problem z dzieckiem

Niejeden rodzic natrafił na trudności wynikające z „niewłaściwego” zachowania dziecka. Najczęstsze problemy to napady złości, bicie i gryzienie, krzyki, kłamstwa, przerywanie rozmów, zabieranie zabawek. Takie zachowanie dziecka nie wynika z chęci zrobienia nam na złość czy złego charakteru. To eksperyment, test, którego celem jest poznanie naszych reakcji, dlatego nie należy bagatelizować takich zachowań. Niektóre z nich mogą wejść w nawyk i z czasem będzie coraz trudniej nad nimi zapanować. To od opiekunów zależy, czy niepożądane zachowania wejdą na stałe do repertuaru dziecka. Szantaż, kaprysy, nieposłuszeństwo to dla malucha sposoby na określenie swojej pozycji. Nie sposób jednak poradzić sobie z trudnymi zachowaniami dzieci bez poznania ich przyczyn. Zobacz także: Coraz więcej dzieci ma nadwagę

33-letnia mama trójki dzieci od 4 lat mierzy się z nietypowym problemem. Po jej domu wędrują setki ślimaków i wchodzą dosłownie wszędzie. Czarę goryczy przelała jednak sytuacja, kiedy kobieta znalazła intruzów w butelce jej 2-letniego synka.

Mózgowe porażenie dziecięce – dla rodziców i ich dziecka brzmi często jak wyrok. Pojawia się szok, niedowierzanie i przerażenie, jak poradzą sobie w nowej roli. Najbardziej uciążliwe w tym wypadku jest poczucie niemocy i bezsilności w związku z chorobą, która jest nieuleczalna i postępuje z wiekiem.

Miały pobudzać organizm, a go niszczą. Sięgają po nie coraz młodsze osoby, nieświadome skutków, jakie może nieść za sobą ich zażywanie. Dopalacze, bo o nich mowa, zbierają w tym roku śmiertelne żniwo. Jak ochronić przed nimi dziecko? Jakie zachowania powinny wzbudzić naszą czujność?

Lęk separacyjny to jeden z etapów w rozwoju dziecka, to strach przed rozłąką z bliską osobą. Lęk separacyjny u niemowlaka jest zupełnie normalny, to zjawisko fizjologiczne. Zwykle pojawia się u dzieci w wieku od 7 do 9 miesięcy, choć może występować także w późniejszych latach. Jak objawia się lęk separacyjny u dziecka? Jak leczyć ten lęk u dzieci? Kiedy lęki separacyjne powinny nas zaniepokoić?

-Miałam 29 lat, kiedy zostałam macochą. Samo to słowo wywoływało u mnie dreszcze. Macocha kojarzyła mi się z baśnią o królewnie Śnieżce i złej kobiecie, która chciała się ją otruć. Czułam, że taka etykieta zostanie przyklejona i mi. W zasadzie to z góry założyłam za naturalne, bycie tą drugą, złą matką - wyznaje Katarzyna.

Nękanie jest poważnym problemem w szkołach. Według nowych badań, dzieci, które doświadczyły zastraszania, mogą mieć większe ryzyko wystąpienia określonych problemów ze zdrowiem w późniejszym okresie życia.

Dziecko niszczące zabawki to przykry widok dla rodzica, który oczekuje, że ich dziecko będzie szanowało swoje rzeczy i używało ich jedynie w celu pobudzenia swojej kreatywności i poszerzenia wiedzy o otaczającym świecie. Jednak rodzice muszą pamiętać, że nauczenie dziecka odpowiedniego obchodzenia się z zabawkami i rzeczami należącymi do innych ludzi to jedno z zadań związanych z procesem jego wychowania. Dlatego też muszą się z nim zmierzyć.

Wychowanie dziecka to ciężka praca, zwłaszcza, gdy jest ono uparte jak przysłowiowy osioł. Jednak nie wszyscy wiedzą, że często upór dziecka jest mechanizmem ochronnym wobec nadopiekuńczości rodzica. Trzymanie się swojego zdania może być dla dziecka jedynym sposobem na wyrażenie siebie i swojej osobowości w starciu z dominującym dorosłym. Nie zmienia to faktu, że wielu rodziców nie wie, jak wychować dziecko, które jest uparte. O czym należy pamiętać?

