Imiennik (strona 35 z 206)

Bruno to imię pochodzenia germańskiego. Pochodzi od słowa brun czyli "brunatny", które dawniej było nazwą niedźwiedzia brunatnego. Imię Bruno nadawano chłopcom, żeby byli silni i wytrzymali jak niedźwiedź.

Bruno to imię pochodzenia germańskiego, wywodzące się od słowa brun czyli "brunatny", które dawniej było nazwą niedźwiedzia brunatnego. Oznacza kogoś silnego jak niedźwiedź.

Jest to imię żeńskie pochodzenia celtyckiego. Może wywodzić się zarówno od imienia bogini celtyckiej Brygid jak i od słów brigh "siła", "męstwo", "cnota" lub briganti "wysoki". Imię to pojawiło się w Polsce w okresie średniowiecza, zapisywano je jako Brygida, Bryjida, Bryda, Bryta, Brytnia. Największą popularnością imię to cieszyło się w Polsce w latach 50. i 60. XX wieku.

Jest to imię męskie. Zlatynizowana forma Bricius, jednego z celtyckich imion.

Jest to staropolskie imię męskie, złożone z członów budzi- ("budzić") i -boj ("bicie, walka", a może pochodna od "bać się"). Mogło oznaczać "ten, który rozpoczyna bój" lub "ten, kto budzi strach".

Jest to imię męskie utworzone na wzór staropolskich, nienotowane w dawnych dokumentach. Ciekawostka Budzigniew to również wieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie sulęcińskim, w gminie Słońsk.

Jest to imię męskie utworzone na wzór imion staropolskich, nie było notowane w dawnych dokumentach.

Jest to staropolskie imię męskie, złożone z członów budzi ("budzić") i sław ("sława"). Mogło oznaczać "ten, który zyskuje sławę". Imię to notowane jest w Polsce od XII wieku. Ciekawostka Inna forma tego imienia to Budzsław.

Jest to staropolskie imię żeńskie, złożone z członów budzi ("budzić") i sława ("sława"). Mogło oznaczać "ta, która zyskuje sławę". Staropolskie zdrobnienie tego imienia to Buchna. W źródłach polskich poświadczone w XIV wieku.

Jest to staropolskie imię męskie, złożone z członów budzi/budź ("budzić") i woj ("wojownik"). Oznacza "tego, który budzi wojowników, wzywa do walki". Ciekaowstka Inna forma tego imienia to Budźwoj.