rozwój emocjonalny dziecka (strona 2 z 3)

Nie tylko osiągnięcia w nauce dziecka, ale także umiejętność dzielenia się z innymi i radzenie sobie z emocjami mają związek z osiągnięciem sukcesu w dorosłym życiu. Przekonują o tym badania amerykańskich naukowców.

Wciąż słyszymy lub czytamy o sytuacjach, w których znalazły się dzieci przez nieuwagę lub lekkomyślność rodziców. Zgubiony czterolatek w galerii handlowej, dziecko śpiące w foteliku na parkingu, czy dwulatek spędzający kilka godzin dziennie przed telewizorem lub tabletem. Szokujące są także pytania publikowane w mediach społecznościowych przez mamy szukają porady, np. czy mogą dziecku podać hydroksyzynę, aby poszło spać, bo już są zmęczone, albo czy mogą zostawić na dwie godziny śpiącego niemowlaka w łóżeczku, aby wyskoczyć na imprezę. Niestety nie są to sytuacje wymyślone na potrzeby artykułu, a rzeczywistość wielu kobiet, które z jakichś powodów niedojrzały do roli, w której się znalazły.

Płaczliwość dziecka może być frustrująca dla rodziców i szkraba. Opiekunowie chcą chronić maluchy przed przykrością, dyskomfortem, lękami, ale czasami mimo wileu starań, dzieci płaczą bezustannie. Płacz dziecka to podstawowy komunikat dla otoczenia, że maluchowi jest źle, że czegoś się boi albo coś je boli. Może świadczyć o różnych stanach emocjonalnych dziecka, być reakcją na zmiany w otoczeniu, trudności w rodzinie, ale też informować o dolegliwościach chorobowych albo rozwoju infekcji. Dlaczego dziecko płacze? Płaczliwe dziecko - jakie są tego przyczyny? Jak uspokajać płaczące dzieci?

Pierwszym przyjacielem dziecka - na dobre i na złe - jest rodzic, który wprowadza malucha w otaczający go świat, pokazuje co jest dobre, a co złe, i stanowi dla niego wzór do naśladowania. Niemniej jednak w rozwoju dziecka istotną rolę odgrywają również przyjaźnie nawiązane w wieku przedszkolnym. W odniesieniu do relacji kilkuletnich dzieci lepszym określeniem jest "koleżeństwo", na prawdziwą przyjaźń trzeba bowiem zwykle poczekać do osiągnięcia pewnej dojrzałości emocjonalnej.

Rozwój emocjonalny dziecka w wieku poniemowlęcym wiąże się z jego wchodzeniem w coraz szersze interakcje z ludźmi. Maluch pragnie poznawać innych. Mama i tata są mu znani, bliscy. Dziecko w tym wieku zaczyna coraz bardziej interesować się kontaktami z rówieśnikami czy z innymi dorosłymi.

Może się nam wydawać, że wszystko jest w porządku. Nasza pociecha śmieje się, jest pogodna i radosna. Czasem jednak są to tylko pozory, a dziecko wewnątrz nie ocenia siebie zbyt dobrze. Jest to duży problem, nad którym koniecznie trzeba pracować. Zadaniem rodzica jest podnieść samoocenę swojego malucha, bo tylko w ten sposób uda się mu zaradzić problemom emocjonalnym i wielu niepowodzeniom, jakie mogą pojawić się w przyszłości.

Uderzanie głową przez malucha w ścianę czy szczebelki łóżka rodzicom wydaje się dość dziwnym, a nawet patologicznym zachowaniem. Okazuje się jednak, że takie nawyki przejawia ok. 20 proc. dzieci – chłopcy trzykrotnie częściej niż dziewczynki. Rzadko kiedy jest to objaw poważnych zaburzeń psychicznych. Częściej jest to etap rozwoju dziecka. Największe nasilenie tego typu aktywności przypada na wiek 1,5 – 2 lata. Większość pociech wyrasta z tego przyzwyczajenia przed ukończeniem trzeciego roku życia.

Jak nauczyć dziecko przepraszać? Nikt nie lubi przyznawać się do błędów, ale od małego powinniśmy uczyć nasze pociechy magicznego słowa „przepraszam”. Jak to zrobić? Jak się zachować, by maluch nie poczuł się skrzywdzony, w jego odczuciu, niesprawiedliwą karą, a zapamiętał, jak należy postępować, kiedy się komuś sprawi przykrość?

Większość rodziców jest przekonanych, że ich miłość do dziecka jest bezwarunkowa. Część z nich niestety nie umie jej pokazać, a wręcz uczy dziecko, że na ciepły gest z ich strony trzeba sobie zasłużyć. System kar i nagród w niektórych rodzinach zamienia się w miłość warunkową. Dziecko ma szansę poczuć się kochane i spędzić czas z rodzicami tylko wtedy, gdy zasłuży. W ten sposób nie tylko niszczy się więzi, ale też wpędza dziecko w kompleksy.

