Dziecko niepełnosprawne

Dziecko niepełnosprawne to wyzwanie i ciężkie doświadczenie dla całej rodziny. Niepełnosprawność fizyczna bądź psychiczna malucha powoduje liczne trudności i ograniczenia w codziennym funkcjonowaniu szkraba. Niepełnosprawność nie musi być rozumiana wyłącznie jako konsekwencja urazu czy choroby. Jest przede wszystkim efektem różnego rodzaju barier, jakie spotyka na co dzień osoba niepełnosprawna. Model medyczny niepełnosprawności uwypukla bezpośrednie skutki uszkodzenia, natomiast model społeczny niepełnosprawności zwraca uwagę, że osoby niepełnosprawne, w tym dzieci, doświadczają różnego rodzaju ograniczeń, np. spotykają się z uprzedzeniami, stereotypowym myśleniem na temat swojej choroby, mają ograniczony dostęp do budynków użyteczności publicznej, często nie mogą skorzystać ze środków transportu, czują się wykluczone z rynku pracy. Co dla rodziny oznacza niepełnosprawność malucha?

Polecane wideo:

Niepełnosprawne dziecko w rodzinie

W czasach starożytnych czy w średniowieczu dzieci z różnymi defektami, dzieci kalekie, słabe i niepełnosprawne skazywano na śmierć albo zasilały one szeregi żebraków, bezdomnych i włóczęgów. Rodzina najczęściej pozbywała się niepełnosprawnego dziecka. Dzisiaj rzeczywistość jest na szczęście inna. Rodzice, mimo szoku i silnych negatywnych emocji, zazwyczaj decydują się opiekować dzieckiem i pomagać mu. Wiadomość o niepełnosprawności własnego dziecka wyzwala u rodziców niedowierzanie, bunt, żal, gniew, smutek, a nawet agresję i autoagresję. Człowiek dopytuje się: „Dlaczego to akurat nas musiało spotkać?”. Bardzo trudno pogodzić się z kalectwem własnego dziecka. Sprawy nie ułatwiają postawy społeczne, które wyrażają pośrednio lub wprost dezaprobatę dla obecności kalekich dzieci wśród reszty społeczeństwa. Rodzina czuje się nie tylko obciążona niepełnosprawnością dziecka, ale też brakiem zrozumienia ze strony innych.

Z czasem jednak dochodzi do przystosowania się do istniejącej trudnej sytuacji. Rodzina może zacząć wierzyć, że objawy niepełnosprawności ustąpią albo ignorują symptomy kalectwa. Potem rodzina całkowicie adaptuje się do okoliczności i stara się zorganizować życie rodzinne w taki sposób, by maksymalnie pomóc niepełnosprawnemu maluchowi. Rozpoczyna się wzajemna współpraca, wsparcie, obustronna komunikacja, zaczynają przeważać emocje pozytywne, a smutek i żal stopniowo odchodzą na dalszy plan. Główny cel stanowi pełna akceptacja niepełnosprawnego dziecka przez resztę rodziny – rodziców i rodzeństwo. Na szczęście, wraz z rozwojem cywilizacji i edukacji, zmienia się stosunek ludzi do dzieci niepełnosprawnych. Chore dzieci nie muszą się już ukrywać przed światem, wychodzą na ulicę, uczęszczają do szkoły, pracują zawodowo, przestają być obiektem drwin i zaczepek czy przykrych komentarzy.

Rodzina, która zaakceptuje niepełnosprawne dziecko, stara się stworzyć maluchowi najbardziej optymalne warunki do rozwoju. Rodzice organizują dziecku zajęcia terapeutyczne, rehabilitację, poszukują odpowiedniego przedszkola i szkoły, w których będzie miało szansę zdobyć podstawowe wiadomości i umiejętności niezbędne w codziennym życiu oraz funkcjonowaniu wśród ludzi. Niepełnosprawność dziecka jest trudna nie tylko dla samego malucha, ale dla całego systemu rodzinnego. Rodzice mogą unikać kontaktów towarzyskich, poświęcać się całkowicie dla dziecka albo sami z tego powodu cierpieć na różne zaburzenia, np. depresję. Można wówczas szukać wsparcia w różnych stowarzyszeniach i organizacjach niosących pomoc dzieciom niepełnosprawnym i ich rodzicom. W tego typu placówkach można porozmawiać z osobami, które mają podobne doświadczenia za sobą, można wymienić się radami, sposobami radzenia sobie w ciężkich chwilach, można zdobyć informacje na temat źródeł, z których warto czerpać pomoc.

