Otyłość u dzieci

Zwykle można ją rozpoznać już na pierwszy rzut oka. Mimo tego, najbardziej dokładnym miernikiem otyłości jest wskaźnik BMI (body mass index). BMI wyraża stosunek ciężaru ciała w kg, do jego powierzchni w m2 - BMI = kg/m2. Średnie wartości BMI zastosowano w postaci siatek centylowych dla dzieci i młodzieży. Jeśli BMI przekracza 85 centyl lub za szybko rośnie, to sygnał alarmowy dla rodziców i lekarza, by zweryfikować dietę i aktywność fizyczną dziecka.

Leczenie otyłości u dzieci to nic innego jak zmiana nawyków żywieniowych i tryby życia. Należy zmniejszyć ilość produktów wysokokalorycznych, bogatych w cukry proste i tłuszcze, na rzecz świeżych owoców, warzyw, pełnoziarnistych zbóż i przetworów mlecznych (odtłuszczonych). Zmiana diety ma służyć nie tyle odchudzeniu dziecka, co spowolnieniu przyrostu masy ciała. Drugim aspektem jest aktywność fizyczna. Chodzi o to, by oprócz ograniczenia kalorii, spalać je w trakcie zajęć ruchowych. Pamiętajmy również, by nie stosować diet u dziecka. Mają one taki sam skutek jak w przypadku dorosłych.

Działają krótkoterminowo. Lepiej przyzwyczajać dziecko do zdrowej żywności i ruchu na co dzień. Jakie są rokowania? Otóż największy problem w tym, że z otyłych dzieci zwykle wyrastają otyli dorośli, narażeni na zdecydowanie większe ryzyko chorób serca, udaru mózgu, cukrzycy i wielu innych chorób, w porównaniu z ludźmi szczupłymi. Pamiętajmy, że główną rolę w uniknięciu otyłości odgrywają rodzice. To oni powinni wdrażać w życie zdrową żywność, pilnować, by dzieci miały zapewniony ruch. Badania dowodzą, że dziecko powinno poświęcać minimum 60 minut dziennie na umiarkowanie intensywne zajęcia fizyczne przez większość dni tygodnia. Unikajmy także przesiadywania dzieci przed TV i komputerem. Siedzący tryb życia, a przy okazji przegryzanie słodkości to pierwszy krok ku otyłości.

Anna Liszewska

Źródła

1. Dowshen S., Izenberg N., Bass E., Dziecko zdrowie i rozwój od poczęcia do 5 roku życia, Wydawnictwo Świat Książki, Warszawa 2003, ISBN 8373116850.