Imiennik — imiona męskie na literę S (strona 8 z 9)

Jest to łacińskie imię męskie, utworzone od męskiego Sylwiusz przy pomocy przyrostka -inus, który wskazywał na pochodzenie od kogoś lub zdrabniał.

Jest to imię męskie. Wśród patronów - św. Sylwiusz, biskup Tuluzy. Żeński odpowiednik: Sylwia. Imię pochodzenia łacińskiego od słowa Silvio oznaczającego: leśny, dziki, żyjący w lesie.

Jest to imię pochodzenia hebrajskiego, od słowa szim on (Bóg wysłuchał). Ciekawostka: Inną formą tego imienia jest Szymon.

Imię męskie pochodzenia greckiego, odpowiednik łacińskiego Sirius, nazwa najjaśniejszej gwiazdy w gwiazdozbiorze Wielkiego Psa. Nazwa ta wywodzi się od greckiego słowa seirios "płonący, gorący, roziskrzony".

Imię pochodzenia łacińskiego, utworzone od słowa siritius czyli 'syn Syryjczyka'.

Imię męskie o niejasnej etymologii. Być może jest to imię łacińskie pochodzące od miejscowości Sisenna w Dalmacji lub zgrecyzowana forma dzierżawna utworzona od imienia boga Sisennesa.

Staropolskie imię męskie, złożone z członu Wsze- ("wszystek, każdy, zawsze") w różnych wersjach nagłosowych, oraz członu -bor ("walczyć, zmagać się"). Mogło oznaczać "ten, który zawsze podejmuje walkę". Inne wersje imienia: Wszebor, Wszabor, Wświebor, Świebor, Śwsiebor, Siebor, Siabor, Szebor, Wszeborz, Świeborz, Śwsieborz.

Imię męskie pochodzenia hebrajskiego (š'l "uproszony, pożądany"). Inna forma: Saul.

Imię męskie. Pierwotna spolonizowana forma greckiego imienia Stefan. Powstała wobec niewystępowania we wczesnym rozwoju języków słowiańskich głosek "f" zawartych w wersji oryginalnej.

Imię męskie pochodzenia polskiego, po raz pierwszy notowane w 1422 roku. Wywodzi się od słowa "szczęśliwy" i jest uważane za odpowiednik znaczeniowy łacińskiego imienia Feliks.