Imiennik — imiona na literę I

Ida to imię pochodzenia łacińskiego. Powstało od słowa Idus, będącego nazwą dnia w kalendarzu rzymskim lub świąt obchodzonych na cześć Dionizosa (Idy sierpniowe lub Idy marcowe). Inna teoria głosi, że imię Ida ma pochodzenie germańskie i tłumaczyć je należy jako"praca, czyn".

Odmiana imienia Ida. Może również pochodzić od nazwy góry Idalion we wschodniej części Cypru, gdzie znajdowała się świątynia bogini Afrodyty.

Jest to imię męskie pochodzenia greckiego. Jest spolszczeniem łacińskiego imienia Egidiusz o źródłosłowie greckim.

Jest to imię żeńskie pochodzenia greckiego, złożone z członów ifios "silny, mocny" i genes "narodzony".

Jest to imię żeńskie, będące zdrobnieniem od imienia Jadwiga. Obecnie funkcjonuje jako samodzielne imię.

Jest to żeński odpowiednik imienia Ignacy, które posiada nieustaloną do końca etymologię. Według najbardziej rozpowszechnionej teorii, imię wywodzi się od łacińskiego wyrazu ignis, oznaczającego "ogień". Zachodzi jednak również podobieństwo między tym imieniem, a nazwą łacińskiego rodu Egnacjuszów (Egnatii).

Jest to imię męskie o niepewnej etymologii. Według najbardziej rozpowszechnionej teorii wywodzi się od łacińskiego wyrazu ignis, oznaczającego "ogień". W Polsce imię to jest po raz pierwszy poświadczone w XIV wieku.

Jest to imię męskie pochodzenia skandynawskiego, przekształcone z pierwotnego Ingwar. Imię to jest złożone z członów: ing, prawdopodobnie pochodzącego od imienia jednego z bogów germańskich oraz war, pochodzącego od niemieckiego słowa "stróż, pasterz".

Est to imię męskie pochodzenia germańskiego. Wywodzi się od słów hild "walka, potyczka" i funs "gotowy", co mogło oznaczać "gotowego do walki".

Jest to imię żeńskie pochodzenia germańskiego. Wywodzi się od słów hild "walka, potyczka" i funs "gotowy", co mogło oznaczać "gotową do walki".