"Szewczyk Dratewka". Baśń nie tylko dla dzieci

"Szewczyk Dratewka" to utwór dobrze znany najmłodszym. Jej bohaterem jest młody i ubogi szewc, który tułał się po świecie i naprawiał zepsute buty. Miał bardzo dobre serce. Pomagał każdemu, kto potrzebował pomocy, np. mrówkom, kiedy niedźwiedź rozkopał ich mrowisko albo kaczkom, rzucając im kawałki chleba. Stworzenia, którym pomógł szewc, obiecały, że kiedy on znajdzie się w potrzebie, będą do jego dyspozycji.

W czasie swojej wędrówki Szewczyk napotkał na swojej drodze zamek, w którym mieszała zła czarownica. Dowiedział się, że więzi ona piękną dziewczynę. Wielu już próbowało ją uwolnić, ale bezskutecznie. Dratewka postanowił spróbować pomóc.

Zapukał do wrót zamku i zażądał, by czarownica uwolniła dziewczynę. Kobieta się zgodziła, ale pod warunkiem, że Szewczyk wykona dwa zadania, które mu zleci i rozwiąże jedną zagadkę. Jeśli mu się nie uda, straci głowę. Szewczyk się zgodził.

W pierwszej kolejności chłopak miał rozdzielić mak od piasku, co musiał zrobić do rana. Był załamany, bo wiedział, że sam tego nie zrobi. Wtedy z pomocą przyszły mu mrówki. Zadanie zostało wykonane.

Kolejnym zadaniem było odnalezienie w stawie kluczyka. I tu dratewka uzyskał pomoc. Zadanie pomogły mu wykonać kaczki, które kiedyś nakarmił.

W ostatnim zadaniu czarownica zaprowadziła szewczyka do komnaty, w której siedziało dziewięć panien. Miały zasłonięte głowy i były tak samo ubrane. Chłopak miał wskazać tę, która jest więzioną panną. Zagdkę pomogły mu rozwiązać pszczoły, które wleciały przez okno i krążyły wokół właściwej dziewczyny, a którym kiedyś Dratewka pomógł uprzątnąć ul.

Szewczyk Dratewka wykonał wszystkie zadania. Czarownica zamieniła się w ptaka i odleciała. Uratowana panna przyjęła oświadczyny. Para pobrała się i zamieszkała w zamku.

Janina Porazińska w swoim utworze nawiązuje do ludowych opowiadań oralnych (mówionych, opowiadanych). To ona jednak nadała Szewczykowi imię, bo wcześniej pozostawał bezimienny.

Bohater baśniPorazińskiej jest odważny, zawsze chętny do pomocy i dobry. Sam jest biedny, ale chętnie dzieli się z innymi. Nie waha się, by pomóc uwięzionej przez złą czarownicę pannie.

Mimo, że utwór Porazińskiej został wydany dopiero w latach 60. XX wieku, to jego nieco inna wersja była już szerzej znana. O baśni pisał m.in. Oskar Kolberg w dwóch tomach swojego dzieła "Lud": w tomie "Lubelskie" i w tomie "Krakowskie".