Wypadki z udziałem dzieci: latem jest ich najwięcej

Gdy media informują o kolejnej tragedii z udziałem osoby małoletniej, rodzi się pytanie: ****jak mogło do tego dojść? Wiele wypadków ma przecież miejsce pod okiem rodziców.

W czasie wakacji dochodzi do wielu utonięć. Według policyjnych statystyk, w czerwcu doszło do 83 takich wypadków, w lipcu – tylko o osiem mniej. Sierpień wcale nie napawa optymistycznie, bo tylko w pierwszym tygodniu utonęły 23 osoby. Niestety, wśród tragicznie zmarłych są również dzieci.

Do wypadków najczęściej dochodzi na plażach niestrzeżonych, ale i w miejscach, w których wchodzenie do wody jest zabronione. Dzikich plaż jest całe mnóstwo, mało kto jednak zdaje sobie sprawę, że kąpiel tam jest bardzo niebezpieczna. Wyrobiska, żwirownie, rzeki – każde z tych miejsc stanowić może śmiertelną pułapkę.

Istotne jest zatem, by kąpać się jedynie w miejscach do tego przeznaczonych i na których obecny jest ratownik WOPR. Należy ponadto zwracać uwagę na informacje zawarte na tablicach umieszczonych na plażach. Monitorowanie decyzji ratowników jest szczególnie istotne nad morzem, gdzie warunki pogodowe mogą zmieniać się z godziny na godzinę.

Wywieszenie czerwonej flagi na wieży obserwacyjnej ratowników oznacza bezwzględny zakaz kąpieli. Czasowe zamknięcie kąpieliska może mieć związek z niską temperaturą wody (poniżej 14 stopni Celsjusza), ograniczeniem widoczności (do 50 metrów), siłą wiatru przekraczającą 5 stopni w skali Beauforta, wysokimi falami (powyżej 70 centymetrów), silnymi prądami wstecznymi.

Zdarza się jednak, że czerwona flaga jest przez ludzi ignorowana. Ratownicy wówczas starają się zwracać uwagę osobom wchodzącym do wody, niemniej każdy wypoczywający na plaży powinien samodzielnie wykazywać się dyscypliną. O tragedię bowiem bardzo łatwo. W niedzielę, 7 sierpnia, zakaz kąpieli zignorowali ojcowie, którzy weszli do Bałtyku ze swoimi dziećmi. Dwie dziewczynki nadal są poszukiwane.

Przede wszystkim należy wyprzeć ze świadomości stereotyp, że osoba tonąca krzyczy i wymachuje rękoma. Objawy tonięcia to:

• pionowa pozycja ciała,
• usta na poziomie wody,
• podejmowanie próby płynięcia (są bardzo chaotyczne),
• gwałtowne próby łapania powietrza,
• włosy opadające na twarz.

Jeśli zauważymy, że ktoś znika pod wodą, należy natychmiast wezwać pomoc. Jeśli nie umiemy dobrze pływać i nie jesteśmy wystarczająco silni, samodzielne podjęcie akcji ratowniczej może okazać się bardzo niebezpieczne. Istnieje ryzyko, że tonący w panice wciągnie nas pod wodę.

Z górami również nie ma żartów. Górale czują do nich ogromny respekt i czasem tylko dziwią się turystom, którzy w klapkach wybierają się na szlak. Do wędrówki na szczyt trzeba się bowiem przygotować, zwłaszcza jeśli wybieramy się na wycieczkę z dziećmi. Podstawą jest dobrze wyposażony plecak, w którym znaleźć się musi suchy prowiant, woda, podręczna apteczka, telefon komórkowy (a w nim numer do GOPR) oraz latarka. Pod ręką powinno się mieć również cieplejsze ubranie oraz płaszcz przeciwdeszczowy, bo pogoda w górach zmienić się może w ciągu kilku minut.

Trasę wędrówki należy wybierać, biorąc pod uwagę umiejętności i wiek wszystkich uczestników wyprawy. Choć niektórym wydaje się, że wejście na Giewont będzie dla pięciolatka doskonałą przygodą, to należy zadać sobie pytanie, czy w czasie wspinaczki i na szczycie dziecko będzie bezpieczne (zwłaszcza latem, gdy na szlaku jest bardzo tłoczno).

W górach nagle pojawić się mogą również burze. Są bardzo gwałtowne, ale nie trwają długo. Ważne jest, by odpowiednio szybko zareagować. Widząc zbliżającą się burzę, turyści powinni zejść ze szczytów i grani, oddalić się od zbiorników wodnych. Nie wolno kryć się w wejściach do jaskiń i u podnóża skalnych ścian, bo tam pioruny uderzają najczęściej. Pojawienie się gęstej mgły również powinno skłonić wędrujących do powrotu.

Latem u dzieci częściej dochodzi również do złamań. Liczniejsze są również poważne obrażenia, takie jak urazy głowy czy kręgosłupa.

Wielu wypadków tragicznych w skutkach można uniknąć. Czasem wystarczy wyobraźnia, czasem poczucie respektu do przyrody i panujących w niej zjawisk. Pokora i zachowanie zdrowego rozsądku są w stanie ocalić to, co mamy najcenniejsze: życie.