Chromoterapia. Na czym polega?

Myli się ten, kto uważa, że chromoterapia jest wymysłem współczesności. Ta metoda terapii posiada wielowiekową tradycję. Była znana w starożytnym Egipcie i Chinach, gdzie kolorem fioletowym leczono epileptyków, czerwonym – chorych na szkarlatynę, a żółtym – osoby z dolegliwościami żołądkowymi.

Z czasem chromoterapii zaczęła się przyglądać nauka. W XX wieku przeprowadzono liczne eksperymenty, które m.in. dowiodły, że promieniowanie fioletowo-niebieskie działa znieczulająco, a niebieska barwa koi nerwy i pomaga w walce z bezsennością.

Terapia barwami opiera się na przekonaniu, że kolory mogą działać na nas uspokajająco lub drażniąco. Dodatkowo sprzyja regulacji pracy układu nerwowego oraz prawidłowej pracy organów wewnętrznych.

W chromoterapii poszczególnym barwom przypisano określony wpływ na emocje:

• biały – łagodzi stres, koi nerwy, daje spokój i ukojenie, ale w nadmiarze może dać poczucie odizolowania,
• szary – wspomaga leczenie obrzęków,
• żółty – pobudza i dodaje energii, wspomaga leczenie chorób skóry,
• czerwony – pomaga w terapii bólu, wspomaga leczenie chorób krwi, np. anemii,
• pomarańczowy – w koloroterapii bywa wykorzystywany w terapii pacjentów z nadwagą,
• różowy – poprawia apetyt, uspokaja,
• fioletowy – łagodzi bóle głowy,
• zielony – relaksuje, wycisza, wspomaga leczenie przeziębień,
• niebieski – pomaga zasnąć, łagodzi stres.

W odpowiednich dawkach stosowane są też kolory takie jak brązowy i czarny, jednak w nadmiarze mogą nasilić zły nastrój. Ostrożnie należy używać również kolor czerwony, bo jeśli jest go za dużo, prowadzi do rozdrażnienia i irytacji.

Terapia światłem i kolorem bywa stosowana jako wspomaganie terapii dziecka z upośledzeniem intelektualnym. Wykorzystuje się ją do regulowania poziomu pobudzenia dziecka. Pozwala m.in. hamować zachowania agresywne i autoagresywne.

Chromoterapia aktywizuje dzieci ospałe, niechętne do komunikowania się, niezainteresowane otoczeniem. W przypadku małych pacjentów z nadpobudliwością, zastosowanie odpowiedniego koloru wycisza i uspokaja.

Pamiętajmy, że leczenie barwami należy do metod niekonwencjonalnych i nigdy nie powinno być stosowane zamiast leczenia tradycyjnego.

Chromoterapia bywa stosowana w szkołach, przedszkolach, w domach pomocy społecznej, szpitalach i na zajęciach terapeutycznych. Metod jej stosowania jest kilka, m.in.:

• ćwiczenie „Kolorowe powietrze” – każdy wymienia swój ulubiony kolor i wyobraża sobie, że wdycha powietrze o takim zabarwieniu, a wydycha szare (symbolizujące smutek i troski),
• zastosowanie bajkoterapii (bajka terapeutyczna),
• przygotowanie sałatki owocowej lub koktajlu z owoców w jednym tylko kolorze,
• zabawa słowami – każdy losuje po dwie kolorowe karteczki, następnie trzeba wskazać dania, warzywa lub owoce w tym kolorze, np. czerwony i zielony: zupa pomidorowa i szpinak

Lampa do koloroterapii wykorzystywana jest do leczenia chorób skóry, łagodzenia bólu kręgosłupa i migren. Wytwarza spolaryzowane światło, które stymuluje i uspokaja organizm za pomocą barw.

Lampy do chromoterapii są wykorzystywane w placówkach rehabilitacyjnych, ale można je kupić również do użytku domowego.

Koloroterapia w kosmetyce wspomaga naturalną odbudowę skóry. Poprawia też drenaż limfatyczny, stąd lampy do terapii kolorem coraz częściej możemy spotkać również w gabinetach SPA.

Nie tylko stosując lampy czy specjalistyczne ćwiczenia można wspomóc się terapeutycznym działaniem kolorów. Warto je wykorzystać również w domu, np. malując ściany na odpowiedni kolor.

Korzystanie na organizm wpływają kolory: fioletowy, niebieski i zielony. Nauce i koncentracji sprzyja kolor żółty, jednak zanim chwycimy za pędzel, warto porozmawiać z dzieckiem, co sądzi na temat zmiany wystroju. Możecie też wspólnie zaprojektować remont przestrzeni wspólnej, np. przedpokoju, uwzględniając informacje dotyczące określonych barw.

Coraz popularniejsza jest też wanna z chromoterapią, którą można zamontować w łazience. Nie tylko spełnia swoją podstawową funkcję, ale też relaksuje.