Imiennik (strona 193 z 206)

Jest to staropolskie imię męskie, złożone z członów unie- ("lepszy") i -wit ("pan, władca"). Mogło mieć charakter życzący i oznaczać "tego, który będzie panem lepszym niż inni".

Jest to imię męskie pochodzenia germańskiego, złożone z członów hiune - "Hun, Węgier" olbrzym, gigant", oraz "wald - "panujący, rządzący" Ciekawostka: Inna forma tego imienia to Hunold.

Jest to imię pochodzenia łacińskiego, od słowa urbanus (mieszkaniec miasta). Oznacza: pochodzący z miasta (w przeszłości określało Rzymianina).

Jest to imię męskie pochodzenia łacińskiego. Wywodzi się od wyrazu ursus oznaczającego "niedźwiedź". W językach skandynawskich jego odpowiednikiem jest Björn, który cieszy się sporą popularnością.

Jest to imię męskie, utworzone od łacińskiego ursus, czyli "niedźwiedź", przez dodanie przyrostka -inus . Ciekawostka: Od tego imienia pochodzi nazwa warszawskiej dzielnicy Ursynów.

Jest to imię żeńskie pochodzenia łacińskiego, wywodzi się od łacińskiego przydomka Ursula, stanowiącego zdrobnienie od wyrazu ursa (niedźwiedzica). Można je zatem tłumaczyć jako "niedźwiedziczka". W Polsce oficjalnie używane od XIV wieku w formie Urszula i Orszula oraz łacińskiej Ursula.

Jest to imię męskie pochodzenia słowiańskiego. Oznacza: "ten, który zdobędzie więcej sławy". Forma Wacław jest czechizmem - po staropolsku imię to brzmiało: Więcesław.

Jest to żeński odpowiednik imienia Wacław. W źródłach polskich obecne od XXIII wieku w formie Więcesława oraz od XXIV wieku jako Więcsława.

Jest to imię męskie pochodzenia germańskiego, złożone z członów waldan - "panować, rządzić" i beraht - "jasny, błyszczący". W Polsce bardziej znane w zromanizowanej formie Gwalbert. Ciekawostka: Inna formy tego imienia to Waldebert, Gwalbert.

Jest to imię żeńskie pochodzenia germańskiego, powstałe jako złożenie członów waldan - "rządzić, panować" i burg - "gromadzić, strzec, pilnować, ochraniać". Ciekawostka: Imię to zapisywano również w formie Walpurga, stąd noc Walpurgi (Noc Walpurgii).