Bajki Krasickiego - kim był poeta, jakie jest przesłanie jego bajek?

Ignacy Krasicki był polskim prozaikiem, poetą, komediopisarzem oraz publicystą. Żył w latach 1735 - 1801, był także biskupem warmińskim oraz arcybiskupem gnieźnieńskim.

Pochodził z rodziny szlacheckiej, był spokrewniony z rodziną Potockich i Sapiehów. Krasicki był najstarszym synem Jana Bożego Krasickiego, kasztelana chełmskiego oraz stolniczanki Anny Starzechowskiej.

Ignacy Krasicki pisał m.in. bajki, powieści, wiersze, satyry oraz poematy heroikomiczne. Jego najsłynniejsze dzieła to:

• "Bajki i przypowieści";
• "Monachomachia";
• "Myszeida";
• "Kazania".

Krasicki pisał również pod pseudonimem "Michał Mowiński", wydając w ten sposób takie komedie, jak m.in.:

• "Statysta";
• "Łgarz"
• "Solenizant",

Twórczość Krasickiego charakteryzowało moralizatorstwo oraz ponadczasowa ironia.

Ogólny sens bajek Krasickiego ma wydźwięk tradycyjnie chrześcijański, pokazuje nieskuteczność wszelkiej wiedzy i filozofii wobec trudności prawdziwego życia i przeciwności losu.

W krótkich, wierszowanych utworach, które najczęściej opowiadają o zwierzętach, ale również o relacjach między ludźmi, zawarł najważniejsze prawdy u ludzkiej naturze, zmuszając czytelnika do głębszego zastanowienia się nad sobą i otaczającym światem.

Oto kilkanaście najbardziej znanych tytułów bajek Krasickiego:

• "Kruk i lis";
• "Bogacz i żebrak";
• "Wilk i owce";
• "Mądry i głupi";
• "Lis i wilk";
• "Mysz i kot";
• "Żółw i mysz";
• "Komar i mucha";
• "Orzeł i sowa";
• "Pan i pies";
• "Kałamarz i pióro".