Nie bez znaczenia jest także kwestia sytuacji bytowej i materialnej rodziny, w której wychowuje się dziecko niepełnosprawne. Od warunków mieszkaniowych i statusu społecznego rodziny zależy stopień zaspokojenia potrzeb chorego dziecka i warunków życia pozostałych członków rodziny. Zazwyczaj niepełnosprawność dziecka pogarsza sytuację finansową rodziny. Matka najczęściej rezygnuje z pracy, gdyż musi opiekować się chorym szkrabem, uszczupla się źródło dochodów, a dodatkowo dochodzą koszty leczenia niepełnosprawnego malucha. Sytuacja rodzinna nie jest łatwa też pod względem wychowawczym. Trzeba zrewidować swoje oczekiwania względem dziecka, zmienić swoje marzenia, zrekonstruować dotychczasowy system wartości i priorytety życiowe. Niejednokrotnie rodzice dzieci niepełnosprawnych czują się bezradni, zagubieni, nie widzą postępów w rozwoju maluszka. Dopiero z czasem dochodzi do nich, że najważniejsza jest akceptacja i miłość do chorego dziecka.

Bibliografia

  • Nawrot J., Dziecko niepełnosprawne w rodzinie, Instytut Wydawniczy Związków Zawodowych, Warszawa 1990, ISBN 83-202-0825-4.
  • Obuchowska I., Dziecko niepełnosprawne w rodzinie, WSiP, Warszawa 1995, ISBN 83-02-04450-4.
  • Zabłocki K.J., Dziecko niepełnosprawne, jego rodzina i edukacja, Wydawnictwo Żak, Warszawa 1999, ISBN 83-88149-03-2.

Rozwój niemowlęcia miesiąc po miesiącu

Komentarze

DYSKUSJE NA FORUM

Samolot

~MamaLeona • ostatni post 4 godziny temu

1

Nocne krzyki

Mamarokporoku • ostatni post 3 tygodnie temu

4
Artykuły Rozwój niemowlęcia miesiąc po miesiącu
Rozwój niemowlęcia miesiąc po miesiącu

Pocenie się u niemowląt

Pocenie się u niemowląt

Niemowlę się poci, a ty nie wiesz, co odpowiada za mokry kark i główkę? Zastanawiasz się, czy dziecko nie jest przypadkiem za ciepło ubrane, a może w domu jest zbyt gorąco i duszno, bo akurat nastał sezon grzewczy?

Rozwój niemowlęcia miesiąc po miesiącu

Siedzące niemowlę

Siedzące niemowlę

Siedzenie niemowląt pojawia się około 6.-7. miesiąca życia dziecka. Jest to jednak norma, która nie jest przestrzegana przez wszystkie maluchy. Każde rozwija się w swoim tempie. Siedzenie bez podpierania jest już możliwe zwykle dla siedmiomiesięcznego...

Rozwój niemowlęcia miesiąc po miesiącu

Niemowlak z kotem

Niemowlak z kotem

Pozytywny wynik testu ciążowego nie oznacza konieczności pożegnania się z kotem. Wielu ludzi, w tym znajomi, sąsiedzi, a czasem nawet lekarze, twierdzi, że dziecko i kot nie powinny mieszkać razem pod jednym dachem.

Rozwój niemowlęcia miesiąc po miesiącu

Chodzenie za ręce

Chodzenie za ręce

Rodzice często są bardzo niecierpliwi w oczekiwaniu na pierwszy krok dziecka. Tymczasem chodzenie niemowląt to zwykle kilka etapów nauki.

Rozwój niemowlęcia miesiąc po miesiącu

Sprawdzian rozwoju niemowląt

Sprawdzian rozwoju niemowląt

Początkowy etap życia dziecka to czas wielkich zmian. W tym okresie rodzice poświęcają wiele uwagi dziecku, obserwując czy rozwój pociechy przebiega pomyślnie i bez zakłóceń.

Rozwój niemowlęcia miesiąc po miesiącu

Niespokojny malec

Niespokojny malec

Niespokojne niemowlę to przyczyna frustracji i utraty wiary rodziców we własne zdolności w opiece nad malcem.

Rozwój niemowlęcia miesiąc po miesiącu

Niemowlę z rodzicami

Niemowlę z rodzicami

Rozwój ruchowy niemowlęcia to jedna z głównych sfer rozwoju malucha, na podstawie której wnioskuje się o prawidłowościach bądź odchyleniach od norm rozwojowych.

Rozwój niemowlęcia miesiąc po miesiącu

Rozwój dziecka do pierwszego roku

Rozwój dziecka do pierwszego roku

Pierwszy miesiąc. Miesięczny maluch może przypadkiem zatrzymać wzrok na twarzy rodzica. Wydaje gardłowe dźwięki. Reaguje pozytywnie na miłe bodźce (...) - jednak jego uśmiech nie jest jeszcze świadomy - i negatywnie na ból czy samotność. ...

Rozwój niemowlęcia miesiąc po miesiącu

Rozwój motoryczny niemowlęcia

Rozwój motoryczny niemowlęcia

W pierwszym roku życia dziecko bardzo intensywnie się rozwija. Wzrost zwiększa się o 50%, a waga podwaja po około trzech-czterech miesiącach życia

Rozwój niemowlęcia miesiąc po miesiącu

Mowa niemowlęcia

Mowa niemowlęcia

Rozwój dziecka w pierwszym roku życia przebiega najdynamiczniej - różnica między rocznym brzdącem a noworodkiem jest ogromna. Zmiany dotyczą każdej sfery rozwoju - motorycznej, psychicznej i społecznej.