Czym jest depresja jednobiegunowa?

Depresja to choroba niezwykle powszechna. Nawet osoby, które na nią nie cierpią, mogą czasowo odczuwać nastrój depresyjny. Jest to przeżywanie takich emocji jak: przygnębienie, smutek, melancholia, ogólne zniechęcenie. Charakterystyczne jest pojęcie tak zwanego „dołka psychicznego”. Najczęściej nastrój taki po jakimś czasie mija. Depresja wymaga natomiast psychoterapii, farmakologii, a czasami hospitalizacji. Zaburzenia jednobiegunowe nie przejawiają się w maniach. Natomiast depresja dwubiegunowa charakteryzuje się objawami maniakalnymi. Czym różni się zwykła depresja od jednobiegunowej? W przypadku tej drugiej objawy są nieco bardziej intensywne; mają cięższy i dłuższy przebieg.

Depresja jednobiegunowa charakteryzuje się przede wszystkim zaburzeniem nastroju i myślenia. Pojawiają się również objawy somatyczne. Do najczęstszych symptomów depresyjnych zaliczymy:

• zaburzenia emocjonalne (np. smutek, wstyd, zamartwianie się, utratę radości życia, zniechęcenie, lęk, unikanie codziennych obowiązków), • zaburzenia poznawcze (np. niska samoocena, poczucie winy, pesymizm, oczekiwanie porażki, myśli samobójcze), • zaburzenia motywacyjne (np. brak inicjatywy i motywacji do podejmowania aktywnych działań, bezruch, paraliż woli), • zaburzenia fizyczne (np. dolegliwości bólowe, złe samopoczucie, impotencja, osłabienie popędów seksualnych).

Depresja dwubiegunowa jest dosyć złożonym schorzeniem. Nieprawidłowe funkcjonowanie człowieka wymaga odpowiedniego leczenia.