wychowanie bez krzyku (strona 2 z 2)

Powtarzasz kilkakrotnie, by dziecko posprzątało zabawki, a ono cię nie słucha? Twoje rodzicielskie prośby nie robią na nim żadnego wrażenia? Nie masz siły już tłumaczyć ani prosić, więc zaczynasz rozkazywać, straszyć albo grozić? I też wszystko na nic?

Krzyk ma negatywny wpływ na dziecko. Serce bije mu szybciej, mięśnie zaciskają się, a żołądek kurczy. Dlaczego rodzice krzyczą? Czy jest inny sposób wyrażenia swoich emocji?

Rozpieszczone dziecko to skutek niekonsekwencji wychowawczej lub postawy nadmiernie chroniącej malucha. Rodzice nie stawiają mu żadnych wymagań, nie mają ustalonego systemu kar i nagród, ciągle ulegają, w konsekwencji czego kształtuje się u niego postawa roszczeniowa. Na porządku dziennym są opryskliwość, marudzenie, niezgoda na odmowę, nieposłuszeństwo i ostentacyjne kapryśne miny. Dlaczego rodzice rozpieszczają swoje dzieci? Jak nie ponieść wychowawczej porażki i nie ulegać histerii małego szantażysty czy małej manipulantki?

Dzieci, które są przytulane i otoczone troską, rozwijają się lepiej. Bliskość rodziców ma bowiem ogromny wpływ na rozwój ich mózgu.

Patrycja Sobczyk z rodziną mieszka w Ambergu. To miasto położone w jednym z piękniejszych regionów Niemiec, Bawarii. I to właśnie w otoczeniu malowniczych krajobrazów dorastają dzieci Partycji: Hania i Emilka. Jak wygląda życie polskiej rodziny za naszą zachodnią granicą?

Nieposłuszne dziecko w przedszkolu potrafi utrudnić pracę pań przedszkolanek, a rodziców przyprawić o ból głowy i zakłopotanie. Opiekunowie pragną, by ich dzieci były zdyscyplinowane i nie sprawiały kłopotów wychowawczych. Po skargach opiekunek z przedszkola często złoszczą się na pociechy i próbują tłumaczyć dziecku, że należy przestrzegać zasad ustalonych w grupie. Przedszkolak rzadko kiedy bywa "niegrzeczny" w sposób rozmyślny. Jego zachowania, które mogą wydawać się dorosłym psotliwe i zaczepne, wynikają najczęściej z ciekawości świata i chęci poznawania innych osób.

„Małe dziecko – mały problem. Duże dziecko – duży problem”. - głosi mądrość ludowa. Czy tak faktycznie jest? Czy dogadanie się z małym dzieckiem jest łatwiejsze niż z tym starszym? Do porozumienia się wystarczą dwie rzeczy: dobre chęci i słowa. Chęci – ponieważ warunkują odpowiednie, spokojne podejście. Język (słowa) – ponieważ kreuje rzeczywistość. To za jego pomocą rozmawiamy, wysyłamy maile, smsy. Jaki zatem powinien on być, by dobrze wychować dziecko? Rozsądny język zakłada empatię, wczuwanie się w emocje innych, efektywne słuchanie, reagowanie, asertywność, grzeczność. Zanim więc zaczniesz się denerwować na dziecko, posłuchaj jakie zdania powinno ono od ciebie usłyszeć, by było szczęśliwe i spokojne.

Felieton Anny Liszewskiej

Nie istnieją mamy doskonałe. Mimo wielu starań i wysiłków, każdej z nas zdarza się popełniać błędy wychowawcze. Pojawia się zmęczenie, frustracja, gorsze samopoczucie i wówczas wybuchamy na niewinne dziecko. Zdarza się czasem tak, że sam szkrab wyprowadza nas z równowagi, nie reagując na czterdzieste upomnienie, trzydziestą prośbę i piętnasty zakaz. By mieć cierpliwość do dziecka, trzeba też wykazać się cierpliwością do samego siebie. Skąd ją czerpać?

