Pamięciówka z modlitw i próbna spowiedź. Przedkomunijna gorączka trwa

Wrzesień. Już na pierwszych lekcjach religii Ania dowiedziała się, że przed nią jedno z najważniejszych wydarzeń w jej życiu duchowym – pierwsza komunia święta. Pewnego dnia po przyjściu do domu, z dumą przyniosła mi książkę do katechizmu otwartą na stronie z modlitwami do nauczenia się na pamięć.

Wtedy dowiedziałam się, że nawet w nocy o północy dziewięcioletnie dziecko musi znać główne prawdy wiary, siedem sakramentów świętych, dekalog, przykazania kościelne i wiele innych modlitw, których nie widziałam na oczy od czasów swojej pierwszej komunii.

"Każdą z nich dziecko przystępujące do komunii musi wyrecytować przy całej klasie na ocenę" - mówiła Ania. I wtedy zaczęły się schody.

"Ciociu, a co to znaczy nie cudzołóż?" - zostałam zapytana gdzieś w okolicach stycznia. Pół niedzieli spędziłyśmy więc z kanałem YouTube, na którym szukałam dziecku bajkowych wytłumaczeń każdego z dziesięciorga przykazań.

Później było jeszcze gorzej. Przyszedł czas na nauczenie się tzw. składu apostolskiego. Bądźmy szczerzy – z "wierzę w Boga..." nawet my, dorośli, mamy problem na niedzielnej mszy świętej. Z wielu ławek słychać niezręczną ciszę, kiedy nie wiemy jaki wers ma zaraz wybrzmieć.

Po recytowaniu modlitwy przy śniadaniu, na spacerze i podczas kąpieli, Ania w końcu dostała piątkę. Przed tym cudownym dniem były jednak godziny płaczu, bo "znowu mi się pomyliło" i "co to w ogóle jest ten Poncjusz Piłat"? W szkole nie było czasu na tłumaczenie o co chodzi w danej modlitwie i co znaczą poszczególne słowa.

- Sama pamiętam tę naukę modlitw na pamięć. Srogi ksiądz niczego nie tłumaczył, tylko wymagał. Mały katechizm musieliśmy znać od deski do deski i nie było miejsca na sprzeciw. Ale nasze pokolenie chyba było bardziej twarde, dojrzalsze. Teraz dzieci z trzecich klas są bardziej dziecinne - mówi Daria, matka 9-latki, która w tym roku idzie do pierwszej komunii świętej.

W niemal każdej parafii w niedzielę odbywa się msza dla dzieci. Różni się ona kazaniem, czasami scholą. I chociaż msza to msza, i to rodzice powinni decydować o tym, do jakiego kościoła pójdą w niedzielę, w praktyce wygląda to nieco inaczej.

Ania we wrześniu otrzymała plakat z miejscami na naklejki. Usłyszała, że każdą z nich będzie mogła otrzymać po uczestnictwie we mszy w parafii, w której odbędzie się pierwsza komunia święta. Na koniec będzie z tego rozliczana. Kościół znajduje się kilkanaście kilometrów od miejsca zamieszkania? Trudno.

W większości przypadków po niedzielnej mszy na dzieci czeka ksiądz bądź katechetka, która prowadzi kilkudziesięciominutową katechezę. Prowadzący patrzy, które dzieci przyszły i czy siedzą wspólnie z rodzicami. To nic, że po godzinnej mszy 9-latkowie tulą się do swoich bliskich i pytają "kiedy to wszystko się skończy"? Wiem coś o tym, swoją chrześnicę nieraz szturchałam, by nie spała. Wtedy tematem katechezy był lekcjonarz.

- Dzieci są ledwo żywe, co tu dużo mówić. Co tydzień słyszę tylko "mamo, a kiedy to się kończy i pójdziemy do domu?". Jak mam wytłumaczyć synowi, że to dla niego ważne i żeby słuchał, skoro jest znudzony jak mops... - żali się Karolina.

Tradycją jest, że podczas swojej pierwszej komunii świętej trzeba uroczyście wyglądać. Każdy z nas na pewno pamięta pożyczanie białych sukienek od starszych kuzynek czy wybieranie białego garnituru, który ubierało się tylko kilka razy w życiu – w tzw. białym tygodniu.

Teraz w większości parafii szyje się proste, białe alby. Ich przygotowywanie na miarę nie tylko sporo kosztuje (200-300 zł), ale i wymaga przynajmniej kilku przymiarek. Najczęściej odbywają się one zaraz po zajęciach w szkole – gdy dzieci po kilku lekcjach, wychowaniu fizycznym, basenie, tańcach i zajęciach wyrównawczych z języka angielskiego nie mają na nic siły. Są jak marionetki, które ubiera i mierzy krawcowa.

- To już nasza trzecia przymiarka alby. Córka jest kapryśna, więc ciągle jej coś nie pasuje. Mam dość na tych spotkaniach z krawcową, szczególnie, że są od razu po pracy. Czasami żałuję, że nie możemy sami kupić sukienki. Chciałabym, by Zosia wyglądała najpiękniej. Termin u fryzjera mamy już zarezerwowany, wianek ze świeżych konwalii też już zamówiłam - komentuje Joanna.

W przedkomunijnym maratonie przyszedł też czas na uczenie się poszczególnych elementów spowiedzi. I tak, gdy niedawno w spokoju jedliśmy rodzinny obiad, Ania (pomiędzy jedną łyżka makaronu a drugą) klęknęła obok stołu w kuchni i zaczęła deklamować: "Jestem uczniem klasy 3...". Tak bowiem miała zaczynać się jej spowiedź, której od tygodni uczyła się po szkole, gdzieś pomiędzy rozwiązywaniem zadań z matematyki, a pisaniem wypracowania z języka polskiego.

Próbna spowiedź za nami. Taka w kościele, z księżmi w konfesjonałach. Dlaczego próbna? Swoje grzechy dziewięciolatka będzie mówiła dopiero podczas tej właściwej spowiedzi. Czekają nas więc kolejne dwie godziny w kościele.

Podczas próby byłam świadkiem sytuacji, w której dziewczynka po odejściu od konfesjonału głośno się rozpłakała. Wszystko przez stres.

Hitem było jednak coś innego. Przed nami w kolejce stał chłopiec, któremu matka podsuwała telefon ze zdjęciem strony z katechizmu. Wszystko, by jeszcze parę minut przed podejściem do konfesjonału mógł sobie powtórzyć formułki. Chwilę później zdenerwowana kobieta podeszła do swojego męża, mówiąc: "On nic nie umie, co on powie?".

Nie mówię, że przyjęcie pierwszej komunii przez dziecko jest czymś złym, bo nie jest. To naprawdę ważne przeżycie dla każdego wierzącego człowieka. Dlaczego jednak w przygotowaniach to nie sam sakrament jest najważniejszy? Otoczka prób, przymiarek i kucia na pamięć nic nie mówiących 9-latkom modlitw, zakrywa wszystko, co ważne. Do tego ważnego dnia zostało kilka tygodni. Nie dajmy się zwariować!

Masz newsa, zdjęcie lub filmik? Prześlij nam przez dziejesie.wp.pl.