Pokaż kategorie Parenting.pl
Pokaż kategorie

Macica dwurożna

Narządem, spełniającym swoją podstawową rolę w rozwoju zapłodnionej komórki jajowej, jest macica. U kobiet w okresie rozrodczym macica przechodzi cykliczne zmiany ściśle związane z rozwojem komórki jajowej. Jeżeli nie dojdzie do zapłodnienia, raz w miesiącu odbywa się trwające kilka dni złuszczanie powiększonej błony śluzowej macicy i wydalenie jej z dróg rodnych. Ten proces nazywamy miesiączką.

Prawidłowa budowa macicy

Kształtem macica przypomina spłaszczoną i odwróconą gruszkę. Jej długość oscyluje wokół 6-9 cm, szerokość to przeciętnie około 5 cm, a wysokość jakieś 2,5 cm. Waga macicy u większości kobiet wynosi około 50 g. Macica składa się z włókien mięśni gładkich poprzeplatanych włóknami elastycznej tkanki łącznej. Narząd dzielimy na część górną stanowiącą trzon macicy oraz część dolną, czyli szyjkę macicy. Różnica wielkości pomiędzy trzonem macicy a szyjką u dorosłych kobiet jest nawet trzykrotna. Trzon macicy dzielimy na kilka odcinków. Dolną część trzonu nazywamy cieśnią. Przez cieśń szyjka uchodzi do jamy macicy. Kolejnym odcinkiem macicy są brzegi macicy o nieco lejkowatym kształcie. Brzegi te umiejscowione są po obu stronach górnej części trzonu macicy. Górna część trzonu macicy połączona jest z jajowodami, co wyglądem przypomina rogi i w związku z tym nazywamy je rogami macicy. Wewnętrzna część macicy, zwana jamą, wysłana jest błoną śluzową. W błonie śluzowej znajdują się liczne gruczoły maciczne, podlegające zmianom w cyklu miesięcznym.

Kształtem jama macicy przypomina trójkąt, którego wierzchołek skierowany jest w kierunku szyjki. Natomiast podstawę tego charakterystycznego trójkąta stanowi dno macicy. Ujście jamy macicy przechodzi przez szyjkę macicy do pochwy, a konkretnie ku jej tylnej ścianie. Szyjkę macicy dzielimy na dwie części: nadpochwową (2/3 szyjki) i pochwową (1/3).

Macica usytuowana jest w miednicy mniejszej, na odcinku między pęcherzem a odbytnicą, co pozwala wyróżnić jej przednią (pęcherzową) i tylną (jelitową) powierzchnię. Położenie prawidłowe macicy występuje w przodozgięciu i przodopochyleniu. W trakcie okresu rozrodczego bywa zmienne wobec płaszczyzn i powierzchni ciała. Ściana macicyzawiera w sobie:

  • omacicze, czyli zewnętrzną błonę surowiczą. Jest nią otrzewna. Pokrywa ona powierzchnię pęcherzowo-jelitową, zachyłek pęcherzowo-maciczny oraz zagłębienie odbytniczo-maciczne, zwane zatoką Douglasa. Elementem utrzymującym macicę są więzadła, usytuowane po bokach.
  • błonę podsurowiczą, która znajduje się pomiędzy omaciczem a błoną mięśniową. Dzięki niej podczas ciąży i powiększania się macicy, otrzewna przesuwa się.
  • błonę mięśniową o specyficznym spiralnym układzie włókien mięśni gładkich. Takie ułożenie pozwala na znaczne powiększenie jamy macicy podczas ciąży.

Anomalie w budowie macicy

Macica większości kobiet wyglądem zbliżona jest do spłaszczonej gruszki, z charakterystycznymi rogami, umiejscowionymi w jej dnie. Specjaliści jednak stwierdzają czasem u niektórych kobiet wrodzone wady rozwojowe w obrębie macicy, które cechują anomalie w budowie i wyglądzie. Jedną z takich anomalii w budowie tego narządu jest macica dwurożna. To, czy taka wada będzie miała wpływ na prawidłowe funkcjonowanie macicy, w dużym stopniu zależy od kilku czynników. A mianowicie od tego, jak bardzo budowa narządu odbiega od normy, również od stopnia ukrwienia i stopnia objętości. Zbyt mała objętość albo gorsze ukrwienie, choćby w obrębie rogu, mogą być przyczyną problemów z implantacją zarodka. Skutkować to może poronieniami lub przedwczesnymi porodami. Zwykle niewielkie odchylenia od normy, wziąwszy pod uwagę budowę macicy, nie stanowią problemu dla rozwoju i donoszenia ciąży.

