Imiennik — imiona męskie na literę B (strona 6 z 9)

Jest to staropolskie imię męskie, złożone z członów Bog ("Bóg", "Boga", ale pierwotnie "los, dola, szczęście") i dał/daj ("dawać"). Prawdopodobnie oznaczało "niech los da". Ciekawostka Inne formy tego imienia to: Bogdał, Bogdaj.

Jest to imię pochodzenia starosłowiańskiego. Oznacza: "chwalący Boga, przynoszący Bogu chwałę" lub "zasługujący na chwałę u Boga". Imię notowane od XIII wieku. Ciekawostka Inne formy tego samego imienia to: Bogufał, Bogofał, Bogfał, Bogchwał, Bochwał, Bofał.

Jest to imię męskie pochodzenia słowiańskiego złożone z członów Bog ("Bóg", ale pierwotnie "los, dola, szczęście") i dar ("upominek, dar, ofiara"). Może więc oznaczać "tego, kto jest darem losu". Ciekawostka Imię to (wraz z Bożydarem) uważa się za równoważnik znaczeniowy imienia Adeodat, a zatem Bogodar obchodzi imieniny w dniach wspominania św. Adeodatów. Ponadto imię Bogodar posiada znaczenie zbliżone do imion Bogdan i Teodor. W związku z czym Bogodar obchodzi imieniny również 9 listopada.

Jest to imię męskie spotykane u wszystkich Słowian. Wcześniej występowało w formie Bogomił i taka też postać znana jest ze średniowiecza. Powstało z połącznia wyrazów: Bog ("Bóg", ale pierwotnie w znaczeniu "los, dola, szczęście") oraz mił ("miły"). Oznacza więc: "miły Bogu" (lecz uprzednio mogło znaczyć "ten, któremu los sprzyja") lub "Boga miłujący".

Jest to staropolskie imię męskie złożone z członów bog ("Bóg", ale pierwotnie "los, dola, szczęście") i rad ("być zadowolonym, chętnym, cieszyć się"). Mogło zatem oznaczać "ten, który jest pozytywnie nastawiony do Boga" albo "ten, który cieszy się szczęściem". Ciekawostka Inną formą tego imienia jest Bogured.

Jest to staropolskie imię męskie. Składa się z członów Bogu ("Bóg", "Boga", ale pierwotnie "los, dola, szczęście") i sław ("sława"). Być może znaczyło pierwotnie "ten, który sławi los", a później "sławiący Boga". W Polsce imię to jest notowane od początku XIII wieku.

Jest to imię pochodzenia słowiańskiego, oznaczającego tego, który jest dany przez Boga (podobnie jak Bożydar lub Teodor). W Polsce funkcjonuje od XIII wieku.

Jest to staropolskie imię męskie, złożone z członów bole- ("więcej, bardziej") i -mir ("pokój, spokój, dobro"). Imię to mogło oznaczać "ten, który pragnie więcej pokoju" lub "ten, który przynosi więcej pokoju".

Jest to imię pochodzenia starosłowiańskiego. Oznacza: "bardzo pomyślny" lub "bardzo myślący, mądry". W Polsce używane od XIII wieku.

Imię pochodzenia starosłowiańskiego, oznaczające kogoś bardzo sławnego lub tego, który ma zdobyć większą sławę. W Polsce używane już od IX wieku w formach Bolech, Bolek, Bolk, Bolko, Bolesław, Bolesta, Boncel, Bosław. W formie Bolesław zostało upowszechnione dopiero w XIX i XX wieku.