Wspólna kąpiel dzieci. Do jakiego wieku dzieci mogą razem się kąpać?

Maluchy rodzą się bez poczucia wstydu i do pewnego wieku pokazywanie się nago jest dla nich naturalne. Granice tego wstydu zmieniają się wraz z upływem lat, a także w miarę rozwoju procesu dojrzewania.

Do około 3. roku maluch poznaje swoje ciało, uczy się nazywać jego poszczególne części. Sprawdza je, ogląda, dotyka; na tym etapie rozwoju nie dzieli ciała na części intymne i leżące poza tą sferą.

Nieco starsze dzieci, od 3. do 6. roku życia zaczynają dostrzegać różnice między dziewczynką a chłopcem, jednak w dalszym ciągu nagość nie jest dla nich powodem do wstydu. Powinniśmy pamiętać jednak, aby nawet już przedszkolakom umożliwiać stawianie granic związanych z ich nagością. Dbać, aby np. nie przebierały się w tłumie obcych osób lub nie pozwalać biegać nago po plaży.

Dopiero około 7. roku życia maluchy wiedzą, że niektóre części ciała nie powinny być widoczne i zwykle w tym czasie zaczynają odczuwać wstyd związany z nagością.

Dopóki dzieci nie odczuwają wstydu związanego z nagością, wspólna kąpiel to dla nich okazja do świetnej zabawy. To także czas dla rodziców, którzy mogą pociechom towarzyszyć w zabawie, czytać książki itp., a dodatkowo dzieci, które wyszalały się w wannie szybciej i głębiej zasypiają.

Jednak czy zawsze rodzeństwo może kąpać się razem? Trudno jest odpowiedzieć jednoznacznie na to pytanie. Wiele zależy od chęci dzieci, jednak pewne sygnały mogą świadczyć, że czas zakończyć wspólne kąpiele. Powinniśmy je pożegnać, nawet mimo usilnych próśb dzieci, gdy:

• dzieci zaczynają dotykać nawzajem swoich części intymnych;
• zaczynają o nich rozmawiać;
• inicjują zabawy z użyciem intymnych części ciała;
• przynajmniej jedno z dzieci wykazuje potrzebę większej prywatności;
• przynajmniej jedno z dzieci nie chce wspólnej kąpieli.

Wiek, w którym dzieci powinny pożegnać się ze wspólnymi kąpielami, nie jest stały dla wszystkich. Dla jednych będzie to 5 lat, dla innych 7. Jest to zależne indywidualnie od dziecka i jego dojrzałości oraz oczywiście jego chęci. Pamiętajmy, że w tym przypadku dziecięce "nie" jest zawsze ostateczne.