Mianem macicy dwurożnej (uterus bicornis) określa się macicę, która należy do grupy zdwojeń macicy. Przez Amerykańskie Towarzystwo Medycyny Rozrodu zaliczana jest do klasy IV wrodzonych wad macicy. Wada ta jest stosunkowo rzadka, dotyczy około 0,4-0,5% populacji kobiet, ale może powodować trudności w procesie zapłodnienia, zagnieżdżenia, jak również mieć wpływ na przebieg oraz rozwój ciąży. Najczęściej zaburzenie to polega na obecności dwóch oddzielnych wydatnych rogów, które powodują przynajmniej 1 cm wgłębienie na powierzchni zewnętrznej trzonu. Jama swym wyglądem jest prawie identyczna jak jama macicy z przegrodą, czyli przedzielona na dwie części na odcinku co najmniej 15 mm. Możemy wyróżnić dwie postacie macicy dwurożnej: całkowitą - jest to macica dwurożna z dwiema szyjkami, oraz częściową – jest to macica dwurożna z jedną szyjką.

Anomalia w budowie macicy, objawiająca się jej dwurożnością, ma miejsce jeszcze w życiu płodowym dziewczynki. Jej całkowitą postać z widocznymi dwiema szyjkami rozpoznać można podczas rutynowego badania ginekologicznego. Jeżeli natomiast jest jedna szyjka, prawidłowe rozpoznanie tej wady anatomicznej stanowi przypadek. Często dopiero przy wykonywaniu laparoskopii w połączeniu z histeroskopią lekarz jest w stanie potwierdzić występowanie macicy dwurożnej.

Zazwyczaj macica dwurożna nie daje kobiecie żadnych podstaw do niepokoju, ponieważ jej występowanie jest bezobjawowe. W przypadku ciąży może mieć związek z niewydolnością szyjki macicy, dlatego warto byłoby, aby kobieta była pod stałą kontrolą lekarza. W przypadku stwierdzenia macicy dwurożnej i niewydolności szyjki macicy, konieczne dla utrzymania ciąży staje się założenie szwu na szyjkę.

Polecane wideo:

mgr Anna Czupryniak, ponad rok temu
Komentarze

DYSKUSJE NA FORUM

Kiedy co?

