Co powinien umieć dwulatek?

Dwuletnie dziecko może mieć już komplet zębów mlecznych. Między dwudziestym a trzydziestym trzecim miesiącem życia jako ostatnie wyrastają zęby trzonowe. Warto w tym czasie udać się do stomatologa z dzieckiem, by sprawdził jakość uzębienia szkraba. Dwulatek jest też bardzo sprawny pod względem manualnym – wykonuje precyzyjne ruchy, np. nawleka koraliki na nitkę. Nie zdaje sobie jednak sprawy, że niektóre przedmioty nie nadają się do zabawy, bo można sobie zrobić nimi krzywdę (np. połknąć albo włożyć do nosa). Bez względu na tempo rozwoju dziecka nie warto go porównywać do rówieśników. Jedne dzieci zaczynają szybciej chodzić, drugie – mówić, a trzecie – wyprzedzają kolegów pod względem samodzielności. Na wszystko przyjdzie czas.

Dwuletnie dzieci to mali buntownicy. W przypływie złości potrafią powiedzieć słowa, które ranią, np. „Jesteś Baba Jaga” albo „Nienawidzę cię”. Oczywiście, słowa są odzwierciedleniem negatywnych emocji dziecka, z którymi nie wie, jak sobie poradzić. Nie oznacza to, że maluch w taki właśnie sposób myśli i czuje. Dwulatki są bardzo bystre, ale nadal potrzebują jasnych instrukcji od rodziców. Zamiast mówić: „Ubierz się”, lepiej powiedzieć: „Włóż spodenki i bluzkę”. Dwulatkom wiele spraw trzeba jeszcze tłumaczyć. Ich ciekawość poznawcza każe cięgle dopytywać dorosłych: „A dlaczego?’. Dwulatek ma również potrzebę podkreślania własnej indywidualności i samodzielności – chce samo wybierać sobie ubranka albo decydować, dokąd pójdziecie z mamą na spacer.

Dwuletni maluch nie zdaje sobie jeszcze do końca sprawy z obowiązujących w społeczeństwie zasad. Nie wie, że nie wolno bić innych, zabierać zabawek koledze z piaskownicy, uderzać łopatką w główkę koleżanki albo biegać przy obcych na golasa. Rodzic dwuletniego dziecka musi uzbroić się w cierpliwość i bezustannie tłumaczyć. W wieku dwóch lat bardzo mocno rozwija się wyobraźnia dziecka. Dominującą aktywnością malucha jest ciągle zabawa. Dwuletnie dziecko nadal preferuje zabawę samotną albo chce, aby w zabawie towarzyszyli mu najbliżsi, np. rodzice albo dziadkowie. Mimo że maluszek pragnie poczuć się już „duży”, nadal potrzebuje miłości, bliskości i wsparcia rodziny. Chce mieć poczucie bezpieczeństwa i gwarancję, że może liczyć na wsparcie mamy i taty. Dwuletnie dziecko to „żywy skarb”, ale też źródło szczęścia, dumy i miłości.

Źródła

1. Harwas-Napierała B., Trempała J., (red.), Psychologia rozwoju człowieka. Charakterystyka okresów życia człowieka, PWN, Warszawa 2006, ISBN 83-01-14151-4.