Czesław Miłosz - najsłynniejsze wiersze

Czesław Miłosz urodził się 30 czerwca 1911 roku w Szetejniach na Litwie, w rodzinie o pochodzeniu szlacheckim, która posługiwała się herbem Lubicz. W dzieciństwie przebywał na Syberii, ponieważ jego ojciec zmuszony był do wyjazdu zarobkowego, stąd też czas I wojny światowej spędził w Rosji. Był świadkiem rewolucji październikowej oraz wojny polsko - bolszewickiej.

Doświadczeniem, które w największy jednak sposób przełożyło się na późniejszą twórczość poety była kultura i dziedzictwo Wielkiego Księstwa Litewskiego. Uczył się na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie - początkowo studiował filologię polską, zmienił jednak obiekt nauki na kierunek prawniczy.

Podczas studiów angażował się w sprawy kulturalne, należał do sekcji Twórczości Oryginalnej Koła Polonistów Słuchaczy USB, a także do Akademickiego Klubu Włóczęgów. W 1930 roku opublikował pierwsze utwory "Kompozycja i Podróż" w czasopiśmie "Alma Mater Vilnesis".

Przed II wojną światową Czesław Miłosz był poetą katastroficznym. Wyróżniał się kultem klasycystycznych rygorów. Po zakończeniu wojny jego twórczość stała się intelektualna i wiązała się z ambicjami przywrócenia trwałych wartości europejskiej kultury, wiary i sumienia.

Literaturę pojmował w tym okresie jako drogę do ocalenia po klęsce poczucia człowieczeństwa. W późniejszym okresie w jego twórczości dominowała tematyka kontemplacyjna i religijna. Jego twórczość została przetłumaczona na 44 języki.

Czesław Miłosz jest laureatem Nagrody Nobla, którą otrzymał w 1980 roku w dziedzinie literatury.

Zmarł 14 sierpnia 2004 roku. Pochowano go w Krypcie Zasłużonych na Skałce. Uznawany jest za najwybitniejszego polskiego poetę XX wieku.

Poniżej publikujemy kilka najsłynniejszych wierszy Czesława Miłosza:

Który skrzywdziłeś

"Który skrzywdziłeś człowieka prostego

Śmiechem nad krzywdą jego wybuchając,

Gromadę błaznów koło siebie mając

Na pomieszanie dobrego i złego,

Choćby przed tobą wszyscy się skłonili

Cnotę i mądrość tobie przypisując,

Złote medale na twoją cześć kując,

Radzi że jeszcze jeden dzień przeżyli,

Nie bądź bezpieczny. Poeta pamięta

Możesz go zabić - narodzi się nowy.

Spisane będą czyny i rozmowy.

Lepszy dla ciebie byłby świt zimowy

I sznur i gałąź pod ciężarem zgięta."

Miłość

"Miłość to znaczy popatrzeć na siebie,

Tak jak się patrzy na obce nam rzeczy,

Bo jesteś tylko jedną z rzeczy wielu.

A kto tak patrzy, choć sam o tym nie wie,

Ze zmartwień różnych swoje serce leczy,

Ptak mu i drzewo mówią: przyjacielu.

Wtedy i siebie, i rzeczy chce użyć,

żeby stanęły w wypełnienia łunie.

To nic, że czasem nie wie, czemu służyć:

Nie ten najlepiej służy, kto rozumie."

Cierpię

"Cierpię w dzień i w nocy i spać nie mogę.

Tęsknię do spotkania z Ukochanym i dom mego ojca nie jest mi

już przyjemny.

Bramy nieba są otwarte, ukazuje się miejsce święte.

Spotykam Mego Oblubieńca i składam u Jego stóp ciało i umysł

w ofierze."

Zaklęcia

"Piękny jest ludzki rozum i niezwyciężony.

Ani krata, ni drut, ni oddanie książek na przemiał,

Ani wyrok banicji nie mogą nic przeciw niemu.

On ustanawia w języku powszechne idee

I prowadzi nam rękę, więc piszemy z wielkiej litery

Prawda i Sprawiedliwość, a z małej kłamstwo i krzywda.

On ponad to, co jest, wynosi, co być powinno,

Nieprzyjaciel rozpaczy, przyjaciel nadziei.

On nie zna Żyda ni Greka, niewolnika ni pana,

W zarząd oddając nam wspólne gospodarstwo świata.

On z plugawego zgiełku dręczonych wyrazów

Ocala zdania surowe i jasne.

On mówi nam, że wszystko jest ciągle nowe pod słońcem,

Otwiera dłoń zakrzepłą tego, co już było

Piękna i bardzo młoda jest Filo-Sofija

I sprzymierzona z nią poezja w służbie Dobrego.

Natura ledwo wczoraj święciła ich narodziny,

Wieść o tym górom przyniosły jednorożec i echo.

Sławna będzie ich przyjaźń, ich czas nie ma granic.

Ich wrogowie wydali siebie na zniszczenie."