błędy wychowawcze (strona 3 z 5)

Każdy klaps, potrząsanie, klepnięcie w małą raczkę lub słowa wypowiedziane ze złością: "zaraz dostaniesz klapa, zobaczysz!", "przestań ryczeć", "uspokój się wreszcie", są informacją dla dziecka, że jego zachowanie jest dla mamy lub taty nie do przyjęcia, np. "jestem na ciebie zła", "mam dość wyrywania mnie ze snu w środku nocy", ale jest też ostateczną informacją dla rodzica, że przekroczył pewną granicę i wchodzi na niebezpieczny grunt.

Na pierwszy rzut oka nic nie widać. "Dziecko jest ciche, poważne, a może nieśmiałe?” - myślą rodzice. Potem najczęściej pojawiają się jeszcze sugestie i tzw. "dobre rady”: "przejdzie mu”, "wyrośnie z tego”, "wszystko się zmieni, jak pójdzie do szkoły”. Nie przechodzi mu w przedszkolu, ani w szkole, ani w życiu dorosłym. Co więcej, może być jeszcze gorzej. Przyczyną mutyzmu są zaburzenia lękowe wieku dziecięcego. Dzieci z mutyzmem nie mówią, ale tylko w określonych sytuacjach.

Dzieci nabywają wiedzę o sobie, o swoim ciele i jego funkcjonowaniu nie tylko przez doświadczenie, ale także przez to, co mówią i robią rodzice. Uwielbiają podglądać i naśladować swoich opiekunów. Rozwijają zachowania zgodne z płcią. Bardzo skuteczną metodą uczenia dzieci zdrowych nawyków nie jest karanie czy nawet nagradzanie, ale działanie przez bycie dla nich wzorem.

Pękamy z dumy, kiedy maluch dopasuje puzzle, zbuduje wieżę z klocków czy zje obiad jak dorosły, sprawnie używając widelca. Ale w jaki sposób to komunikujemy? Pochwały każdemu dodają skrzydeł – małym dzieciom, nastolatkom i dorosłym. Nauczmy się więc je właściwie komunikować.

"Tyle jej daję, a jej jest ciągle mało" "Oczekuje, że będę jej służyła i jak tego nie zrobię, mam w domu awanturę" "Strasznie trudno to przyznać, ale czasami nie lubię własnego dziecka" Wypowiedź mamy 9 letniej dziewczynki

Staramy się być dobrymi rodzicami - pokazujemy świat, przekazujemy swoje wartości, stawiamy granice. Z radością wprowadzamy swą pociechę w życie w społeczeństwie, ucząc dobrych manier oraz zasad panujących w towarzystwie. Także starając się, aby każda czynność, którą wykonujemy, dawała wyłącznie dobry przykład dla dziecka.

Narodziny dziecka są ważnym wydarzeniem dla wszystkich członków rodziny. Rodzice zazwyczaj w tym czasie urządzają mieszkanie, dokupują do niego nowe rzeczy tak, aby było gotowe na przybycie nowej osoby. Gdy jest to kolejne dziecko, rodzice mają już pewne doświadczenie, z którego mogą skorzystać. Jednak nie wolno zapomnieć o tym, że dla pierwszego dziecka jest to sytuacja zupełnie nieznana.

Kształtowanie się umiejętności językowych u dziecka jest procesem przebiegającym etapami. Składniowy system języka dziecka pojawia się dość wcześnie. Mówienie o sobie w trzeciej osobie (on, ona) zamiast w pierwszej (ja) jest zjawiskiem rozwojowym u dzieci w drugim roku życia. Pod koniec trzeciego roku życia dzieci wychowywane w korzystnych warunkach mają już opanowane podstawy systemu językowego – tak od strony leksykalnej, jak i gramatycznej.

7-letni chłopiec podczas wakacyjnych kolonii nad morzem, padł ofiarą znęcania się nad nim przez rówieśników. Sprawa jest badana przez policję.

Matka dwójki dzieci ma dosyć "nietypowe" metody wychowawcze oraz podejście do uczestnictwa jej rodziny w społeczeństwie. Wciąż karmi swojego 6-letniego syna piersią, a jej porody, odbywały się bez ingerencji lekarzy.

