Jak zajmować się dzieckiem

Jeśli np. idziemy z dzieckiem z przedszkola i zadaje nam ono mnóstwo pytań, które nas ewidentnie męczą, należy umówić się z dzieckiem na jakiś inny termin, w którym odpowiemy mu na postawione pytania. Wystarczy przedszkolakowi powiedzieć: odpowiem Ci na to pytanie po dobranocce. Ważne jest, by podać dokładny czas, kiedy zajmiemy się tym problemem, nie używając ogólnikowego sformułowania: później.

Dziecko w wieku przedszkolnym nie ma takiej rachuby czasu jak my, ważne więc jest, by podać termin precyzyjnie, względem czegoś, np. po kolacji, przed dobranocką, przed umyciem zębów. Pewne zdarzenia z życia dziecka są przewidywalne, ponieważ są cykliczne. Wiemy np. że maluch zada nam moc pytań w momencie, kiedy będziemy odbierać go z przedszkola. I dlatego warto zastosować aktywne działanie i zaplanować czas, na który będziemy mogli niejako odroczyć stawianie odpowiedzi. Wiadomo – co się upiecze, to nie uciecze, ale…

Jest mało prawdopodobne, abyśmy znaleźli w drodze z przedszkola odpowiednio dużo siły, by odpowiedzieć na wszelkie pytania stawiane przez malucha. Natomiast pod wieczór, kiedy uporamy się z popołudniowymi obowiązkami domowymi, możemy zmagać się z dziecięcymi wątpliwościami. Oczywiście istnieje też szansa, że wieczorem może znaleźć się ktoś z otoczenia dziecka, kto zechce odpowiedzieć na dręczące je pytania. Czyli znowu powracamy do wartości, jakie niesie ze sobą delegowanie zadań.

Oczywiście nie możemy zapomnieć, że umawianie się z maluchem na jakiś termin to dla nas deadline. I tutaj już nie ma żadnej ucieczki - trzeba powrócić do postawionych pytań i odpowiedzieć na nie. Tak, jak się umówiliśmy, czyli po kolacji, przed dobranocką, przed umyciem zębów etc. etc.

Jeśli uda nam się znaleźć kogoś, komu będziemy mogli delegować zadania, to właśnie ta osoba winna dać dziecku odpowiedź na nurtujące je pytania. Chyba, że maluch się domaga, byśmy to właśnie byli my. Wówczas nie ma innego wyjścia, jak samemu rozwiać wątpliwości przedszkolaka.

Dobrym rozwiązaniem jest zastosowanie aktywnego działania z delegowaniem zadań. Np. umawiamy się z mężem, że w każdą środę wieczorem to on odpowiada na pytania stawiane przez malucha. Wówczas mama po odebraniu dziecka z przedszkola może mu powiedzieć: odpowie ci tatuś po kolacji. Niemniej jednak w takim przypadku należy zastrzec, że jeśli dzisiaj tatuś nie znajdzie odpowiedzi na pytania, to mamusia jutro wieczór na nie odpowie. Bo przecież tata może po prostu nie umieć odpowiedzieć na postawione przez malucha pytania (albo będzie musiał dłużej zostać w pracy) i trzeba zostawić sobie rezerwę, tak by malucha nie rozczarować.

Musimy bardzo poważnie traktować pięciolatka z jego wątpliwościami dotyczącymi poznawanego świata. I zawsze dotrzymywać składanych mu obietnic.

Źródła

1. Faber A., Mazlish E., Jak mówić, żeby dzieci nas słuchały, jak słuchać, żeby dzieci do nas mówiły, Wydawnictwo Media Rodzina, Poznań 2001, ISBN 83-7278-023-4.
2. Fontana D., Zarządzanie czasem, Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1999, ISBN 830112847X.