Jak wykorzystać pałkę wodną?

Wszystkie części pałki wodnej są jadalne. Jej kłącza zawierają skrobię (ok. 30-40 proc.), celulozę i białko (6-8 proc.), stanowią również źródło błonnika pokarmowego.
Równie wartościowe są środki młodych pędów, pyłek oraz młode zielone „pałki”. Roślina obfituje w magnez, potas, sód, wapń, fosfor. Zawiera także śladowe ilości żelaza, cynku i manganu. Jest także źródłem witaminy C, beta-karotenu i kwasu foliowego.
Ze względu na swoje właściwości od wieków była wykorzystywana w Azji jako środek leczniczy. Stanowiła także istotny składnik pożywienia niektórych szczepów Indian. Polska medycyna ludowa również korzystała z dobrodziejstw pałki wodnej.
Współcześnie chętnie sięgają po nią wielbiciele survivalu, ponieważ ze względu na zawartość skrobi, stanowi ona ważne źródło energii. Miłośnicy ekologicznego stylu życia także doceniają właściwości rośliny.

W młodych liściach pałki wodnej znajduje się żelowa substancja, która może być stosowana jako naturalny środek odkażający. Wtarta w miejsce po ukąszeniu owada pomoże złagodzić świąd, a przyjmowana doustnie zwalcza ból i stany zapalne.
Napar z liści jest wskazany przy słabych krwawieniach w przewodzie pokarmowym, w nieżytach żołądka i jelit, w początkowym stanie cukrzycy oraz jako środek przeciwkrwotoczny (także w przypadku obfitych miesiączek lub krwotoków poporodowych). Z kolei pyłek wykazuje działanie moczopędne.

Puch z kwiatostanów, przetopiony z wazeliną to świetny środek na leczenie odmrożeń i oparzeń.
Ze względu na wysoką zawartość substancji odżywczych i związków organicznych, pałka korzystnie wpływa na skórę. Można ją wykorzystywać przy leczeniu czyraków i blizn oraz do łagodzenia podrażnień.

W Chinach prowadzone są badania nad zdolnością pałki wodnej do przeciwdziałania nowotworom. Pierwsze wyniki są dość obiecujące. Roślina wykazuje przeciwutleniające właściwości, które mogą być pomocne w walce z komórkami rakowymi.

Pałkę szerokolistną wykorzystuje się nie tylko w medycynie, ale także celach kulinarnych. Niemal wszystkie części tej rośliny są jadalne. Ugotowane lub upieczone kłącza mogą z powodzeniem zastąpić ziemniaki do obiadu. Są słodkawe w smaku i pełne skrobi.
Młode pędy pałki o stulonych jeszcze liściach są po ugotowaniu bardzo delikatne, przypominają smakiem szparagi. Nadają się również do smażenia, pieczenia, duszenia.
Świetnie smakują w zupach, potrawach typu curry, farszach do tart, gulaszach, zapiekankach itp., ale warto także jeść je na surowo, dodając do sałatek lub surówek. W kuchni orientalnej pędy pałki stanowią zamiennik bambusa.
Niedojrzałe kwiatostany po ugotowaniu aromatem i smakiem do złudzenia przypominają młode kolby kukurydzy, choć mają zupełnie inną konsystencję.

Wysuszone pędy mieli się na mąkę (przypominającą nieco mąkę ziemniaczaną), która nie zawiera glutenu i jest bardzo pożywna. Można ją wykorzystać do przygotowania kisielu, a po wymieszaniu z mąką pszenną lub żytnią, użyć do wypieku placków lub pieczywa.

Pyłek pałki jest dobrym źródłem białka oraz prowitaminy A. Stanowi także świetny dodatek do mąki, z której przygotowujemy ciasta czy naleśniki, ponieważ nadaje potrawom piękną złocistą barwę.

Kłącza można upalić na brązowo, sproszkować i pić jak kawę. Z kolei zbierane jesienią i zimą dojrzałe owoce po uprażeniu mają przyjemny, orzechowy smak. Z jej nasion można tłoczyć jadalny olej.

Składniki:

• 0,5 kilograma obranych ze skórki kłączy pałki;
• p kilograma mięsa wieprzowego;
• duża czerwona papryka;
• 2 cebule pokrojone w cienkie talarki;
• kilka łyżek oliwy z oliwek;
• 50 ml czerwonego wytrawnego wina;
• sól, pieprz, chilli.

Kłącza kroimy w talarki, mięso i paprykę w kostkę. Cebulę smażymy w garnku na oliwie. Dodajemy pozostałe składniki, podsmażamy, zalewamy winem, zagotowujemy. Zmniejszamy ogień i gotujemy przynajmniej pół godziny, dolewając, jeśli trzeba, małymi porcjami wodę, aby potrawa się nie przypaliła. Doprawiamy do smaku solą, pieprzem i chilli.