Trwa ładowanie...

"List do ludożerców" Tadeusza Różewicza - opracowanie

"List do ludożerców" to wiersz autorstwa Tadeusza Różewicza. Stanowi apel poety do polskiego społeczeństwa lat 50. XX wieku. Naznaczeni wojną ludzie zapomnieli o podstawach człowieczeństwa. Żyli w bańce: wyłącznie dla siebie i swoich potrzeb.

Zobacz film: "Wysokie oceny za wszelką cenę"

spis treści

1. "List do ludożerców" - interpretacja wiersza Tadeusza Różewicza

Podmiot liryczny podejmuje temat egoizmu i zapatrzenia w siebie. Przekonuje, że kiedy tak postrzega się innych ludzi, traci się z oczu to co najcenniejsze. Nie widzi się potrzeb innych. Nie okazuje się współczucia, życzliwości. Każdy żyje dla siebie bez oglądania się na innych.

"Ania z Zielonego Wzgórza" - streszczenie lektury
"Ania z Zielonego Wzgórza" - streszczenie lektury

"Ania z Zielonego Wzgórza", streszczenie której przygotowaliśmy, to znana chyba wszystkim powieść o przygodach...

przeczytaj artykuł

"List do ludożerców" to poetycki apel autora. Prosi, byśmy zaczęli zwracać uwagę na innych. Zbiorowy egocentryzm to równia pochyła. W ten sposób społeczeństwo się rozpadanie. A to dlatego, że społeczne więzy powinny być oparte na wzajemnym szacunku, udzielaniu sobie pomocy, zrozumieniu i elementarnej odpowiedzialności za siebie i innych.

Ludzie, o których wspomina Różewicz, to skrajni egoiści. Liczy się dla nich wyłącznie zaspokajanie własnych potrzeb. Nie chcą oglądać się na innych. Są w stanie rozdeptać każdego napotkanego na swojej drodze i nawet tego nie zauważą. To bardzo pesymistyczna wizja.

Podmiot liryczny wchodzi w rolę moralisty. Z jednej strony kocha ludzi i chce dla nich jak najlepiej, ale z drugiej czuje obrzydzenie wobec dzikości dzieci cywilizacji XX wieku. Jest przerażony brakiem współczucia i wszechobecnym egoizmem.

2. Kim jest ludożerca?

Ludożercą według podmiotu lirycznego może być każdy z nas. To osoba zapatrzona w siebie i widząca wyłącznie swoje potrzeby. To człowiek z pozoru taki sam jak wszyscy: spotykamy go na ulicy, w tramwaju. To osoba obsługująca nas w sklepie lub mechanik, któremu powierzamy swój samochód. Na tle społeczeństwa wyróżnia się jednak brakiem minimalnych zasad międzyludzkiego współżycia.

Nie toleruje inności, nie szanuje potrzeb sąsiadów, kolegów i koleżanek. Brakuje mu serdeczności. Nieustannie używa słów: "ja", "mój", "moje".

Wiesz "List do ludożerców" to ostra krytyka Polaków. W ten sposób Różewicz postrzegał swoich rodaków. Doświadczenia wojenne doprowadziły do sytuacji, w której zgubiliśmy społeczne człowieczeństwo.

Zobacz także:

3. Środki poetyckie w wierszu Tadeusza Różewicza

Wiersz ma budowę stroficzną. Składa się z siedmiu zwrotek. Liczba wersów jest różna (minimum trzy, maksymalnie sześć). Niejednorodna jest też liczba sylab w wersie (od trzech do dziesięciu). W utworze nie ma znaków przestankowych (kropek, przecinków, znaków zapytania).

Autor wykorzystał w utworze różne środki stylistyczne. Sięgnął m.in. po:

  • epitety, np. "kochani ludożercy"
  • wyliczenia, np. "moja żona, moje dzieci, moje zdanie"
  • przerzutnie: „ludzi jest dużo będzie jeszcze więcej”
  • związki frazeologiczne, np. „człowiek człowiekowi wilkiem”

4. Kim był Tadeusz Różewicz?

Tadeusz Różewicz urodził się w 1921 roku. Był poetą, dramatopisarzem, prozaikiem. W czasie II wojny światowej walczył w oddziałach partyzanckich AK. Po zakończeniu wojny podjął studia na Uniwersytecie Jagiellońskim. Poezja Różewicza jest przesiąknięta tematyką moralną. Poeta zmarł w kwietniu 2014 r.

Polecane dla Ciebie

Pomocni lekarze

Szukaj innego lekarza

Komentarze

Wysyłając opinię akceptujesz regulamin zamieszczania opinii w serwisie. Grupa Wirtualna Polska Media SA z siedzibą w Warszawie jest administratorem twoich danych osobowych dla celów związanych z korzystaniem z serwisu. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych, podanie danych jest dobrowolne, Użytkownikowi przysługuje prawo dostępu do treści swoich danych i ich poprawiania.