młoda_mama17 • ostatni post 2 miesiące temu

5

ciąża

~malinka92 • ostatni post 2 miesiące temu

1
Artykuły Przyczyny poronienia
Przyczyny poronienia

Poronienie samoistne

: anomalii chromosomowych, zaśniadu zarodkowego, pustego jaja płodowego, zaśniadu krwistego, zaśniadu groniastego. Przyczyny poronienia zależne od matki, to: wady macicy, np. niedorozwój macicy, macica dwurożna, macica częściowo przegrodzona, tyłozgięcie macicy, zrosty wewnątrzmaciczne, mięśniaki macicy, niewydolność ciałka żółtego w pierwszych sześciu tygodniach ciąży, niewydolność cieśniowo-szyjkowa, choroby zakaźne, m.in. chlamydioza, toksoplazmoza, zakażenie HSV, różyczka, listerioza, urazy i wstrząsy psychiczne, nadmierny stres, czynniki autoimmunologiczne, np. zespół antyfosfolipidowy, zaburzenia czynności tarczycy, cukrzyca i choroby nerek, stosowanie używek i nadużywanie leków, czynniki środowiskowe, np. chemia, promieniowanie, zmiany temperatur i ciśnienia. Przebieg poronienia samoistnego Poronienie samoistne może mieć przebieg jednoczasowy lub dwuczasowy. Poronienie jednoczasowe - poronienie wczesne, do którego dochodzi najczęściej do dwunastego tygodnia ciąży. W tym okresie jajo płodowe stanowi jednolitą całość i jest pokryte kosmkami. Gdy dochodzi do poronienia, kosmki łatwo oddzielają się od śluzówki macicy i jajo płodowe najczęściej wydalone zostaje w całości, tzn. zarodek wraz z workiem owodniowym. Poronienie jednoczasowe jest poronieniem zupełnym, a pierwszym jego objawem jest krwawienie z dróg rodnych. Poronienie dwuczasowe - poronienie późne, towarzyszące całkowitemu ukształtowaniu się łożyska, co następuje ok. 13 tygodnia ciąży. Ten typ poronienia odbywa się dwuczasowo, a więc w sposób zbliżony do porodu naturalnego. Najpierw pojawiają się skurcze, po których następuje pęknięcie pęcherza, wypłynięcie wód płodowych i rozwieranie się kanału szyjki macicy. Najpierw zostaje wydalony płód, a potem łożysko. Poronienie dwuczasowe jest poronieniem niezupełnym, a pierwszymi jego objawami są skurcze i odpływ płynu owodniowego. Przy poronieniu samoistnym niepowikłanym przeważnie nie występuje zapalenie narządu rodnego kobiety, ani gorączka - temperatura ciała osiąga wartości zbliżone do 37,9°C. Niekiedy podwyższona temperatura sięga 38-39°C, a dodatkowo rozwija się zapalenie endometrium. W niektórych przypadkach, w trakcie poronienia dochodzi do miejscowego zapalenia otrzewnej oraz zapalenia przydatków. Najrzadziej spotykane jest poronienie, któremu towarzyszy ogólne zakażenie, a także liczne dolegliwości poboczne, takie jak dreszcze, zaburzenia świadomości, upławy ropne, niskie ciśnienie i zaburzenia krzepliwości krwi, rozdrażnienie, sztywność karku, oliguria, bóle brzucha i mięśni, przyspieszony oddech, a nawet zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych. Słomko Z., (red.), Ginekologia, t. 1, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2008, ISBN 978-83-200-3608-4. (...) Poronienie samoistne to przedwczesne ukończenie ciąży, które następuje z przyczyn naturalnych. Poronienie sztuczne to aborcja. Poronienie samoistne