Niewidzialny przyjaciel, do którego dziecko mówi i z którym się bawi, u wielu rodziców budzi niepokój i wątpliwości co do tego, czy maluch rozwija się w sposób prawidłowy i czy aby na pewno wszystko jest zw porządku. Dziecko w wieku przedszkolnym ma niezwykle bujną wyobraźnię, wiele rzeczy lubi ubarwiać, podkoloryzować, nieobce są mu również małe kłamstewka. Niewidzialny przyjaciel to element świata fantazji przedszkolaka. Jeśli przyjacielowi na niby nie towarzyszą takie objawy jak unikanie kontaktów realnych z rówieśnikami, zahamowanie rozwoju mowy, izolowanie się i agresja, to nie ma powodów do obaw.

Dzieci są podłe. Wstajesz w nocy po butelkę z wodą, bo córce znowu zachciało się pić, a w rezultacie słyszysz: "Idź sobie, nie lubię cię". Jest ci smutno, jednak nic nie mówisz. Z drugiej strony maluch to też człowiek i może mieć swoje gorsze lub lepsze dni. - Bywały chwile, gdy z bezsilności nad tym rozwydrzonym bachorem siedziałam na środku pokoju i płakałam. Zdarzało się, że miałam ochotę ją uderzyć, żeby się uspokoiła – opowiada nam jedna z matek. Co robić, by nie zwariować w sytuacjach, gdy maluch jest niewdzięczny? Na pytania WP parenting odpowiadają psychologowie.

Czy pamiętasz, jak w dzieciństwie spałeś z misiem, aby się nie bać? Ściskałeś swoją ulubioną przytulankę w sytuacjach stresowych? Jak się okazuje, to właśnie bliski kontakt fizyczny daje nam poczucie bezpieczeństwa i uspokaja. I chociaż niektórzy preferują tzw. „zimny wychów”, sądząc, że tym samym zahartują dziecko i lepiej odnajdzie się później w świecie dorosłych, to popełniają oni podstawowy błąd – nie zaspokajają potrzeb emocjonalnych dziecka.

Coraz szybciej żyjemy i coraz więcej granic pokonujemy w poszukiwaniu pracy i godziwych zarobków. Dotyczy to głównie mężczyzn, na których to zwykle spoczywa ciężar utrzymania rodziny.

"Święty Mikołaj nie istnieje” - to zdanie nie chce przejść przez gardło niemal żadnemu rodzicowi. Nie ma się czemu dziwić. Dla dziecka poczciwy staruszek w czerwonym stroju i z charakterystyczną białą brodą jest przecież uosobieniem wszystkiego, co najpiękniejsze. To dla niego stara się być grzeczne przez cały rok, do niego pisze listy, dokładnie opisując swoje sekretne marzenia.

Nowe badania ze Stanowego Uniwersytetu w Arizonie (ASU) sugerują, że rodzice nie powinni dręczyć ocenami i zajęciami pozalekcyjnymi młodych uczniów, zwłaszcza jeśli takie ambicje są realizowane kosztem umiejętności społecznych i życzliwości.

W miarę wzrostu dziecka rozwijają się także jego uczucia i emocje. Emocje przedszkolaka obejmują różne zachowania i stany emocjonalne. Uczucia dziecka w tym okresie mogą być zarówno pozytywne, jak i negatywne, a jego zadaniem jest rozróżnianie tych stanów emocjonalnych. Rozwój emocjonalny dziecka w okresie przedszkolnym jest procesem, w którym muszą uczestniczyć rodzice, wskazując mu poprawne zachowania i pomagając przezwyciężyć negatywne odczucia emocjonalne. W okresie przedszkolnym zaczyna się również kształtować inteligencja emocjonalna dziecka.

W okresie wczesnego dzieciństwa następuje różnicowanie się uczuć, wytwarzanie więzi między dzieckiem a osobą dorosłą oraz początki interakcji z innymi dziećmi. O ile do trzeciego miesiąca dziecko jest zdolne do przeżywania zadowolenia lub niezadowolenia, to pod koniec okresu niemowlęcego przeżywa wiele różnych pozytywnych i negatywnych stanów emocjonalnych, takich jak: radość, miłość, zazdrość. Stany te są nietrwałe i łatwo zmieniają się od pozytywnych do negatywnych. Jak wygląda rozwój emocjonalny dziecka w wieku niemowlęcym?

