wywołane niedotlenieniem, problemami z krążeniem czy chorobami przewlekłymi u matki. Niedotlenienie wewnątrzmaciczne płodu może być wywołane zaciśnięciem pępowiny lub uciskiem macicy na żyłę główną, co może zdarzyć się przy leżeniu na wznak.

Dodatkowo obserwuje się, czy zmienność liczby uderzeń na minutę mieści się w przedziale 5 do 25 uderzeń na minutę. Akceleracje, czyli niewielkie przyspieszenia akcji serca u płodu, powinny występować co najmniej 2 razy w ciągu 10 minut. Takie przyspieszenie trwa około 15 sekund i oznacza, że częstotliwość akcji serca wzrasta o 15 uderzeń serca na minutę.

Deceleracje, czyli okresowe zwolnienia pracy serca, nie powinny występować wcale u zdrowego płodu. Trwają one również około 10 sekund i oznaczają o 15 uderzeń na minutę mniej.

Polecane dla Ciebie

Pomocni lekarze

Szukaj innego lekarza

Komentarze

Wysyłając opinię akceptujesz regulamin zamieszczania opinii w serwisie. Grupa Wirtualna Polska S.A. z siedzibą w Warszawie jest administratorem twoich danych osobowych dla celów związanych z korzystaniem z serwisu. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych, podanie danych jest dobrowolne, Użytkownikowi przysługuje prawo dostępu do treści swoich danych i ich poprawiania.