Imiennik (strona 119 z 206)

Jest to imię żeńskie powstałe w starożytnym Rzymie" pierwotnie oznaczało "należąca do rodu Liwiuszów".

Jest to imię męskie" pochodzi od starorzymskiego nazwiska, które nosili mężczyźni należący do rodu Liwiuszów.

Jest to imię męskie pochodzenia łacińskiego. Wywodzi się od słowa oznaczającego "długi".

Jest to imię żeńskie pochodzenia łacińskiego. Wywodzi się od słowa oznaczającego "długi".

To angielski odpowiednik imienia Laura.

To imię męskie pochodzenia germańskiego, utworzone z elementów hlut - "głośny", "sławny" i heri, oznaczającego "dowódca wojskowy", jeśli stanowił drugi człon imienia. Ciekawostka: Od imienia Lotara II wzięła się nazwa Lotaryngia - regionu we Francji.

Germańskie imię męskie oznaczające "bardzo kochany". Inna teza głosi, iż jest to imię pochodzenia litewskiego. Pierwszy człon wiąże się z litewskim słowem liauti - "zakończyć, przestać", livis - "przestawanie". Człon drugi to litewskie barti - "rugać, gromić, borykać się". Ciekawostka: Inne formy tego imienia to: Libard, Lifard, Lubart, Lubert, Lupard.

Jest to staropolskie imię męskie, złożone z członów lub- ("miły, przyjemny, kochany") i -gost ("gość"). Mogło oznaczać "ten, który lubi gości".

Jest to staropolskie imię męskie, zrekonstruowane na podstawie nazwy łąki Lubodroża w powiecie kościańskim, złożone z członów lubo- ("miły, luby, kochany") i -drog ("drogi").

To staropolskie imię męskie, złożone z członów Lubo- ("miły, przyjemny, kochany") i -mir ("pokój, spokój, dobro"). Mogło oznaczać "ten, który miłuje pokój".