Niemowlę i pies

Kontakt niemowlęcia z psem uczy dziecka respektu, szacunku i wrażliwości wobec zwierząt i ludzi. W dogoterapii psy wykorzystywane są do leczenia autyzmu, dziecięcego porażenia mózgowego i zaburzeń emocjonalnych. Jeśli nauczysz psa funkcjonowania w rodzinie i zachowania, które pozwoli na bezkonfliktowość, kontakt psa z dzieckiem może mieć zbawienny wpływ na rozwój malucha. Za właściwe relacje dziecka z psem odpowiadasz ty. Twoją rolą jest czuwanie nad bezpieczeństwem niemowlęcia i wypełnianie funkcji tłumacza psich zachowań dziecku. Ty nadzorujesz kontakty maluszka ze zwierzęciem i nie wolno ci zostawiać dziecka samego z psem.

Najczęściej pies przewyższa maluszka masą ciała, a jeśli nawet jest mały, to i tak lepiej radzi sobie z koordynacją ruchową i utrzymaniem równowagi niż brzdąc. Dlatego choćby pies był najłagodniejszy na świecie, może przewrócić dziecko w zabawie i przestraszyć. Z kolei temperament i żywiołowość dziecka mogą zagrażać psu. Wystarczy, że zaciekawiony brzdąc udrapie nos psa lub nieuważnie wsadzi mu rączkę w oko. Rekcja psa może być różna, dlatego należy być ostrożnym. Większość maluchów na obecność psa reaguje pozytywnie i cieszy się z bliskiego kontaktu fizycznego ze zwierzęciem. Czasami spontaniczne zachowanie dziecka, np. otwarte usta, bliski kontakt wzrokowy czy unoszenie rączek, są dla nieobytego z dziećmi psa sygnałami zagrożenia i mogą wyzwalać u zwierzęcia reakcje obronne, w tym atak. Stąd wynika potrzeba czuwania. Niemowlęta wychowywane w towarzystwie psa zazwyczaj szybciej niż pozostałe dzieci zaczynają raczkować, wstawać i chodzić. Są spokojne, empatyczne i w przyszłości łatwo nawiązują kontakty.

Należy szczególną wagę przywiązać do nauki wzajemnych kontaktów dziecka z psem. Psi język jest inny niż dziecięcy i vice versa. Naturalną potrzebą psa w poznawaniu czegoś nowego jest wąchanie i próbowanie zębami. Maluszek z kolei uczy się poprzez dotyk i wzrok. Psu należy pozwolić zaakceptować małą istotkę ludzką w domu, tzn. dać mu do powąchania ciuchy dziecka i uczyć, że nie można mu przekraczać pewnych terytoriów prywatności malca, np. wchodzić do dziecięcego pokoju. Pies ma znać swoje miejsce w hierarchii rodzinnej – stadnej. Psa należy karać za wszelkie próby ugryzienia. Natomiast maluszkowi pokaż, że pies to istota czująca: można go głaskać, ale nie wolno mu wkładać palców do oczu, ciągnąć za sierść, ogon lub łapę albo przeszkadzać w czasie jedzenia z miski.

W miarę wzrostu niemowlaka można pozwalać na coraz więcej spontaniczności we wzajemnych zabawach dziecka z psem, cały czas zachowując czujność. Jeśli pies zajmuje dominujące miejsce w rodzinie, lubi przebywać w ramionach swojej pani, która teraz stała się mamą małego brzdąca, może być zazdrosny o dziecko i trudno mu będzie zaakceptować jego obecność. W takiej sytuacji najlepiej kontrolować psa i pozwalać mu z daleka przyglądać się karmieniu dziecka, przewijaniu czy kąpaniu, by czuł, że nie został nagle odrzucony – że nadal stanowi część stada. Jeśli pies najchętniej spędza czas na twoich kolanach, naucz go przebywania w swoim legowisku.

Jeśli niemowlę od początku wychowuje się z psem w jednym domu, to zazwyczaj nabywa odporność na liczne alergeny, w tym na sierść zwierzęcą czy roztocza kurzu. Nie ma więc powodu, by separować zwierzę od dziecka. Należy tylko zachować zasady higieny: myć często podłogi, wycierać psu łapy po przyjściu z dworu, odkurzać dywany, myć niemowlakowi rączki po zabawie z czworonożnym pupilem, regularnie odrobaczać psa i podawać mu szczepionki. Gdy pies traci sierść w okresie linienia, czesz go starannie i nie pozwalaj nigdy spać na łóżku. Trzep posłanie czworonoga i raz na tydzień pierz. Gdy niemowlę raczkuje, dbaj o czystość podłóg i pilnuj, by dziecko nie wyjadało z psiej miski.