Imiennik — imiona na literę J (strona 3 z 8)

Łacińskie imię męskie wywodzące się od imienia boga Janusa.

Imię Janusz pierwotnie było zdrobnieniem imienia Jan. Samodzielnie funkcjonuje od XII wieku. Jest też teoria, która mówi, że wywodzi się ono od imienia boga Janusa, który był czczony w starożytnym Rzymie - patrona miast i bram, boga wszelkiego początku.

Imię męskie, forma imienia Jaremiasz. Pochodzi z języka hebrajskiego, od słowa Jirme-Jahu ("Jahwe, podnieś z nędzy i upadku").

Staropolskie imię męskie, składające się z członów: jaro oznaczającego "świeży, gorący", "gniewny, srogi, surowy" i gniew oznaczającego "gniew". Imię oznacza "ten, którego gniew jest srogi".

Żeński odpowiednik imienia Jarogniew, nienotowany w źródłach staropolskich. Znaczy"porywcza w gniewie".

Imię pochodzenia starosłowiańskiego, oznacza: "jary, krzepki, dzielny". Ciekawostka Innymi formami tego samego imienia są: Jaromiar, Jeromiar i Jeromier.

Jest to nienotowany w źródłach staropolskich żeński odpowiednik imienia Jaromir.

Jest to męskie imię słowiańskie, oznaczające kogoś kto ma silną, mocną sławę. Słowo jary oznacza: "mocny, silny, krzepki", a w okresie przedchrześcijańskim miało to samo znaczenie co słowo "święty". Słowo "święty" dopiero później przyjęło swoje obecne znaczenie.

Jest to staropolskie imię żeńskie, złożone z członów jaro ("gorąca", a także "gniewna, sroga, surowa") i sława ("sława"). W źródłach polskich poświadczone w XIII wieku jako Jarosława i Jerosława.

Jest to imię żeńskie, wywodzące się od perskiego sämin, od którego pochodzi słowo jaśmin. Do Polski trafiło na nieco szerszą skalę za pośrednictwem języka angielskiego i być może niemieckiego.