agresja u małych dzieci

Grupa nastolatków w wieku od 11 do 15 lat miała pobić bezdomnego. Jak informują służby, sprawcy napadli na mężczyznę w pustostanie na terenie Kamiennej Góry. Wszystko nagrali. Na filmiku opublikowanym w sieci widzimy, jak chłopcy kopią bezdomnego. Mężczyzna zmarł.

Obecnie promowane jest rodzicielstwo bliskości, pokazywanie podopiecznym, że rozmową i wspólnym zrozumieniem można rozwiązać każdy konflikt. Tymczasem na TikToku wśród rodziców panuje trend, który przeczy tym ideom. Biorąc udział w tej zabawie możesz wyrządzić dziecku więcej szkody, niż pożytku.

Kiedy na początku marca 2017 roku Aleksandra poszła do pracy, nie spodziewała się, że ten dzień na zawsze odmieni jej życie. Nauczycielka zerówki została brutalnie zaatakowana przez jednego z uczniów i do tej pory zmaga się z konsekwencjami pobicia. Po pięciu latach wreszcie otrzymała odszkodowanie.

Niejeden rodzic natrafił na trudności wynikające z „niewłaściwego” zachowania dziecka. Najczęstsze problemy to napady złości, bicie i gryzienie, krzyki, kłamstwa, przerywanie rozmów, zabieranie zabawek. Takie zachowanie dziecka nie wynika z chęci zrobienia nam na złość czy złego charakteru. To eksperyment, test, którego celem jest poznanie naszych reakcji, dlatego nie należy bagatelizować takich zachowań. Niektóre z nich mogą wejść w nawyk i z czasem będzie coraz trudniej nad nimi zapanować. To od opiekunów zależy, czy niepożądane zachowania wejdą na stałe do repertuaru dziecka. Szantaż, kaprysy, nieposłuszeństwo to dla malucha sposoby na określenie swojej pozycji. Nie sposób jednak poradzić sobie z trudnymi zachowaniami dzieci bez poznania ich przyczyn. Zobacz także: Coraz więcej dzieci ma nadwagę

35-letnia Shyama Underwood mówi, że jej syn Jaxon-Care swoim zachowaniem przypomina słynnego człowieka-demolkę! Chłopiec w ciągu kilkunastu miesięcy zniszczył 12 telewizorów. Ale to nie koniec jego możliwości.

Kilkuletnie dzieci krzyczące i pokładające się na ulicy lub w sklepie po to, by wymusić coś na swoich rodzicach, to dość nieprzyjemny widok, budzący różne emocje. Niektórzy myślą wówczas, że są osoby, które nie powinny mieć dzieci, inni denerwują się, że maluchy zakłócają ich spokój. Są też tacy, którzy przechodzą obojętnie albo współczują rodzicom, że muszą sobie radzić w takich chwilach. A co mają zrobić wtedy sami rodzice? Przede wszystkim oddychać głęboko! Wystarczy 1 minuta, by uspokoić dziecko. Jak? Swoją siłą spokoju...

"Idziesz do więzienia" - mówił policjant, zakuwając chłopca w kajdanki. Miała to być kara dla 8-latka za to, że uderzył nauczycielkę. Nagranie zostało udostępnione przez adwokata Bena Crumpa, który reprezentuje rodzinę m.in. George'a Floyda.

Wczoraj dotarliśmy do dyrekcji jednej z radomskich podstawówek, w której agresywny uczeń od dłuższego czasu poważnie zakłóca pracę placówki. W odpowiedzi dostaliśmy wiele zgłoszeń, że nie jest to pojedynczy przypadek. Psycholog podpowiada, jak rozpoznać agresywne dziecko i co można zrobić.

W jednej z radomskich szkół podstawowych trwa protest rodziców piątoklasistów. Do jednej z klas dołączył uczeń, którego aspołeczne i agresywne zachowania są do tego stopnia niepokojące, że rodzice od początku roku szkolnego zatrzymują resztę uczniów tej klasy w domu. Dyrektor szkoły szuka rozwiązań sytuacji.