Przemoc w szkole jest coraz częstszym zjawiskiem. Nauczyciele i środowisko szkolne często nie radzą sobie z przejawami agresji wśród dzieci i młodzieży. Przemoc szkolna stanowi wyraz frustracji i złości dzieci. Sama złość nie jest ani negatywnym, ani pozytywnym stanem emocjonalnym. Najważniejsze, w jaki sposób radzimy sobie ze złością – czy w sposób konstruktywny, czy krzywdząc innych. Sprawcy przemocy wykorzystują zwykle swoją przewagę sił, znęcając się nad innymi fizycznie bądź psychicznie. Kto zostaje ofiarą przemocy w szkole? Jacy uczniowie są narażeni na agresję rówieśników? Jakie skutki niesie ze sobą przemoc szkolna i jak jej przeciwdziałać?

Bunt sześciolatka to czas szczególnie trudny dla rodziców. Dziecko staje się buńczuczne, psotne, skłonne do konfliktów, a nawet bójek. Nie zgadza się na stawiane polecenia, nie chce wypełniać próśb mamy czy wymagań pani w zerówce albo szkole. Wcześniej dziecko było spokojne i grzeczne, a teraz zaczyna sprawiać kłopoty wychowawcze. Nagle mama dowiaduje się, że dziecko jej nienawidzi. Sześciolatek może też kłamać, wykazywać stany lękowe, być nieprzewidywalny, a czasem nawet agresywny i uważać, że wszystko mu się należy.

Wiele kwestii jest trudnych dla rodziców. Szczególnie kłopotliwe są kłamstwa dzieci. Zdarzają się one często i z wielu powodów. Zwykle przyczyną jest chęć zwrócenia na siebie uwagi, uniknięcia kary lub zdobycia uznania rówieśników, strach, a nawet nuda. Bez względu na powód, kłamstwa dzieci nie należy ignorować. Jak wychować dziecko, aby mówiło prawdę? Należy sprawić, aby kłamstwo przestało być „opłacalne”. Wówczas liczba kłamstw dzieci znacznie maleje. Jak to zrobić?

W mediach społecznościowych pojawiają się zdjęcia „odważnych”, którzy zdecydowali się podjąć wyzwanie. Niektóre zdjęcia są drastyczne, bo widać na nich głębokie rany i owrzodzenia. To cena gry, do której dołącza coraz większa grupa młodych ludzi.

Rodzie z niepokojem spoglądają na dziecko, które od kilku dni skarży się na ból głowy. Obawiają się, że dotknęły je poważne problemy zdrowotne. Ale wizyta u lekarza i badania niczego nie potwierdzają. Może więc nasza pociecha symuluje?

Kara i nagroda to dwa bardzo ważne elementy stosowane w niełatwym procesie wychowania dzieci. Większość rodziców zastanawia się, jak dobrze wychować dziecko, czy ich metody wychowania są odpowiednie, czy ich dzieci wyrosną na odpowiedzialnych i szczęśliwych ludzi? Jedne z najpopularniejszych metod wychowawczych to metoda nagradzania i metoda karania. Czy są one skuteczne?

U dzieci w wieku niemowlęcym nie można zdiagnozować zaburzeń nerwicowych. Lęki przejawiane przez dzieci są często elementem ich normalnego rozwoju. Maluchy przejawiają lęki społeczne, lęki przed obcymi osobami, lęki w nowych miejscach, lęki przed hałasem, dziwnymi dźwiękami, a nawet zabawkami. Reakcje lękowe nie są symptomem zaburzeń lękowych, nazywanych potocznie nerwicami, ale stanowią wyraz dojrzewania emocjonalnego dziecka. Niektóre maluchy jednak mogą być nadwrażliwe i reagują nieadekwatnie do działających bodźców. Jak zachowują się dzieci lękliwe i jak im pomóc?

Czy twoje dziecko przeklina? Nie martw się, dzieci, szczególnie te kilkuletnie, bardzo często robią coś takiego. Zwykle eksperymentują z brzydkimi słowami po to, aby zwrócić na siebie uwagę twoją i otoczenia, stąd bierze się przeklinanie w szkole i w domu. Nie obwiniaj się: nie musi być to wina wychowywania dziecka w zły sposób. Dzieci lubią "wypróbowywać" swoją swobodę w łamaniu ustalonych zasad, dlatego należy konsekwentnie się ich trzymać.

