Siedem mitów o depresji poporodowej

Depresja poporodowa znacznie różni się od tej typowej, która charakteryzuje się brakiem chęci do życia, zamknięciem się w sobie i płaczliwością. Objawami zaburzenia nastroju po porodzie są najczęściej napady złości. Kobiety stają się także niecierpliwe, co utrudnia codzienne zajmowanie się noworodkiem. Mają problemy z okazywaniem emocji dziecku i obwiniają się za brak instynktu macierzyńskiego.

Nieprawdą jest, że każda kobieta zmagająca się z depresją poporodową spędza całe dnie w łóżku i w ogóle nie zajmuje się swoim dzieckiem. Po wielu matkach nie widać zmagań, które toczą się w ich wnętrzu. Najczęściej ich dom jest czysty, a dziecko nakarmione i dobrze ubrane. W tym czasie depresja poporodowa, która nie została zdiagnozowana, powoli wyniszcza kobietę.

Pragnienie skrzywdzenia swojego dziecka nie jest objawem depresji poporodowej. To symptom psychozy poporodowej – najbardziej niebezpiecznej formy choroby psychicznej u matek, która występuje zdecydowanie rzadziej. Dotyka dwie na tysiąc kobiet.

U matek zmagających się z depresją poporodową częściej pojawiają się myśli dotyczące skrzywdzenia samej siebie czy myśli samobójcze.

Wahania nastroju, napady płaczu, niepokój czy trudności z zasypianiem to objawy „baby blues”, czyli zjawiska pojawiającego się u ok. 80 proc. wszystkich matek po porodzie. Trwają od kilku do kilkunastu dni.

Nie możemy go jednak mylić z depresja poporodową, która może pojawić się nawet po roku od narodzin dziecka. Właśnie dlatego większość kobiet nie łączy zaburzeń nastroju z porodem. Nieleczona depresja w tym wypadku jeszcze bardziej się pogłębia.

Depresja poporodowa nie jest jedyną chorobą psychiczną, która może wystąpić po pojawieniu się nowego członka rodziny. Większość kobiet po porodzie zmaga się bowiem z nieuzasadnionym lękiem.

Matki są niespokojne, często mają problemy ze snem czy z wypełnianiem codziennych obowiązków. W efekcie nie dbają o swoje zdrowie, a całe dnie pochłania im zamartwianie się.

To najczęstszy mit dotyczący depresji poporodowej. Zaburzenie spowodowane jest wieloma czynnikami: psychologicznymi, biologicznymi oraz hormonalnymi. Mają one istotny wpływ na zachowanie kobiety po porodzie, czego skutkiem mogą być osłabione więzi kobiety z dzieckiem. Nie oznacza to jednak, że matka nie kocha swojego malucha.

Depresji poporodowej nie można wyleczyć bez pomocy specjalistów. Nieprawdą są także opinie, że objawy z czasem znikną. Jeżeli niedawno zostałaś matką i czujesz, że z twoim zdrowiem psychicznym dzieje się coś złego – nie bój się porozmawiać ze swoimi najbliższymi. Razem na pewno będzie łatwiej wybrać się na konsultacje psychologiczne.