Przyczyny poronienia

Mutacje genetyczne przyczyną poronienia

Mutacje genetyczne przyczyną poronienia

Przyczyn poronienia rzadko szuka się w genach, mimo że mogą one zostać rozpoznane w prostym badaniu - jak np. trombofilia. Może być ona źródłem problemów nawet w 30% przypadków poronień. Odpowiednie leczenie umożliwia tymczasem zminimalizowanie ryzyka kolejnej przedwczesnej utraty dziecka i bezpieczne donoszenie ciąży. Przyczyny poronienia - trombofilia? Trombofilia to wrodzona lub nabyta skłonność do tworzenia się zakrzepów żylnych lub tętniczych. Dla kobiet w ciąży stanowi szczególne zagrożenie i jest jedną z przyczyn poronienia. Zwiększa też ryzyko wystąpienia różnych powikłań przebiegu ciąży, takich jak stan przedrzucawkowy, hipotrofia płodu, przedwczesne oddzielenie się łożyska czy ciąża obumarła. Zdiagnozowanie trombofilii i podjęcie odpowiedniej profilaktyki może jednak zapobiec kolejnym niepowodzeniom ciążowym. Poronienia nawykowe - kiedy wykonać badania? Warto wykonać badania już po pierwszym poronieniu lub nawet przed zajściem w ciążę (zwłaszcza jeżeli poronienie wystąpiło wcześniej w najbliższej rodzinie). Badania pod kątem mutacji genetycznych, które towarzyszą trombofilii, na ogół zleca się dopiero po drugim lub trzecim poronieniu. Wtedy poronienie uznaje się za tzw. nawykowe. Tymczasem zdiagnozowanie trombofilii jest bardzo proste i pozwala przeciwdziałać kolejnym niepowodzeniom ciążowym. Czynnik V Leiden i protrombina - czyli diagnostyka trombofilii Wśród najczęstszych przyczyn trombofilii mających wpływ na przebieg ciąży wymienia się czynnik V Leiden oraz mutacje genu protrombiny. Badania dowodzą, że ryzyko poronienia w przypadku wystąpienia któregoś z nich wynosi blisko 30%. Testy na obecność czynnika V Leiden lub mutacji protrombiny pozwalają wdrożyć odpowiednie leczenie nawet w okresie poprzedzającym zajście w ciążę - co jest istotne zwłaszcza dla kobiet, które mają już za sobą poronienie. Leczenie profilaktyczne podczas ciąży Zdiagnozowanie czynnika genetycznego umożliwia podjęcie działań, które mogą zapobiec kolejnym poronieniom. Kobiety ze zdiagnozowaną trombofilią powinny stosować skonsultowane z lekarzem dawki kwasu acetylosalicylowego oraz heparynę drobnocząsteczkową. Wskazane jest również leczenie przeciwkrzepliwe w połogu, w celu uniknięcia powikłań zakrzepowych u matki. Zdiagnozowanie trombofilii zdecydowanie zwiększa szanse na donoszenie ciąży.

