Ubytek przegrody międzyprzedsionkowej

W przypadku dziury w przegrodzie serca, krew może przepływać z lewej części serca do prawej i odwrotnie. Przepływanie krwi z prawej do lewej strony serca jest bardziej niebezpieczne. Prawa strona serca pompuje krew o bardzo niskim poziomie tlenu, czyli krew nienatlenowaną, podczas gry lewa strona serca pompuje krew natlenowaną, gotową, aby dostarczać tlenu i substancji odżywczych tkankom organizmu. W przypadku zdrowego serca te dwa rodzaje krwi się nie mieszają.

Wśród ubytków w przegrodzie między przedsionkami serca wyróżniamy otwory wtórne (w miejscu dołu owalnego), otwory pierwotne (nad zastawkami przedsionkowo-komorowymi), otwory typu sinus venosus (przy ujściu jednej z żył głównych: dolnej lub górnej) oraz typu zatoki wieńcowej (brak przegrody między zatoką wieńcową a lewym przedsionkiem serca).

Przetrwały otwór owalny bywa klasyfikowany jako jeden z ubytków przegrody międzyprzedsionkowej, ale tak naprawdę nie jest to zmiana patologiczna. Przetrwały otwór owalny to drobna wada, która występuje u 20-30 proc. ludzi. Pozwala on na mieszanie się krwi z lewego i prawego serca tylko w bardzo niewielkim zakresie.

Objawy mogą mieć różne nasilenie w zależności od wielkości przecieku między prawym a lewym przedsionkiem. U części chorych przeciek może być całkowicie bezobjawowy. U innych pojawiają się przede wszystkim zmiany osłuchowe: miękki szmer oraz rozdwojenie II tonu serca. Wśród powikłań, które pojawiają się z czasem, można wyróżnić:

• nadciśnienie płucne,
• zapalenia płuc (nawracające),
• zator skrzyżowany,
• zapalenie wsierdzia.

U cierpiących na ubytek w przegrodzie międzyyprzedsionkowej może pojawić się także niewydolność krążenia, która może wywołać zaburzenia, takie jak tachykardia, duszności, sinica obwodowa, obrzęki oraz powiększenie wątroby.

Ubytki w przegrodzie między przedsionkami serca nie zawsze wymagają leczenia. Zależy to od wielkości przecieku przez przegrodę, a także od występowania powikłań. Zator skrzyżowany także jest wskazaniem do leczenia. Leczenie ubytku polega na zamknięciu dziury w sercu za pomocą operacji chirurgicznej lub cewnikowania. W czasie operacji chirurgicznej zszywa się ubytek lub naszywa na niego rodzaj „łatki” z materiału syntetycznego lub biologicznego (wykorzystuje się tkankę osierdzia). Cewnikowanie przezskórne jest mniej inwazyjną metodą leczenia ubytków w przegrodzie serca. W zabiegu do zatkania dziury i zniwelowania przecieku międzykomorowego wykorzystuje się różnego rodzaju zapinki (najczęściej są to zapinki Amplatza).