My, rodzice, codziennie walczymy z mnóstwem przeciwności. Brzydka pogoda i konieczność siedzenia dzieci w domu, infekcja, korek w drodze do przedszkola i do pracy - to tylko część z wyzwań, które mogą wyprowadzić z równowagi nas... i dzieci. Najmłodsi też mają swoje humory, a na pewnym etapie rozwoju nawet skłonność do świadomego sprawdzania, jak daleko mogą się posunąć w ustalaniu granic i hierarchii w rodzinie. Wówczas rodzic często czuje się bezradny, a wszystkie dotychczas poznane profesjonalne porady z książek czy z ust specjalistów, wydają się nic nie warte. Jak zapanować nad sobą, by panować nad dziećmi? To nie lada wyzwanie. Nie mamy na to pytanie prostej odpowiedzi, ale możemy podpowiedzieć, czego dzieciom nie mówić. Na następnym slajdzie obejrzysz WIDEO. Zobacz też: 6 rzeczy, przez które możesz stać się toksycznym rodzicem

Dziecko rzuca się na podłogę, wierzga nogami, wali pięściami, krzyczy wniebogłosy, niszczy zabawki, bije, gryzie, pluje… Przerażające? Dla większości rodziców na pewno tak. To ciężka próba, podczas której należy zachować spokój. Czy to jest w ogóle możliwe? Bezradność Atak złości u małego dziecka wywołuje spory stres i poczucie bezradności u dorosłego. Mimo że rodzice regularnie wymieniają się takimi doświadczeniami, zderzenie się z wydarzeniem twarzą w twarz niemalże zawsze paraliżuje. W gabinetach specjalistów i psychologów dziecięcych coraz więcej rodziców pyta, co robić i jak reagować. Niektórzy próbują się też dowiedzieć, jak temu zapobiec i jak uniknąć – niestety, napady złości to norma u każdego dwulatka. Jest to rzecz wpisana w jego (zdrowy) rozwój. Na kolejnym sklajdzie zobaczysz WIDEO Zobacz też: Olivia Wilde skrytykowana za pocałowanie syna w usta. “To nie jest dobre dla niego”

Gdy kolejny raz słyszysz od osoby opiekującej się twoją pociechą, że nie tylko była bardzo grzeczna, ale też zjadła cały obiad, posprzątała po sobie i bez zbędnych dyskusji zrezygnowała z oglądania bajek na rzecz układania puzzli, zaczynasz się zastanawiać, czy aby na pewno rozmawiacie o tym samym dziecku.

Agresja i autoagresja stanowią repertuar reakcji malca w sytuacji, kiedy jest rozdrażniony, zły, zawiedziony lub coś mu się nie udało. Gniew malucha może wynikać z buntu dwulatka, dziecięcego negatywizmu, chęci przeciwstawiania się prośbom i poleceniom dorosłych w celu podkreślenia własnej niezależności, zaznaczenia autonomii i swojego „Ja”.

Płaczliwość dziecka może być frustrująca dla rodziców i szkraba. Opiekunowie chcą chronić maluchy przed przykrością, dyskomfortem, lękami, ale czasami mimo wileu starań, dzieci płaczą bezustannie. Płacz dziecka to podstawowy komunikat dla otoczenia, że maluchowi jest źle, że czegoś się boi albo coś je boli. Może świadczyć o różnych stanach emocjonalnych dziecka, być reakcją na zmiany w otoczeniu, trudności w rodzinie, ale też informować o dolegliwościach chorobowych albo rozwoju infekcji. Dlaczego dziecko płacze? Płaczliwe dziecko - jakie są tego przyczyny? Jak uspokajać płaczące dzieci?

Dziecko niszczące zabawki to przykry widok dla rodzica, który oczekuje, że ich dziecko będzie szanowało swoje rzeczy i używało ich jedynie w celu pobudzenia swojej kreatywności i poszerzenia wiedzy o otaczającym świecie. Jednak rodzice muszą pamiętać, że nauczenie dziecka odpowiedniego obchodzenia się z zabawkami i rzeczami należącymi do innych ludzi to jedno z zadań związanych z procesem jego wychowania. Dlatego też muszą się z nim zmierzyć.