Przyczyny poronienia

Samoistne poronienie

Samoistne poronienie

Poronienie samoistne to przedwczesne ukończenie ciąży, które następuje z przyczyn naturalnych. Poronienie sztuczne to aborcja. Poronienie samoistne

Przyczyny poronienia

Puste jajo płodowe

. Jeżeli zostaje wykryta i brak jest objawów poronienia, wykonywane jest wyłyżeczkowanie jamy macicy. Przyczyny i objawy pustego jaja płodowego Puste jajo (...) płodowe to jedna z przyczyn poronienia samoistnego. Pojawia się wtedy, gdy po zapłodnieniu komórki jajowej nie rozwija się w zygocie zarodek. Dochodzi

Przyczyny poronienia

Ciąża jajowodowa

Ciąża jajowodowa

poronienia ciąży u kobiet. Wyróżniamy 3 rodzaje ciąży jajowodowej: ciąża jajowodowa bańkowa, cieśniowa i śródścienna. W przypadku, gdy ciąża ektopowa prowadzi do pęknięcia jajowodu, pojawiają się objawy wstrząsu, co może doprowadzić do śmierci kobiety. Każda ciąża jajowodowa wymaga wykonania zabiegu, jakim jest laparotomia. Co to jest ciąża jajowodowa? Ciąża jajowodowa to ciąża ektopowa, a więc taka, w której zarodek rozwija się poza granicami macicy. Stanowi ok. 99% wszystkich pojawiających się ciąży pozamacicznych. W zależności od części jajowodu, w którym dochodzi do zagnieżdżenia się zarodka, wyróżniamy: ciąża jajowodowa bańkowa - zarodek rozwija się w bańce, ciąża jajowodowa cieśniowa - zarodek rozwija się w cieśni, ciąża jajowodowa środścienna - zarodek rozwija się w wewnątrz ściany jajowodu. Dlaczego rozwija się ciąża jajowodowa? W bańce jajowodu ma miejsce zapłodnienie komórki jajowej przez plemnik, a powstała zygota przemieszcza się w kierunku jamy macicy. Gdy pojawią się jakiekolwiek przeszkody na drodze zapłodnionej komórki jajowej lub w przypadku, gdy zaburzona jest perystaltyka jajowodu, zygota może pozostać w jajowodzie, dochodzi do jej zagnieżdżenia i rozwija się ciąża jajowodowa. Zaburzenia wędrówki zapłodnionej komórki jajowej w jajowodzie obejmują: zlepienie się fałdów błony śluzowej, drążące ubytki błony śluzowej, które są wynikiem zagojenia się ropni. Ma to miejsce po wyleczeniu rzeżączkowego zapalenia jajowodu, po poronieniu gorączkowym czy zakażeniach połogowych, zachyłki ściany jajowodu, endometrioza. Powoduje ona zwężenia i uchyłki w jajowodzie, operacja na macicy, która spowodowała zagięcie jajowodu. Zaburzenia perystaltyki najczęściej spowodowane jest poprzez obecność wkładki wewnątrzmacicznej. Objawy ciąży jajowodowej Objawy tego rodzaju ciąży pozamacicznej dzielimy na trzy stadia. I stadium Jest to stadium bezobjawowe. Bardzo trudno w tym okresie odróżnienie ciąży jajowodowej od ciąży wewnątrzmacicznej. II stadium - skąpoobjawowe W tym stadium pojawiają się pierwsze objawy ciąży jajowodowej. Po ok. 6-8 tygodniach od ostatniego krwawienia miesiączkowego pojawia się jednostronny ból w podbrzuszu (po stronie, w której zagnieździł się zarodek) oraz plamienie z dróg rodnych. Takie objawy wskazują na obumieranie jaja płodowego. III stadium- podrażnienie otrzewnej Ciąża jajowodowa rzadko kończy się rozwiązaniem. Jest to jedna z częstszych przyczyn poronienia. Dochodzi do poronienia trąbkowego lub pęknięcia jajowodu. Poronienie trąbkowe występuje przy ciąży jajowodowej bańkowej, natomiast pęknięcie jajowodu - przy cieśniowej lub śródściennej. Poronienie trąbkowe objawia się bólem z jednej strony podbrzusza, w okolicy odbytu oraz przy oddawaniu gazów. Pojawiają się krwiaki - krwiak jajowodu, krwiak okołojajowodowy lub krwiak zamaciczny, wykrywane w badaniu ginekologicznym. W wyniku podrażnienia otrzewnej wypływającą krwią mogą pojawić się zasłabnięcia, bladość skóry czy przyśpieszenie tętna. Pęknięcie jajowodu natomiast objawia się nagłym, silnym bólem oraz wstrząsem, wynikającym z wypełnieniem dużą ilością krwi jamy otrzewnej. Na wstrząs składają się takie objawy, jak bladość, słabe tętno, trudności w oddychaniu, zimny pot, bolesny brzuch. Jest to bezpośredni stan zagrożenia życia kobiety. Diagnostyka i leczenie ciąży jajowodowej Rozpoznanie opiera się na dokładnym wywiadzie lekarskim. Gdy istniej podejrzenie ciąży jajowodowej wykonuje się badania: beta-HCG we krwi matki, badanie USG, ewentualnie USG przezpochwowe, badanie laparoskopowe jamy otrzewnej, jajników, macicy i jajowodów, nakłucie zagłębienia odbytniczo-macicznego przez tylne sklepienie pochwy, w przypadku gdy istnienie podejrzenie ciąży jajowodowej ze wstrząsem. Każdy przypadek rozpoznania ciąży jajowodowej wymaga wykonania laparotomii, tj. otwarcia jamy brzusznej. W większości przypadków usuwa się jajowód, pozostawiając jajnik. Czasami także udaje się zachować jajowód. Aby zapobiec pojawieniu się zrostów, wykonuje się dokładną toaletę jamy brzusznej. (...) Ciąża jajowodowa to jeden z rodzajów ciąży pozamacicznej, a więc takiej która rozwija się poza granicami macicy. To jedna z najczęstszych przyczyn

