Zespół Pradera-Williego

Zespół Pradera-Williego jest spowodowany zaburzeniem genetycznym chromosomu 15. Dotyka jedno dziecko na 12–15 tysięcy, przy czym występuje zarówno u dziewczynek, jak i chłopców. Rozpoznanie zespołu Pradera-Williego odbywa się na podstawie wyglądu i zachowania dziecka, po czym przypuszczenia potwierdza się za pomocą badań genetycznych. Mimo że zespół występuje stosunkowo rzadko, jest najbardziej powszechną genetyczną przyczyną otyłości.

11 naturalnych metod na zwiększenie odporności
11 naturalnych metod na zwiększenie odporności [10 zdjęć]

Ludzki organizm nieustannie atakowany jest przez liczne wirusy i bakterie. Dlaczego niektórzy ludzie...

zobacz galerię

1. Objawy zespołu Pradera-Williego

Na początku niemowlęta z zespołem Pradera-Williego mają problemy z rośnięciem i przybieraniem na wadze. Z powodu słabych mięśni nie są w stanie pić mleka z butelki, dlatego należy podawać im pokarm innymi metodami dopóki ich mięśnie nie staną się silniejsze. Niemowlęta dotknięte zespołem Pradera-Williego często rozwijają się wolniej niż rówieśnicy.

Zobacz film: "Żelazo w ciąży"

Pomiędzy pierwszym, a szóstym rokiem życia dzieci z tym zespołem nagle zaczynają interesować się jedzeniem. Zwykle przejadają się, co może być spowodowane brakiem uczucia sytości po jedzeniu. Dzieci z zespołem Pradera-Williego są w stanie pochłonąć ogromne ilości jedzenia, co skłania niektórych rodziców do zamykania na klucz lodówki i szafek z produktami spożywczymi.

Niepodjęcie żadnych kroków i pozwalanie dzieciom na spożywanie nieograniczonej ilości jedzenia skutkuje bowiem gwałtownym przybieraniem na wadze. Należy przy tym wspomnieć, że wraz z upływem czasu tempo wzrostu dzieci z zespołem Pradera-Williego maleje. W rezultacie dzieci są niskie jak na swój wiek i niezwykle otyłe.

Typowe dla zespołu Pradera-Williego są problemy endokrynologiczne, w szczególności zaburzenie wydzielania hormonów płciowych, opóźnione pokwitanie lub niepełny rozwój seksualny. Dzieci mogą być opóźnione umysłowo w stopniu lekkim lub średnim. Charakterystyczne są również ich problemy z nauką oraz zachowaniem, np. obsesje, zachowania kompulsywne, wyraźny upór oraz napady gniewu.

Zespół Pradera-Williego można rozpoznać również dzięki niektórym cechom wyglądu. Dzieci dotknięte tym zespołem mają wąską twarz, oczy w kształcie migdałów, małe usta z cienką górną wargą i opadającymi do dołu kącikami i pulchne policzki. Niekiedy występuje zez.

2. Leczenie zespołu Pradera-Williego

Nie istnieje lek na zespół Pradera-Williego, ale problemom natury fizycznej można zaradzić. W okresie niemowlęcym należy podawać dziecku mieszanki wspomagające wzrost. Fizjoterapia oraz ćwiczenia pomagają wzmocnić siłę i koordynację dziecka. Z kolei podawanie ludzkiego hormonu wzrostu poprawia jakość mięśni i wzrost.

Duże znaczenie ma również terapia mowy, która pozwala dzieciom dogonić rówieśników w umiejętnościach językowych. Dzięki pomocy specjalistów dzieci z zespołem Pradera-Williego mogą osiągnąć pełnię swoich możliwości rozwojowych. Rodzice też mogą pomóc swoim dzieciom.

Ogromnie ważne jest kontrolowanie jakości i ilości spożywanego przez niepożywienia. Zadaniem opiekunów jest zapewnienie dzieciom zbilansowanej, niskokalorycznej diety. Należy również zadbać o aktywność fizyczną dzieci, która pomoże im utrzymać szczupłą sylwetkę i uniknąć następstw otyłości.

Polecane dla Ciebie

Pomocni lekarze

Szukaj innego lekarza

Komentarze

Wysyłając opinię akceptujesz regulamin zamieszczania opinii w serwisie. Grupa Wirtualna Polska S.A. z siedzibą w Warszawie jest administratorem twoich danych osobowych dla celów związanych z korzystaniem z serwisu. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych, podanie danych jest dobrowolne, Użytkownikowi przysługuje prawo dostępu do treści swoich danych i ich poprawiania.
    Podoba Ci się ten artykuł? Chcesz więcej? Polub
    i bądź na bieżąco!