Kiedy pozwolić dziecku pójść samemu na dwór?

Adaś ma sześć lat. Razem z rodzicami mieszka na jednym z lubelskich osiedli. W tym roku pójdzie to pierwszej klasy. - Jest niesamowicie samodzielnym chłopcem, taki był od małego – chwali się Ewa, mama sześciolatka.

Dwa tygodnie temu po raz pierwszy puściła swojego jedynaka na plac zabaw. Samego. Plac mieści się tuż przy ich bloku, więc ona mogła spokojnie obserwować syna z okna. - Mieszkamy na czwartym piętrze. Spoglądanie z balkonu było silniejsze ode mnie, mimo że z tym walczyłam. Syn bawił się grzecznie, nie oddalał się, wziął sobie do serca to, co powiedziałam mu przed wyjściem, czyli żeby uważał – relacjonuje kobieta.

Nie każda mama ma jednak na tyle odwagi i zaufania do własnego dziecka, by posłać je samo przed blok, do kolegi lub sklepu. I nie każde dziecko jest na to w wieku sześciu lat gotowe. Owszem – wszystko zależy od wychowania. Czasem jednak zdarzają się kilkulatki wyjątkowo bojaźliwe i zmuszanie ich na siłę nic nie da.

Inną kwestią jest przewrażliwienie i nadopiekuńczość rodziców. - Ten strach był paraliżujący – wspomina Joanna, mama z Gdyni, której syn skończył w kwietniu dziewięć lat. Od dwóch na podwórko wychodzi sam. - Dłonie mi się trzęsły i serce biło tak, że myślałam, że ze mnie wyskoczy. Cały czas miałam przed oczami najgorsze, czyli wypadek lub porwanie.

Tak Joanna zapamiętała pierwszy raz, gdy jej syn Sebastian wyszedł z kolegami na pobliskie boisko pograć w piłkę. Bez niej. Jej strach jest chorobliwy i kobieta zdaje sobie z tego sprawę. Walczy z tym.  

Dziś Sebastian wychodzi na boisko, do kolegi, do sklepu sam. Mimo niepokoju, jego mama ma do niego zaufanie.

Co na temat samodzielnego poruszania się dzieci mówi prawo? Przepisy nie stwierdzają tego jednoznacznie. W kodeksie wykroczeń możemy przeczytać, że: "Kto, mając obowiązek opieki lub nadzoru nad małoletnim do lat 7 albo nad inną osobą niezdolną rozpoznać lub obronić się przed niebezpieczeństwem, dopuszcza do jej przebywania w okolicznościach niebezpiecznych dla zdrowia człowieka, podlega karze grzywny albo karze nagany”.

Mowa tutaj o okolicznościach, które według obiektywnych kryteriów mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia lub życia dziecka, np. może być to zabawa w pobliżu ruchliwej ulicy.

Jak zatem postępować? Puszczenie dziecka samopas na osiedle lub do sklepu jest kwestią indywidualną i w ogromnej mierze zależy od nastawienia rodzica, jego podejścia do wychowywania dziecka, doświadczeń i przekonań.

• Poza tym to też kwestia informacji, jakie nam dozują media. W przypadku, gdy stale i z każdej strony słyszymy o porwaniach, gwałtach, wypadkach drogowych – trudno zachować stu procentowy spokój – kończy Ewa.