Przyczyny poronienia

Zaburzenia hormonalne a poronienie

Hormony to mikroskopowe cząsteczki, które dosłownie rządzą naszym ciałem. To od nich zależy prawidłowy przebieg procesu dojrzewania, zapłodnienia i wreszcie - donoszenia ciąży. W jaki sposób zaburzenia ich wydzielania mogą przyczynić się do poronienia? Kobiety, u których występują zaburzenia hormonalne, częściej doświadczają problemów z poczęciem, a po zapłodnieniu mają większe ryzyko poronienia. Problem równowagi hormonalnej jest złożony, a przyczyna może być związana z zaburzeniami funkcjonowania różnych narządów. Defekt fazy lutealnej Faza lutealna to druga połowa cyklu miesiączkowego, czyli okres pomiędzy owulacją a menstruacją. Zaburzenie w fazie lutealnej przyczynia się do nieprawidłowego przygotowania macicy na przyjęcie zapłodnionej komórki jajowej. Uważa się, że większość problemów fazy lutealnej wynika w istocie z zaburzeń w fazie folikularnej - czyli okresu przed owulacją. W czasie fazy folikularnej, zwanej także pęcherzykową, organizm może produkować niewystarczające ilości hormonu FSH - hormonu folikulostymulującego. Problem może tkwić także w obniżonej wrażliwości jajników na ten hormon. W konsekwencji dochodzi do niedostatecznego rozwoju pęcherzyka jajnikowego, co może skutkować zbyt małą produkcją progesteronu przez ciałko żółte, przygotowujące macicę na przyjęcie zarodka. Inny rodzaj defektu fazy lutealnej może być spowodowany nadmiernym poziomem hormonu luteinizującego (LH) we wczesnej fazie cyklu menstruacyjnego lub wynikać z zaburzonego momentu szczytu wydzielania tego hormonu, który jest niezbędny do prawidłowego przebiegu owulacji. Progesteron a poronienie Progesteron to hormon steroidowy, który jest niezbędny do zapłodnienia oraz prawidłowego przebiegu ciąży. Nazwa progesteronu wywodzi się z greckiego gestare, które oznacza "nosić" i sugeruje rolę tego związku w utrzymaniu prawidłowego rozwoju zarodka. Ten kobiecy hormon jest wydzielany przez ciałko żółte po procesie owulacji. Niewielkie ilości progesteronu są również produkowane przez nadnercza. Hormon ten przyczynia się do produkcji innych hormonów steroidowych, takich jak estrogeny, kortyzol i testosteron. Progesteron odgrywa główną rolę w regulacji cyklu menstruacyjnego i przygotowaniu macicy do zagnieżdżenia zarodka i ciąży. Główną funkcją progesteronu jest przygotowanie endometrium, czyli błony śluzowej macicy, do implantacji zapłodnionej komórki jajowej. Progesteron wzmacnia i stymuluje rozwój endometrium, które stanowi podłoże dla wzrastającego płodu. Po owulacji i w pierwszym trymestrze ciąży progesteron produkowany jest przez jajnik, a dokładniej ciałko żółte, czyli pozostałość po pękniętym pęcherzyku jajnikowym. Po zagnieżdżeniu zarodka, rozwijające się łożysko z czasem przejmuje dowodzenie i około 10 tygodnia ciąży zaczyna wytwarzanie tego hormonu, aby nie doprowadzić do odrzucenia rozwijającego się embrionu. Jeżeli wytwarzanie progesteronu jest niewystarczające, może dochodzić do złuszczania się błony śluzowej macicy i wystąpienia miesiączki. Suplementacja progesteronu Biorąc pod uwagę rolę progesteronu w utrzymaniu prawidłowej wyściółki macicy, wydaje się, że jego niski poziom może być powiązany z poronieniem. Jednakże kwestia, czy suplementacja progesteronu zapobiega utracie ciąży, pozostaje dyskusyjna. W chwili obecnej żadne organizacja medyczna nie zaleca suplementacji progesteronu u kobiet z nawracającymi poronieniami i zaburzeniami fazy lutealnej. Wyjątek stanowią kobiety stosujące techniki wspomaganego rozrodu, takie jak in vitro, u których istnieją wskazania do podawania progesteronu. W żadnych badaniach naukowych nie wykazano definitywnie, że podawanie progesteronu zapobiega poronieniom u kobiet, które nie korzystały z technik wspomaganego rozrodu. Istnieją jednak pojedyncze doniesienia, że przyjmowanie progesteronu może przynieść korzyść kobietom, które doświadczyły nawracających poronień. Jednak na razie dane są zbyt małe aby stwierdzić, czy te odkrycia są znaczące i wymagane są dalsze badania na tym polu. Niski poziom progesteronu jest bez wątpienia związany z poronieniem, ale przyczyny tego zjawiska nie zostały dostatecznie poznane i budzą kontrowersje. Z jednej strony niedostateczny poziom hormonu może przyczynić się do poronienia, jeśli nie dojdzie do prawidłowego przygotowania macicy i przekształcenia jej błony śluzowej, aby była zdolna utrzymać ciążę. Może to wynikać ze zbyt niskiego wytwarzania progesteronu przez jajniki w drugiej fazie cyklu owulacyjnego. Z drugiej