Dzieci różnie reagują na pojawianie się rodzeństwa. Niektóre z nich obawiają się, że zrobiły coś nie tak i przez to rodzice chcą mieć nowe dziecko w rodzinie, inne nie mogą doczekać się brata lub siostry, dotykają brzuszka mamy, śpiewają maleństwu kołysanki i przygotowują dla niego swoje zabawki. Jeszcze inne są złe na rodziców i nie chcą nowego dziecka, powtarzają sobie, że nie będą bawiły się z nim bawiły i planują ucieczkę z domu. Jak przygotować kilkuletnie dziecko na powiększenie rodziny?

Początkowo każdy rodzic jest szczęśliwy, kiedy widzi, jak jego maleństwu rosną pierwsze ząbki. Problem pojawia się wtedy, gdy dziecko gryzie nie te rzeczy, które powinno lub zaczyna gryźć otaczające go osoby. Najczęściej jest tak, że dziecko gryzie nieświadomie, nie rozumiejąc, że to co robi jest złe lub może sprawić komuś przykrość. Poprzez gryzienie dziecko poznaje świat, okazuje swoje zainteresowanie, chęć odkrywania nowych rzeczy.

Brak koncentracji słuchowej to dolegliwość, która rozwija się w wyniku predyspozycji genetycznych, wad powstałych podczas porodu czy częstych zapaleń ucha środkowego. Powstałe w ten sposób zaburzenia słuchu mogą powodować trudności w rozróżnianiu dźwięków, mylenie dźwięków, trudności w czytaniu czy popełnianie błędów ortograficznych. Dlatego też brak koncentracji słuchowej powinien być leczony poprzez odpowiedni trening słuchu. Może być on prowadzony przez rodziców lub można wykorzystać profesjonalnie przygotowane treningi słuchu – trening słuchu Tomatisa i trening Johansena.

Pomimo szeroko rozwiniętego systemu oświaty, dostępu do różnych źródeł wiedzy oraz nowinek w dziedzinie edukacji, ostatnio uwagę specjalistów przykuwają problemy z czytaniem i pisaniem wśród dzieci. Głównym powodem tych problemów są różnego rodzaju zaburzenia psychoemocjonalne u dzieci, zdiagnozowane zaburzenia związane m.in. z deficytem uwagi, mniejsza kontrola rodzicielska oraz niezbyt trafnie dostosowany program nauczania. Coraz więcej dzieci ma także problemy z wymową, ze słuchem i wzrokiem, co także może znacznie utrudnić im przyswajanie wiedzy.

Jadłowstręt psychiczny jest poważnym i potencjalnie zagrażającym życiu zaburzeniem odżywiania, który charakteryzuje się głodzeniem siebie i nadmierną utratą wagi. Nastolatki, bardziej niż inna grupa wiekowa, narażone są na wystąpienie anoreksji. Anoreksja u nastolatek lub jadłowstręt psychiczny, jest jednym z najczęstszych zaburzeń odżywiania wśród młodzieży. Anoreksja oznacza, problemy z łaknieniem i paniczny lęk przed przybraniem na wadze, choćby jednego, niechcianego kilograma. Nastolatki z anoreksją mają obsesję na punkcie swojej sylwetki. Objawia się to problemami z jedzeniem i ze zniekształceniem postrzegania samego siebie. Cały czas myślą, że są grubi, nawet jeśli są już niebezpiecznie szczupli. Choroba ta może być przyczyną poważnych problemów zdrowotnych, a nawet śmierci, dlatego tak ważne jest szybkie rozpoczęcie leczenia, aby odzyskać równowagę żywieniową.

Dziecko nie chce spać, a rodzice stają na głowie, żeby uśpić malucha. On nie daje jednak za wygraną, wciąż płacze i robi wszystko, by zatrzymać przy sobie mamę albo tatę. Skąd ja to znam? – zapytasz. Problemy z zasypianiem to normalny etap w dziecięcym rozwoju. Przechodzi przez to prawie każdy rodzic. Problemy z zasypianiem u dziecka mogą pojawić się w każdym wieku, najczęściej jednak występują w drugim roku życia. Jak sobie z tym radzić?