rozwój emocjonalny dziecka (strona 3 z 3)

Przytulenie dziecka to znacznie więcej niż zwykły gest – fizyczna bliskość rodzica jest dla malucha oznaką miłości, akceptacji i silnej więzi, jaka ich łączy. Czułość ze strony rodziców wspomaga rozwój dziecka i zaspokaja jego potrzeby emocjonalne. Dla kontrastu, chłód emocjonalny w domu rodzinnym to prosty przepis na problemy wychowawcze. Mogłoby się wydawać, że dla każdego rodzica oczywistym jest, że przytulanie własnego dziecka to naturalne i potrzebne zachowanie. Niestety, jak wykazały badania instytutu ARC Rynek i Opinia, wielu dorosłych nie zdaje sobie z tego sprawy.

Rozwój dzieci odbywa się poza dyskusją o gender i niezależnie od niej, postępując wyznaczonymi przez naturę torami. Naukowcy postanowili sprawdzić, czy we wczesnym dzieciństwie można dostrzec pewne prawidłowości przypisane konkretnej płci.

Bóle psychogenne, określane także jako psychalgia, są formą zaburzenia somatoformicznego. Ich objawami są m.in. ból brzucha, ból głowy czy wysypka skórna bez potwierdzenia psychosomatycznego. Bóle psychogenne są podobne do bóli psychosomatycznych, pojawiających się jako efekt zaburzeń emocjonalnych. Jak wskazują pediatrzy, istotą bóli somatycznych u najmłodszych jest ich psychika. To właśnie ona odpowiada za zaburzenia somatyczne bez wyraźnej przyczyny.

Szkołę utożsamia się głównie z miejscem, które ma dostarczać niezbędnej wiedzy i przygotowywać do zdania trudnych egzaminów, np. matury. Tymczasem obok nauczania szkoła powinna realizować cele wychowawcze. Nauczyciele mają wspierać rodziców w trudach wychowania dziecka, co oczywiście nie oznacza, że przejmą całkowicie funkcje rodzicielskie. Jednym z celów wychowawczych szkoły jest kształtowanie postaw uczniów. Jakie rodzaje postaw rozwija szkoła? Co to są za postawy i jak je modyfikować? Jakie elementy się na nie składają? Jakie metody wychowawcze zastosować, by wpłynąć na poglądy wychowanków?

Inteligencja emocjonalna to zdolność do rozumienia własnych emocji i radzenia sobie z nimi oraz rozumienia i współodczuwania stanów emocjonalnych innych ludzi. Jej rozwój następuje w okresie przedszkolnym, kiedy dziecko uczy się diagnozowania i rozumienia emocji swoich i swojego otoczenia, zbiera doświadczenia i uczy się radzenia z problemami. Jak rozwijać inteligencję emocjonalną?

Niemowlę i pies – czy to dobrana para? Jeśli pod jednym dachem mieszka mały szkrab i czworonożny pupil, czasami bywa nieprzyjemnie, a niekiedy wręcz przeciwnie: zupełna sielanka i obustronna przyjaźń. Gdy trzymasz psa w domu, pamiętaj o codziennym utrzymywaniu porządku. Często odkurzaj dywany i myj podłogi, ponieważ zwierzę nanosi łapami mnóstwo brudów, a poza tym na podłodze osiada się wypadająca sierść. Kiedy niemowlę zaczyna raczkować, może zgarniać rączkami brud i kłaki, które później nieuchronnie trafiają do buzi. Kontakt niemowlaka ze zwierzęciem pomaga jednak w nabywaniu odporności na alergeny i stymuluje rozwój emocjonalny.

Taniec sprzyja utrzymaniu dobrej kondycji. Regularny taniec sprawia, że nie mamy problemów z nadwagą i jesteśmy sprawni fizycznie. Ponadto taniec pomaga wyładować nadmiar energii i rozładować wszelkiego rodzaju stres. Chociaż taniec jest dość przydatnym elementem naszego życia i ważną dla każdego człowieka umiejętnością, prawdziwie tańczyć, tj. wykonywać określone figury, które składają się na rodzaj tańca, potrafi niewielu.

Rozwój intelektualny i emocjonalny ucznia wzajemnie się przenikają. Poczucie kompetencji i sukcesy szkolne wpływają na kształtowanie się wysokiej samooceny i pewności siebie u dziecka, natomiast nieradzenie sobie z zadaniami czy pracą domową może prowadzić do poczucia nieadekwatności wobec oczekiwań otoczenia. Możliwość sprostania zadaniom szkoły wymaga dojrzałości wyższych funkcji korowych, która zapewnia nie tylko odpowiedni dla wieku rozwój intelektualny czy emocjonalno-społeczny, ale też dostateczną koordynację ruchową, wzrost uwagi dowolnej i zwiększenie zdolności koncentrowania się na obiekcie zainteresowania.

Na początku dzieci sygnalizują swoje potrzeby za pomocą płaczu. Jednak w miarę wzrostu i rozwoju ich możliwości emocjonalne się poszerzają, co umożliwia im nabycie wielu umiejętności, które będą pomocne w dorosłym życiu. Rozwój emocjonalny dziecka obejmuje odczucia względem innych oraz samego siebie, a także umiejętność funkcjonowania w społeczeństwie. Rozwój dziecka w wieku szkolnym jest szczególnie dynamiczny, gdyż jest to czas, gdy dziecko ma większy kontakt z innymi osobami, zarówno nauczycielami, jak i rówieśnikami.

Wraz z intensywnym rozwojem intelektualnym, motorycznym i społecznym postępuje rozwój emocjonalny przedszkolaka. Maluchy w okresie średniego dzieciństwa coraz lepiej rozeznają się w szerokim spektrum własnych reakcji emocjonalnych oraz potrafią trafnie rozpoznać i zrozumieć emocje innych osób. Ponadto między 2., a 6. rokiem życia dziecko nabiera zdolności regulowania i kontrolowania ekspresji emocji, nabywa umiejętności radzenia sobie w sytuacjach stresowych i kształtuje pozytywne kontakty z rówieśnikami i dorosłymi. Wiek przedszkolny cechuje też rozwój wyobraźni, a wraz z nią pojawiają się specyficzne lęki przed wyimaginowanymi czarownicami, smokami i potworami.