strony wielu lekarzy twierdzi, że problem jest bardziej złożony. W tym modelu niski poziom progesteronu jest tylko pierwszym objawem poronienia ciąży, która odrzucana jest z innego powodu, np. zaburzeń genetycznych w rozwijającym się zarodku. Suplementacja progesteronu jest więc w tym przypadku bezcelowa. Nie rozstrzygnięto definitywnie, która z tych dwóch wersji jest prawdziwa i kwestie te pozostają przedmiotem gorącej dyskusji. Diagnostyka poronień Podejrzewając związek poronień z wydzielaniem progesteronu, prowadzi się badania stężenia tego hormonu w drugiej fazie cyklu menstruacyjnego. Specjalistycznym narzędziem diagnostycznym jest także mikroskopowe badanie błony śluzowej macicy pod kątem występowania zaburzeń receptywności endometrium. Androgeny a poronienie Zainteresowanie badaczy koncentruje się również wokół innych hormonów płciowych - androgenów. Podejrzewa się związek między nieprawidłowym poziomem androgenów a ryzykiem nawracających poronień. Istnieją doniesienia, że podwyższony poziom androgenów we krwi we wczesnej fazie folikularnej, czyli dojrzewania pęcherzyka jajnikowego, może być czynnikiem prognostycznym dla wystąpienia poronienia. Niedoczynność tarczycy a poronienie Poszukując hormonalnych przyczyn poronienia, należy także przyjrzeć się bliżej tarczycy - narządowi, który zlokalizowany w szyi, na pozór niewiele ma wspólnego z płodnością. Jednakże gruczoł ten odgrywa bardzo ważną rolę w równowadze metabolicznej i hormonalnej całego ustroju. Gdy dojdzie do zaburzenia jego funkcjonowania, konsekwencje mogą dotyczyć każdego elementu organizmu, a więc również płodności. Niedoczynność tarczycy może mieć związek z pewnymi rodzajami utraty ciąży, ale dokładny charakter tej zależności jest wciąż poznawany. W pewnym badaniu przeprowadzonym w 2000 roku wykazano, że kobiety z niedoczynnością tarczycy miały istotnie zwiększone ryzyko poronienia w drugim trymestrze ciąży lub wystąpienia porodu przedwczesnego. Inne badanie z 2005 roku ujawniło związek między subkliniczną postacią niedoczynności tarczycy a zwiększonym ryzykiem przedwczesnego odklejania się łożyska oraz przedwczesnego porodu. Oba z tych stanów mogą skutkować utratą ciąży i dziecka. Sprawa jest mniej jasna w kwestii wpływu niedoczynności tarczycy na poronienie w pierwszym trymestrze ciąży. Istnieją podejrzenia, że w grę mogą wchodzić procesy autoimmunologiczne związane z tarczycą, ale zdania na temat ich wpływu na proces poronienia są podzielone. Nie ulega wątpliwości, że zaburzenia hormonalne mogą przyczynić się do wystąpienia poronienia na każdym etapie ciąży. Kluczowym hormonem dla przebiegu ciąży, a zwłaszcza jej podtrzymania jest progesteron, ale za niepowodzenia w donoszeniu ciąży mogą być odpowiedzialne także inne hormony, takie jak androgeny czy hormony tarczycy. Hormonalne mechanizmy odpowiedzialne za płodność i przebieg ciąży są skomplikowane i pewne zagadnienia pozostają wciąż niewyjaśnione, ale w wielu przypadkach diagnostyka i skuteczna terapia są możliwe. Herrmann F., Lohmann T., Muller P., Endokrynologia w praktyce klinicznej. Diagnostyka i leczenie, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2009, ISBN 978-83-200-3835-4, Dębski R. Ginekologia kliniczna Tom 1-3, Urban & Partner, Wrocław 2009, ISBN 978-83-7609-013-9, Zgliczyński S. (red.), Choroby tarczycy, Urban & Partner, Wrocław 2001, ISBN 83-85842-38-1, Kokot F. (red.), Choroby wewnętrzne, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2006, ISBN 83-200-3368-3

Przyczyny poronienia

Co powoduje poronienie?

genetyczne częściej przyczyniają się do poronień sporadycznych, a wady budowy macicy - do nawykowych). Genetyczne przyczyny poronienia To jedne (...) często się zdarza, że pomimo objawów sugerujących niedobory hormonalne poziom progesteronu jest prawidłowy. Wówczas przyczynę poronienia stanowi

Przyczyny poronienia

Zaśniad groniasty

. Przyczyny zaśniadu groniastego Wyróżniamy dwa rodzaje zaśniadu groniastego - całkowity i częściowy. Różnią się one zarówno przyczyną pojawienia (...) , pojawiające się na skutek hipersekrecji gonadotropiny kosmówkowej (hCG). Objawy obejmują symptomy poronienia zagrażającego lub niezupełnego. Pojawia

Przyczyny poronienia

Ciąża biochemiczna

nadzieję w staraniach o dziecko. Przyczyny poronienia wczesnej ciąży Często lekarze nie potrafią odpowiedzieć na pytanie pacjentek po poronieniu (...) nie musi oznaczać od razu ciąży. Lekarze najczęściej nie tłumaczą i nie szukają przyczyn ciąży biochemicznej. To się zdarza, ale ciągle trzeba mieć