Większość z nas, rodziców urodzonych w latach 70. i 80., wspomina swoje dzieciństwo jako dobrą zabawę z rówieśnikami: podchody, leżenie na trawie, bieganie boso ****oraz zrywanie owoców z krzaków i jedzenie ich bez mycia. Ten, kto doświadczył takich wakacji, na pewno wspomina je z uśmiechem i z żalem zarazem, że współczesne dzieci tego nie zaznają. W siłę rośnie kult czystości, sterylności, a hasło „nie dotykaj” nie schodzi z ust wielu mam. A szkoda, bo są to nie tylko wspomnienie beztroskich lat, ale także (albo przede wszystkim!) ogromne korzyści dla rozwoju dziecka.

Pewność siebie u dziecka stanowi pochodną wysokiej i adekwatnej samooceny. Stabilne poczucie własnej wartości u malucha jest dla niego podstawą do osiągania ambitnych celów i rozwoju. Przekonania na swój temat kształtują się głównie w okresie wczesnego dzieciństwa i wynikają ze sposobu traktowania szkraba oraz komunikatów na temat dziecka, jakie wypowiadały osoby znaczące, czyli przede wszystkim rodzice. Dziecko widzi siebie tak, jak widzieli go jego opiekunowie oraz myśli o sobie tak, jak myśleli i myślą o nim jego opiekunowie. Jak rozwijać pewność siebie u własnego malucha?

Nieśmiałość, według psychologa Philipa Zimbardo, to złożona przypadłość, która obejmuje szerokie kontinuum, od lekkiego uczucia skrępowania, przez nieuzasadniony lęk przed ludźmi, aż do skrajnej nerwicy. Wydaje się, że nieśmiałość dziecka, obok problemów szkolnych czy agresywnych zachowań młodzieży, nie stanowi żadnego zagrożenia dla prawidłowego rozwoju społeczno-emocjonalnego. Tymczasem, utrwalona dziecięca nieśmiałość skutkuje wieloma trudnościami w relacjach międzyludzkich i uniemożliwia czerpanie radości z życia. Jak manifestuje się nieśmiałość u dzieci i jak jej przeciwdziałać?

Rozstanie z chłopakiem dla młodej dziewczyny jest bardzo bolesnym przeżyciem. W głowie kłębią się sprzeczne uczucia – z jednej strony, tęsknota i miłość, a z drugiej, smutek, złość, żal, poczucie winy. Do tego wszystkiego może dojść niskie poczucie własnej wartości, gdy chłopak zdecydował się zamienić jedną dziewczynę na inną. Nastolatka zaczyna się zastanawiać, w czym tamta druga jest lepsza od niej. Pojawiają się uzasadnienia w stylu: „Może jestem za gruba albo głupia?”. Jak pomóc córce, która przeżywa ból rozstania? Jak rozmawiać z dzieckiem, które przeżywa nastoletnią miłość i cierpi?

Dziecko w wieku szkolnym posiada coraz więcej kontaktów społecznych z rówieśnikami. Jest to także dla niego okazja, by zrewidować zasady i normy obowiązujące w domu rodzinnym z tymi, które obowiązują wśród rówieśników. Istotną kwestią w przypadku dzieci w wieku szkolnym jest to, że wchodzą one w liczne interakcje społeczne. Niejednokrotnie na tle nowej grupy – swojej klasy – mogą przekonać się, jak inni oceniają ich zachowanie i jak wyglądają na tle innych dzieci, jeśli chodzi o przestrzeganie zasad. Często jest tak, że dziecko wchodzące w wiek szkolny łamie pewne zasady regulaminu szkolnego dla samego faktu przypodobania się rówieśnikom. Okazuje się, że potrzeba zaskarbienia sobie sympatii nowej grupy rówieśniczej jest silniejsza, niż wpojone dotychczas dziecku zasady i normy społeczne.

Depresja jest obecnie uważana za chorobę cywilizacyjną. Z badań wynika, że około 10% populacji cierpi na depresję, z tego jedna trzecia osób to nastolatki. Depresja u nastolatków, często jest niezauważana przez rodziców, a jest ona często na tyle niebezpieczna, że może doprowadzić do dramatu.

Przytulenie dziecka to znacznie więcej niż zwykły gest – fizyczna bliskość rodzica jest dla malucha oznaką miłości, akceptacji i silnej więzi, jaka ich łączy. Czułość ze strony rodziców wspomaga rozwój dziecka i zaspokaja jego potrzeby emocjonalne. Dla kontrastu, chłód emocjonalny w domu rodzinnym to prosty przepis na problemy wychowawcze. Mogłoby się wydawać, że dla każdego rodzica oczywistym jest, że przytulanie własnego dziecka to naturalne i potrzebne zachowanie. Niestety, jak wykazały badania instytutu ARC Rynek i Opinia, wielu dorosłych nie zdaje sobie z tego sprawy.

Rozwój dzieci odbywa się poza dyskusją o gender i niezależnie od niej, postępując wyznaczonymi przez naturę torami. Naukowcy postanowili sprawdzić, czy we wczesnym dzieciństwie można dostrzec pewne prawidłowości przypisane konkretnej płci.