Jak wybaczyć zdradę?

Zdrada występuje nie tylko w małżeństwie, narzeczeństwie czy w związku partnerskim między mężczyzną a kobietą. Są zdrady na linii przyjaciel-przyjaciel, matka-córka, ojciec-syn itp. W każdym z tych przypadków osoba zdradzona odczuwa żal, smutek, złość, gniew i nieopisany ból. Zawiodła się na bliskiej osobie, zaufała jej, a ktoś zdradził – sprzedał tajemnicę, odtajnił sekret, dokonał skoku w bok. Jak żyć dalej u boku osoby, która nas zdradziła? Jak patrzeć jej w oczy? Oczywiście, kaliber zdrad może być różny, ale podkopane zaufanie trzeba będzie odbudować, jeśli chce się dalej myśleć o trwałości relacji. Ktoś kiedyś powiedział, że zdrada to operacja na otwartym sercu bez znieczulenia.

Czy zdradę można wybaczyć? Można. Czy da się zapomnieć o zdradzie? Raczej nie. Nie da się pokryć niepamięcią tego, co się stało, wymazać raz na zawsze. Zdrada to oznaka egoizmu, który podpowiada, by zaspokajać tylko swoje pragnienia. Zdradzamy innych, zdradzamy siebie, nasze ideały i marzenia. Pozostają złość, rozczarowanie i wściekłość. Pozostaje niesmak, że zraniła nas osoba najbliższa, która powinna dbać o wspólne dobro, powinna pielęgnować uczucie. Zdrada to zazwyczaj szok i niedowierzanie. Jak to zdrada? Nam to nie mogło się zdarzyć – przecież jesteśmy takim zgodnym małżeństwem! Przecież on mnie kocha! Przecież ona jest najwspanialszą żoną pod słońcem! Zdrada niszczy miłość, zżera ją powoli. Z czasem ból fizyczny mija, wysychają łzy na policzkach, natomiast trudniej poradzić sobie z bólem psychicznym.

Zdradzają kobiety, zdradzają mężczyźni, zdradzają przyjaciele i współpracownicy. Wokół pełno zdrad, na co wskazuje między innymi rosnąca z roku na rok liczba rozwodów z powodu niewierności partnera. Nie da się zrozumieć do końca zdrady, jeśli się jej samemu nie doświadczy. Można się zarzekać, że w obliczu zdrady męża spakuje się mu walizki i wystawi za próg albo zrobi karczemną awanturę. Kiedy zdrada stanie się ponurą rzeczywistością, okazuje się, że język odmawia posłuszeństwa, stoi się jak słup soli, do oczu napływają łzy i tylko drżące ciało stanowi sygnał, że w środku nas coś pękło. Człowiek zaczyna zastanawiać się, co dalej – rozwód, separacja, podział majątku, a może lepiej zostać ze sobą ze względu na dzieci?

W głowie mnóstwo pytań i nie ma żadnej dobrej odpowiedzi. Osoba zdradzona, widząc cień szansy na odbudowę związku, próbuje usprawiedliwiać niewiernego partnera, szukać dla niego alibi, racjonalizować. Może zdradził, bo był pod wpływem alkoholu? Może zdradziła, bo poświęcałem jej zbyt mało czasu? Może to tylko jednorazowa chwila słabości? Nie ma żadnych okoliczności łagodzących dla dokonanej zdrady. Niemniej jednak, jeśli chce się zacząć odbudowę relacji po zdradzie i myśli się o daniu „drugiej szansy”, trzeba postarać się zaufać na nowo, przestać być podejrzliwym, sprawdzać partnera, posądzać go ciągle o niewierność albo inwigilować za każdym razem, gdy opuści dom. Zdrada to wyzwanie dla obu stron – dla zdradzającej, która musi dowieść, że bardzo chce naprawić swój błąd, i dla zdradzonej, która uczy się ufać od nowa.

Jak wybaczyć zdradę? Na początku najlepiej zastanowić się, dlaczego zdrada pojawiła się w związku. Co było nie tak? Czy byliście ze sobą szczęśliwi? Jakie przyczyny tkwią u podstaw niewierności małżeńskiej? Fascynacja męża inną kobietą, brak czasu dla siebie, kłótnie, rutyna, brak seksu? Miłość, o ile jest prawdziwa, da się uratować. Trzeba jednak pamiętać, że proces zdrowienia będzie trwał długo – czasem nawet kilka lat. Przebaczyć nie jest wcale tak łatwo. Nie można unikać rozmów o romansie, udawać, że nic się nie stało, zamieść wszystko pod dywan, bo kryzys z czasem znowu wróci ze zdwojoną siłą. Na temat zdrady lepiej nie wtajemniczać rodziny i znajomych. Zdrada współmałżonka to najczęściej pożywka dla niepotrzebnych plotek i sensacji.

Zdrada w małżeństwie nie musi oznaczać końca związku. Czasem jest to punkt zwrotny, a wybaczenie stanowi szansę na wzmocnienie łączącej partnerów więzi. Niekiedy jednak nie ma szans na odbudowanie relacji – osoba, która zdradziła, nie chce tkwić dalej w związku, nie przejawia nawet skruchy, nie ubolewa nad faktem, że dopuściła się zdrady. Wówczas nie warto walczyć o związek. Nie da się kochać za dwoje. Do ostatecznej decyzji, czy wybaczyć, czy się rozstać, dojrzewa się stopniowo. Nie wolno podejmować wiążących wyborów pod wpływem emocji. Niejednokrotnie w obliczu zdrady nieoceniona okazuje się rola psychologa, który może pełnić rolę mediatora między małżonkami, albo psychoterapeuty, który służy pomocą w ramach terapii małżeńskiej.

Źródła

1. Grzybowski J., Romans, zdrada i co dalej?, Wydawnictwo W drodze, Poznań 2009, ISBN 978-83-7033-690-5.
2. Jakubowska A., Zaremba-Śmietański P., Zdrada w związku. On zdradza, ona zdradza, oni zdradzają, Wydawnictwo Prószyński i S-ka, Warszawa 2005, ISBN 978-83-74690-54-6.
3. Solomon S.D., Teagno L.J., Życie po zdradzie. Jak poradzić sobie z niewiernością, Wydawnictwo Sensus, Warszawa 2007, ISBN 978-83-24613-04-5.