Bycie jedynakiem w percepcji społecznej budzi uśmiech politowania albo zazdrość. Wokół jedynaków narosło wiele stereotypowych przekonań, że są samotni, egoistyczni, egocentryczni, samolubni, narcystycznie zapatrzeni w siebie, niezdolni do empatii itp. Wielu ludzi wychodzi z założenia, że brak rodzeństwa przesądza o „negatywnej” stronie osobowości jedynaka. Tymczasem, życie w pojedynkę ma charakter słodko-kwaśny. Z jednej strony jedynak ma na wyłączność rodziców, ich troskę i uwagę, a z drugiej, nigdy nie przekona się, jak to jest dorastać z bratem lub siostrą i nie odbędzie swoistego treningu interpersonalnego, walcząc o zabawki czy domagając się zainteresowania ze strony rodziców. Nie musi – jest sam!

Dziecko przeklina, a rodzice zastanawiają się, skąd maluch zna brzydkie słowa i dlaczego ich używa. Maluchy szybko podłapują niecenzuralne wyrazy z telewizji, na ulicy, w przedszkolu czy na podwórku. Czasami również od rodziców. Złe nawyki u dziecka mogą pojawić się bardzo łatwo. Nawet jeśli na co dzień nie używasz wulgaryzmów, od czasu do czasu być może zdarza ci się wypowiedzieć parę nieładnych słów. Nawet jeśli wydaje ci się, że dziecko nie zwróciło na nie uwagi, pozory mogą mylić. Maluchy mają bardzo dobry słuch i niezawodną pamięć. Szczególnie przedszkolaki wyłapują wszystkie słowa i potrafią później użyć je w odpowiednim kontekście. Jak reagować na niecenzuralne słownictwo w ustach pociechy?

„Bo on mnie bije!”, „Bo ona zabrała mi zabawkę!”, „Bo on mnie przezywa!” – takie oskarżenia padają pod adresem niejednego dziecka, a dorośli często nie wiedzą, jak mają zareagować. Zganić skarżypytę czy ukarać dziecko, na które doniesiono? Jak ma się do tego wychowanie dziecka? Etap skarżenia przechodzi każdy maluch. Dorośli jednak stoją często przed dylematem – co robić? Przecież skarga jest słuszna, ale nie wolno skarżyć. Sfrustrowani zaczynają się złościć i każą rozwiązać dzieciom sprawę między sobą. Jak reagować, gdy dziecko skarży? Dlaczego maluchy tak ochoczo skarżą na innych – rówieśników i rodzeństwo?

Dwuletnie dziecko to prawdziwe wyzwanie dla rodziców. Malucha jest wszędzie pełno, trudno za nim nadążyć, wszystko niszczy, wszędzie wejdzie, wszystko musi sprawdzić. Jego nieposłuszeństwo nie wynika ze złej woli, ale stanowi przejaw normalnego rozwoju dziecka. Dwulatek ma potrzebę poznawania świata i testowania rzeczywistości. Mimo iż rozumie słowa mamy „Nie wolno!”, nie posłucha, bo nie odkryłby wielu pasjonujących rzeczy. Nieokrzesanie i bunt dwulatka może niepokoić niejedną mamę, która zastanawia się, czy przypadkiem jej dziecko nie jest nadpobudliwe albo zbyt nerwowe.

Jest taki okres w życiu dziecka, kiedy dowiaduje się, że nie ma Mikołaja na świecie. Zdarza się to na różnych etapach życia. Zazwyczaj szybciej wiedzą o tym te dzieci, które mają starsze rodzeństwo. Najczęściej maluch dowiaduje się prawdy o Mikołaju, kiedy idzie do szkoły. Gdzieś koło 1-2 klasy wychodzi cała prawda na jaw. Mikołaja nie ma.