Imiennik (strona 96 z 206)

Imię żeńskie, pierwsze wzmianki o nim znajdują się w źródłach staropolskich. Stanowi najprawdopodobniej pomyłkowo zapisane imię Pęcisława lub jest wymysłem autora opowieści hagiograficznej o świętym Jacku.

Jest to żeńska forma imienia Jan. Imię w formie Janina pojawiło się w Polsce dopiero w XIX wieku. Wcześniej było popularne jako Jana albo Joanna.

Imię to powstało poprzez dodanie do imienia Jan, typowo słowiańskiej końcówki "sław. Jest to więc neologizm.

Imię to jest żeńskim odpowiednikiem imienia January.

Łacińskie imię męskie wywodzące się od imienia boga Janusa.

Imię Janusz pierwotnie było zdrobnieniem imienia Jan. Samodzielnie funkcjonuje od XII wieku. Jest też teoria, która mówi, że wywodzi się ono od imienia boga Janusa, który był czczony w starożytnym Rzymie - patrona miast i bram, boga wszelkiego początku.

Imię męskie, forma imienia Jaremiasz. Pochodzi z języka hebrajskiego, od słowa Jirme-Jahu ("Jahwe, podnieś z nędzy i upadku").

Staropolskie imię męskie, składające się z członów: jaro oznaczającego "świeży, gorący", "gniewny, srogi, surowy" i gniew oznaczającego "gniew". Imię oznacza "ten, którego gniew jest srogi".

Żeński odpowiednik imienia Jarogniew, nienotowany w źródłach staropolskich. Znaczy"porywcza w gniewie".

Imię pochodzenia starosłowiańskiego, oznacza: "jary, krzepki, dzielny". Ciekawostka Innymi formami tego samego imienia są: Jaromiar, Jeromiar i Jeromier.