Skala Bishopa. Do czego wykorzystują ją położne?

Ciało ciężarnej z czasem zaczyna przygotowywać się do porodu naturalnego. Z punktu widzenia fizjologicznego zakończenia ciąży, najwięcej zmian zachodzi w obrębie szyjki macicy. Staje się ona rozpulchniona, rozciągliwa. Skraca się i rozwiera. Wszystko po to, aby umożliwić dziecku przyjście na świat.

W czasie badania ginekologicznego, a także w czasie kontroli położniczej, bada się szyjkę macicy pod kątem zmian jej cech i charakteru.

W skali Bishopa ocenia się:

• rozwarcie szyjki macicy (w cm),
• skrócenie szyjki macicy (w %),
• pozycja punktu przodującego,
• konsystencja (twarda, pośrednia, miękka),
• stosunek osi szyjki do osi pochwy (ku tyłow, w osi, ku przodowi).

W ocenie gotowości szyjki macicy do porodu według skali Bishopa przyznaje się punkty od 0 do 3. Im wyższa suma punktów, tym wyższa gotowość do porodu.

Kiedy szyjka macicy skraca się i rozwiera przed 9. miesiącem ciąży, wówczas taki stan określa się jako niewydolność szyjki macicy (niewydolność cieśniowo-szyjkowa). Jest to stan niebezpieczny, bo oznacza, że szyjka macicy jest zbyt słaba i poród może zacząć się wcześniej.

Skrócenie szyjki macicy bywa rozpoznawane podczas wizyty kontrolnej u ginekologa, gdyż często nie daje żadnych objawów.

Niewydolność szyjki macicy to niekiedy konsekwencja:

• infekcji,
• zaburzeń hormonalnych,
• wad wrodzonych macicy,
• niedoboru kolagenu i elastyny,
• zbyt intensywnego życia w ciąży,
• przemęczenia,
• urazy (np. po przebytych urazach lub poronieniach).

Niewydolność szyjki macicy wymaga (w zależności od stopnia skrócenia) leczenia progesteronem, założenia pessara, który zamyka szyjkę macicy lub założenia szwu szyjkowego. Każda z tych metod ma na celu utrzymanie ciąży do momentu, w którym jej rozwiązanie będzie bezpieczne dla dziecka. Wielu młodym mamom, które zmagały się w ciąży z niewydolnością szyjki macicy, udało się donosić ciążę i urodzić w terminie.