Zapewne każdy z nas pamięta te chwile, kiedy jako dziecko obdarowywany był soczystymi całusami cioć i wujków. Mimo tego, że gości i ich podarki wręcz uwielbialiśmy, czułe powitanie nie było szczególnie lubianym przez nas elementem wizyty. Czy dzisiaj bierzemy to pod uwagę, patrząc jak nasza pociecha przyjmuje z grymasem morze pocałunków? Czy namawianie dziecka do całowania całej bliższej, jak i dalszej rodziny, naprawdę jest niezbędne?

Gdzie leży granica domowej nagości? Czy rodzice powinni przebierać się w obecności dziecka, kąpać się z nim lub biegać nago po domu? Co jest pruderią i jak nie popaść w nachalną naturalność? Warto zastanowić się nad tym, co dla dziecka oznacza słowo "golas".

Michał Kędzierski jest psychologiem dziecięcym. Sam o sobie mówi, że jest męską wersją ''Superniani''. Rodzice wzywają go, gdy nie mogą sobie poradzić ze swoimi pociechami. Michał przyjeżdża i robi rewolucje. Nam opowiada o tym, jak jego praca postrzegana jest przez innych.

Typowi psychopaci są pozbawieni zdolności odczuwania empatii, przez co potrafią sprawiać krzywdę innym ludziom, nie współczując im. Co sprawia, że niektóre osoby mają poważne zaburzenia? Skąd się biorą psychopaci? Naukowcy od dawna szukają odpowiedzi na te pytania. Dzięki badaniom norweskich naukowców są już o krok bliżej wyjaśniania zagadki.

Każdy jest ekspertem w wychowywaniu własnego dziecka – głosi stare porzekadło. I jest w tym ziarno prawdy, bo to przecież rodzice znają swoje dziecko najlepiej. Robią więc wszystko, by było szczęśliwe. Jednak nie zawsze. Istnieją tacy rodzice, którzy mimo szczerych chęci zapewnienia rozwoju, ograniczają malca. Są też tacy, którzy dzieckiem wcale się nie interesują lub – wręcz przeciwnie – nie widzą świata poza nim. Poznaj sześć toksycznych stylów rodzicielstwa. Na następnej stronie obejrzysz WIDEO Sprawdź też: Ma 17 lat i urodę amanta. Jego rodzice są gwiazdami Hollywood

Problem toksycznych rodziców nie tylko wynika z przemocy domowej czy z alkoholizmu. Jego przejawem jest ciągła krytyka dziecka, szantażowanie, zeniedbywanie, odmawianie wsparcia i miłości. Dziecko wychowywane w toksycznym domu wyrośnie na nieśmiałe, zakompleksione, będzie mu brakowało pewności siebie i wewnętrznego spokoju. Zobacz, jakie zachowania rodziców można uznać za toksyczne. Na następnym slajdzie obejrzysz WIDEO Zobacz także: Ginekolog zbagatelizował dziwny objaw. Po kilku miesiącach pojawił się guz

Jest córką jednego z najbardziej popularnych raperów na świecie. Do tej pory trzymała się z dala od świateł jupiterów. Przez długi czas nie miała też konta w mediach społecznościowych. Mowa o Hailie Jade Scott Mathers, córce Eminema. Pamiętamy ją z czasów, gdy w radiu leciały takie hity rapera jak "Stan" czy "Mockingbird". Dziś Hailie nie jest już dzieckiem. 25 grudnia skończyła 22 lata. I właśnie z tej okazji wrzuciła na Instagram swoje zdjęcie, które wywołało zamieszanie wśród jej fanów. Krótko mówiąc - wszyscy są zachwyceni. Co dziś robi córka Eminema? Zobacz także: Najczęstsze pytania o antykoncepcję. Odpowiada ginekolog

Niepokój o to, czy dziecko rozwija się prawidłowo jest wpisany w życie niemal każdego rodzica. Szczególnie newralgicznym okresem jest wiek niemowlęcy i tzw. żłobkowy. Rodzice zamartwiają się o to, czy ich dziecko wystarczająco przybiera na wadze, czy nie za dużo lub nie za mało płacze, śpi, mówi, je. Porównują swoją pociechę z innymi maluchami w podobnym wieku i przejmują się, kiedy znajdą coś odbiegającego od normy. Większość tych obaw jest oczywiście wyolbrzymiona, jednak warto być czujnym. Bowiem od obserwacji rodziców w pierwszych latach życia zależy bardzo wiele. Wczesna diagnoza może pomóc w skutecznym leczeniu poważnych chorób. Warto więc przyglądać się dziecku i w razie utrzymujących się obaw o prawidłowy rozwój, konsultować je z pediatrą. Na kolejnej stronie zbaczysz WIDEO, dotyczące relacji rodziców z dziećmi Zobacz także: Kilka razy poroniła, ale się nie poddała. Urodziła sześcioraczki

