Imiennik (strona 80 z 206)

Jest to staropolskie imię żeńskie. Składa się z członu gości ("gościć", "gość") i sława ("sława"). Mogło zatem oznaczać "ta, u której gości sława". Jego formę pochodną mogło stanowić m.in. imię Gosława. W źródłach polskich poświadczone od XIII wieku.

Jest to imię pochodzenia staroniemieckiego, od słów got ("Bóg") i hart ("silny, mocny"). Oznacza: "gorący wyznawca Boga".

Jest to imię pochodzenia staroniemieckiego, od słów got ("Bóg") i fridu ("obrona, opieka"). Oznacza: "ten, który jest pod boską opieką".

Jest to imię żeńskie pochodzenia łacińskiego. Wywodzi się od słowa gratia "wdzięk, powab". W mitologii rzymskiej Gracje były boginiami wdzięku i radości.

Jest to imię męskie pochodzenia łacińskiego. Wywodzi się od rzeczownika gratia ("łaska, uczynność, usłużność, wdzięk").

Jest to żeński odpowiednik imienia Gracjan

Jest to łacińskie imię męskie, które oznacza "uczynny, miły, przyjemny, wdzięczny". Pierwsze notowania tego imienia w Polsce pochodzą ze średniowiecza.

Jest to imię żeńskie pochodzenia litewskiego (od graži" "piękna"). Wymyślone przez Adama Mickiewicza dla tytułowej bohaterki jego poematu z 1823.

Jest to skrócona forma imienia Margareta (Małgorzata). Imię pochodzi z języka greckiego, od słowa margarites czyli "perła".

To imię starogermańskie, które oznacza "stanowczy władca".