Mieszkały w oborze zaadaptowanej na własne cztery kąty. Program “Nasz nowy dom” odmienił ich życie

Pani Wanda oprócz Ewy ma jeszcze czwórkę starszych dzieci, które już założyły własne rodziny. Samotnie wychowuje 14-letnią niepełnosprawną dziewczynkę. Ewa urodziła się w złym stanie, bez szans na przeżycie. Na skutek długotrwałej reanimacji doszło do niedotlenienia mózgu. Nastolatka choruje na padaczkę.

Mąż pani Wandy był alkoholikiem. Wszczynał w domu awantury. Jak przyznaje pani Wanda: “Nie liczył się z potrzebami najbliższych. Wódka zawsze była dla niego ważniejsza”.

• Nie nazywaj tak dziecka. Będzie miało kompleksy i niską samoocenę
• Prosta metoda, aby pozbyć się krost i zaskórników. Spróbujesz?
• Ma jedno marzenie: dożyć pierwszej komunii syna

W 2012 roku na skutek gradobicia został zniszczony dom, w którym mieszkała pani Wanda z córką. W konsekwencji tego zdarzenia rodzina zamieszkała w oborze. W zaadaptowaniu tego budynku gospodarczego na dom pomogła finansowo jedna ze starszych córek.

Mimo to pani Wanda i Ewa mieszkały w trudnych warunkach: bez łazienki, kanalizacji, centralnego ogrzewania i elektryki. Budynek był niemal w stanie surowym, bez ocieplenia, bez tynków na ścianach, bez wylewek na podłodze.

Ekipa programu “Nasz nowy dom” (architekci i budowlańcy) w trakcie pięciu dni spełniła pragnienie pani Wandy, która przyznała: “Moim marzeniem jest żyć w normalnych warunkach”.

Dwuosobowa rodzina otrzymała łazienkę z toaletą, która była niezbędna (wcześniej korzystała z tej ulokowanej na zewnątrz), a także m.in. nowy kominek, który będzie ogrzewał wszystkie pomieszczenia. Co więcej, Ewa zyskała własny pokój — przestrzeń do zabawy i nauki.

Tym samym po raz kolejny zrealizowany został cel programu — niesienie pomocy rodzinom, które mieszkają w trudnych warunkach bez możliwości ich poprawy przez wzgląd na brak środków finansowych.

Padaczka to choroba centralnego układu nerwowego. Stanowi przyczynę napadów drgawkowych, w których trakcie chore dziecko wykonuje niezamierzone przez siebie czynności. Bywa, że trwają tylko kilka sekund, ale zdarza się, że wydłużają się do kilku minut. Na skutek ataku dochodzi do dezorientacji dziecka, a nawet utraty przytomności.

Osoba opiekująca się dzieckiem z padaczką powinna być świadoma tego, że napady mogą być łagodne, takie, które trudno zauważyć: chory może tylko mrugać oczami lub jedynie patrzeć przed siebie przez chwilę, a następnie wrócić do zabawy. W trakcie bardziej gwałtownego, zauważalnego napadu należy zapewnić dziecku bezpieczeństwo: ułożyć je na prawym boku z dala od twardych, ostro zakończonych przedmiotów: mebli i kaloryferów. Pod głowę trzeba podłożyć coś miękkiego. Nie należy próbować go unieruchomić ani wkładać czegokolwiek do ust.

• Gruchała: Chodziliśmy na szaber do sąsiadów. Moje dzieciństwo było bliskie naturze
• Na pewno nie widziałeś tylu trojaczków na jednym zdjęciu

Po napadzie trzeba uspokoić dziecko, a jeśli był on długotrwały, ma ono trudności z oddychaniem, wezwać pogotowie. By zmniejszyć ryzyko wystąpienia napadów padaczkowych, należy systematycznie podawać mu leki i odwiedzać neurologa. Nie można pozostawić dziecka samego, na przykład w trakcie kąpieli. W przypadku młodszego dziecka trzeba mu towarzyszyć, a starszego — drzwi do łazienki powinny być otwarte, aby rodzic mógł mu pomóc na wypadek ataku.

Źródła

1. polsat.pl