Kontrolowanie prywatnej korespondencji, grona znajomych, wyjść. Wyzywanie od egoistów i niewdzięczników. Wymaganie stałej uwagi, nawet gdy przestaje się być dzieckiem i zakłada własną rodzinę. To tylko niektóre "narzędzia" toksycznych rodziców. Problem po raz pierwszy opisała w swojej książce Susan Forward. Zaznaczyła jednoznacznie, że chora relacja nie polega tylko i wyłącznie na biciu, alkoholizmie, molestowaniu seksualnym czy szantażu emocjonalnym. Toksyczny rodzic manipuluje dzieckiem, zaniedbuje je, warunkuje miłość, poniża – również w towarzystwie. Jest nadopiekuńczy lub krzykiem narzuca swoje zdanie. Takie zachowanie nie jest często intencjonalne. Wynika najczęściej ze złych doświadczeń samego rodzica – w myśl przysłowia: "Czego Jaś się nie nauczy, tego Jan nie będzie umiał". Jeśli toksyczny rodzic w dzieciństwie nie został nauczony bezwarunkowej miłości, okazywania szacunku i zdrowej opiekuńczości, nie będzie potrafił przekazać tego swoim dzieciom. Na kolejnym slajdzie obejrzysz WIDEO. Zobacz też: Antybiotyk stosowany podczas leczenia grypy i przeziębienia wycofany z obrotu

Lubisz oglądać rodzinne fotografie, na których dzieci są uczesane, mąż ma idealnie uprasowaną koszulę, ty nienaganny makijaż, a na wszystkich twarzach goszczą uśmiechy? Fotografka Danielle Guenther postanowiła przełamać schemat i pokazać, że rodzicielstwo nie zawsze wygląda tak różowo. Wpadła na pomysł, aby stworzyć zdjęcia, które pokażą drugą strone medalu - chaos związany z posiadaniem potomstwa. Pierwsze fotografie, na których znajdują się jej dzieci, wzbudziły wielkie zainteresowanie wśród innych rodziców. Dostała wiele próśb o zrobienie podobnych sesji zdjęciowych w ich domach. Tak powstała cała seria fotografii pod nazwą "Parenting: Best Case Scenario". Pomysłowe ujęcia wzbudzają rozbawienie i pokazują, że rodzinne zdjęcia nie muszą być nudne. Chociaż fotografie są wystylizowane i zrobione przez profesjonalistę, świetnie obrazują prawdziwe życie rodziców. Na kolejnym slajdzie zobaczysz WIDEO. Zobacz też: 15-letni chłopiec został wyrzucony z lekcji. Powodem była jego fryzura

Niedouczona niekoniecznie oznacza niewykształcona. Nie znaczy też niedbająca. Dziecko pod jej opieką ma dużą szansę wyrosnąć na niezahartowanego, rozpuszczonego i rozhisteryzowanego egoistę. Bo taka matka nie wie, nie zdaje sobie sprawy albo nie zwraca uwagi na konsekwencje swoich zachowań.

Przemoc rządzi światem. Z każdej strony atakują nas informacje mrożące krew w żyłach. Ale czy tak powinno być? Gdzie zaczyna się, a gdzie kończy tolerancja dla przemocy? Odpowiedź może być zaskakująca: przemocy często uczymy się już w dzieciństwie. Bywa też, że przyzwolenie na jej stosowanie dają sami rodzice. Tymczasem nie jest to środek do wyjścia cało ze stresujących i konfliktowych sytuacji. Mimo to wielu rodziców z pełnym przekonaniem stosuje na przykład klapsy. Przeczytaj nasz antyporadnik i sprawdź, czego poprzez nawet najmniejsze akty przemocy nauczy się twoje dziecko.