Syndrom kuwady: na czym polega?

Syndrom kuwady, znany też jako zespół couvade (fr. couver – wysiadywać, leżeć), to występowanie symptomów ciąży u mężczyzny, którego parterka ma urodzić dziecko. Najczęściej zdarza się w przypadku pierwszej ciąży. Doświadcza go ok. 30 proc. mężczyzn.

Termin kuwada został po raz pierwszy użyty w 1865 r przez angielskiego antropologa Edwarda Burnetta Taylora na określenie magiczno-symbolicznych zachowań w okresie oczekiwania na dziecko w pierwotnych społecznościach. Wtedy to mężczyźni naśladowali zachowania ciężarnej oraz rodzącej kobiety.

Syndrom kuwady u mężczyzn pojawia się najczęściej w trzecim i czwartym miesiącu ciąży. Objawy mogą wrócić też przed porodem.

Syndrom kuwady: objawy

• poranne mdłości,
• zgaga,
• problemy ze snem,
• zwiększony apetyt,
• wahania nastroju,
• drażliwość,
• pragnienia żywieniowe (tzw. „zachcianki”).

Wiesz już, co to jest syndrom kuwady, najpewniej więc zastanawiasz się, co go powoduje. Pojawiające się u mężczyzn zaburzenia psychosomatyczne to najpewniej manifestacja tłumionych emocji, których doświadcza młody tata. To by tłumaczyło, dlaczego syndrom kuwady daje o sobie znać najczęściej w pierwszej ciąży. Wtedy bowiem nowa sytuacja wywołuje silniejszy lęk i niepokój. Pojawiają się pytania: czy sobie poradzę? Jakim będę tatą? Czy dam radę pomóc parterce? Zmieniają się też jego życiowe priorytety: oto kończy się czas beztroski i następuje wejście w świat, w którym będzie się odpowiedzialnym za dziecko.

Nie bez znaczenia są też zmiany hormonalne w ciele mężczyzny, który oczekuje na dziecko. W jego organizmie wzrasta bowiem stężenie prolaktyny, a spada stężenie testosteronu. Wszystko po to, by skłonić go do większej troski o kobietę i mające się narodzić dziecko. Staje się więc bardziej współczujący.

Zdecydowana większość mężczyzn nie zgłasza się po specjalistyczną pomoc. Jeśli wiedzą, jakie są objawy syndromu kuwady, niemal od razu wiedzą, z czym mają do czynienia.

Rodzi się jednak pytanie jak leczy się syndrom kuwady? Otóż ten rodzaj współodczuwania nie wymaga specjalistycznej terapii. Nie jest też uważany za stan patologiczny (nie znajdziemy go w międzynarodowej klasyfikacji chorób i zaburzeń psychicznych).

Konsultacja z psychologiem lub psychiatrą jest jednak wskazana, gdy młody tata nie radzi sobie z emocjami lub pojawiają sie u niego objawy depresji.

Pamiętajmy, że stres to poważny przeciwnik, którego nie wolno bagatelizować. W ciąży uwaga wszystkich skupiona jest na kobiecie, a tymczasem mężczyzna też potrzebuje uwagi (zwłaszcza jeśli w rolę ojca wchodzi po raz pierwszy).

Warto więc rozmawiać o swoich emocjach i wątpliwościach z parterką. Nie ma nic złego w tym, że mężczyzna się boi. To nie objaw słabości, a odpowiedzialności.

Warto też razem uczęszczać na zajecia do szkoły rodzenia, brać aktywny udział w wyborze wyprawki i towarzyszyć kobiecie w czasie wizyt u lekarza. Takie zaangażowanie może pomóc w przyzwyczajeniu się do nowej sytuacji.

Młoda mamo, młody tato:

• mówicie otwarcie o swoich obawach i wątpliwościach,
• przejdzie przez czas ciąży razem,
• rozmawiajcie z dzieckiem w brzuchu i czytajcie mu książki – maluszek słyszy wasze głosy i rozpozna je po narodzinach!,
• wzajemnie się wspierajcie, pamiętając, że ciąża, poród i wychowanie dziecka to czas trudny emocjonalnie dla obojga rodziców,
• zachowajcie czujność, by w porę zauważyć objawy depresja okołoporodowej (uwaga: choroba występuje również u mężczyzn).