Najpierw uproszczona definicja ADHD. Jest to Attention Deficit Hyperactivity Disorder, zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi, określany też, jako zaburzenia hiperkinetyczne. Cytując: „jest to zespól zaburzeń, najczęściej o podłożu genetycznym, (…) i biologicznym, to znaczy, że nie wynika z błędów wychowawczych, czy czynników psychogennych”. „U jego podstaw leży specyficzny tryb pracy mózgu, który utrudnia kontrolowanie własnych zachowań i osłabia zdolności skupiania uwagi. Charakterystycznym jest dla niego występowanie trzech grup objawów:

Wiele kwestii jest trudnych dla rodziców. Szczególnie kłopotliwe są kłamstwa dzieci. Zdarzają się one często i z wielu powodów. Zwykle przyczyną jest chęć zwrócenia na siebie uwagi, uniknięcia kary lub zdobycia uznania rówieśników, strach, a nawet nuda. Bez względu na powód, kłamstwa dzieci nie należy ignorować. Jak wychować dziecko, aby mówiło prawdę? Należy sprawić, aby kłamstwo przestało być „opłacalne”. Wówczas liczba kłamstw dzieci znacznie maleje. Jak to zrobić?

Rodzice często nie wiedzą, co mają zrobić i jak się zachować, kiedy ich mała pociecha wyciąga na nich lub na inne dzieci rękę. Dwu- i trzylatki wpadają w złość, odczuwają gniew, krzyczą, biją i tupią nogami, gdyż przeżywają negatywne emocje i nie wiedzą, jak w konstruktywny sposób sobie z nimi poradzić. Agresja u małych dzieci nie powinna być powodem do większego niepokoju i nie zawsze świadczy o patologicznych wzorcach, jakie dziecko wynosi z domu rodzinnego. Dziecko, podobnie jak każdy człowiek, ma prawo przeżywać frustrację, złość i niezadowolenie, ale rodzice powinni pokazać, jak radzić sobie z negatywnymi uczuciami. Dorośli powinni pokazać maluchowi, że oprócz krzyku i argumentów pięści, są społecznie akceptowane formy rozładowywania napięcia, jak rozmowa, prośba, kompromis, negocjacje. Jak reagować, gdy dziecko bije?

Czy twoje dziecko przeklina? Nie martw się, dzieci, szczególnie te kilkuletnie, bardzo często robią coś takiego. Zwykle eksperymentują z brzydkimi słowami po to, aby zwrócić na siebie uwagę twoją i otoczenia, stąd bierze się przeklinanie w szkole i w domu. Nie obwiniaj się: nie musi być to wina wychowywania dziecka w zły sposób. Dzieci lubią "wypróbowywać" swoją swobodę w łamaniu ustalonych zasad, dlatego należy konsekwentnie się ich trzymać.

Dzieci różnie reagują na pojawianie się rodzeństwa. Niektóre z nich obawiają się, że zrobiły coś nie tak i przez to rodzice chcą mieć nowe dziecko w rodzinie, inne nie mogą doczekać się brata lub siostry, dotykają brzuszka mamy, śpiewają maleństwu kołysanki i przygotowują dla niego swoje zabawki. Jeszcze inne są złe na rodziców i nie chcą nowego dziecka, powtarzają sobie, że nie będą bawiły się z nim bawiły i planują ucieczkę z domu. Jak przygotować kilkuletnie dziecko na powiększenie rodziny?

Początkowo każdy rodzic jest szczęśliwy, kiedy widzi, jak jego maleństwu rosną pierwsze ząbki. Problem pojawia się wtedy, gdy dziecko gryzie nie te rzeczy, które powinno lub zaczyna gryźć otaczające go osoby. Najczęściej jest tak, że dziecko gryzie nieświadomie, nie rozumiejąc, że to co robi jest złe lub może sprawić komuś przykrość. Poprzez gryzienie dziecko poznaje świat, okazuje swoje zainteresowanie, chęć odkrywania nowych rzeczy.

Miło jest popatrzeć, jak dzieci grzecznie bawią się ze sobą. Niestety, czasem zabawa przeradza się w bójkę, kończącą się płaczem, siniakami i zadrapaniami. Najgorzej jest, gdy się okazuje, że to nasze dziecko zaatakowało drugie. Choć może nas to przerażać, fakt, iż nasze dziecko bije inne dzieci, jest czymś całkiem normalnym. Wiele dzieci przechodzi tą fazę, a takie zachowanie wcale nie oznacza, że dziecko jest niewychowane lub ma zły charakter. Faza ta kiedyś się skończy, jednak można podjąć pewne kroki, aby to przyspieszyć.