Imiennik (strona 135 z 206)

Jest to słowiańskie/staropolskie imię męskie, złożone z członów miło- ("miły", "miłujący") i -sław ("sława"). Znaczenie imienia: "miły sławie".

Jest to staropolskie imię żeńskie, złożone z członów miło- ("miły", "miłujący") i -sława ("sława"). Znaczenie imienia: "miła sławie".

Jest to staropolskie imię męskie, złożone z członów miło- ("miły") i -stryj ("stryj"). Może oznaczać "tego, który miłuje stryjów, krewniaków męskich od strony ojca".

Jest to imię pochodzenia słowiańskiego, oznacza: miłujący lub umiłowany. Wspomniane w dokumentach z XXII wieku. Ciekawostka: Miłosz to imię, które niegdyś było zdrobnieniem imion dwuczłonowych: Miłwit, Miłowit, Miłostryj, Miełosław, Miłobor, Miłgost, Miłogost, Miłosław, Miłorad, Miłobrat.

Jest to imię żeńskie pochodzenia greckiego, gdzie wyraz pospolity agáp- oznaczał 'miłość'. Imię nawiązuje do jednej z trzech cnót wiary. W Polsce nadawane bardzo rzadko, jednak popularne na obszarze wschodniosłowiańskiego prawosławia jako Lubow. W języku angielskim popularne jako Love.

Jest to imię pochodzenia starosłowiańskiego. Oznacza: miły i bardzo dzielny lub miłowany przez władcę, a może miłujący władcę. Wspomniane w dokumentach z XII wieku. Ciekawostka: Inną formą tego imienia jest Miłwit

Jest to staropolskie imię męskie, złożone z dwóch członów: miło- ("miły") i -wuj ("wuj").

Jest to staropolskie imię męskie, złożone z członów mini- ("minąć") oraz -gniew. Mogło oznaczać "ten, którego gniew szybko mija".

Jest to imię żeńskie pochodzenia łacińskiego. Wywodzi się od słowa miranda oznaczającego "godna podziwu". Ciekawostka: Imię zostało pierwszy raz użyte przez Williama Shakespeare'a w dramacie Burza.

Jest to imię żeńskie pochodzenia francuskiego od imienia Mireio. Wywodzi się od słowa mirar w dialekcie prowansalskim oznaczającego "podziwiana". Pierwszy raz użyte przez poetę Frederica Mistrala w jednym z jego poematów.