Świerzb u niemowląt

Choroby zakaźne skóry potrafią zaatakować także niemowlęta. Jedną z takich chorób jest świąd. Wywoływany jest on przez rodzaj roztoczy, a dokładniej przez świerzbowca ludzkiego. Przenoszony jest przez kontakt bezpośredni z przedmiotami codziennego użytku, ale także poprzez kontakt człowieka z drugim człowiekiem. Konieczne jest szybkie zaobserwowanie niepokojących objawów pojawiających się u niemowlęcia.

1. Objawy świerzbu u niemowląt

Podstawowym objawem świerzbu jest bardzo silny świąd skóry, najczęściej w porze nocnej lub po kąpieli ze względu na rozgrzanie ciała. Spowodowane jest to faktem, że świerzbowiec ludzki, a dokładnie samiczka tego osobnika, będąc zapłodnioną, przenika do naskórka i tworzy tzw. norkę świerzbowcową. W niej składa 2-3 jaja dziennie i ginie po kilku tygodniach. Z jaj wylęgają się larwy, które po 3 tygodniach stają się już dojrzałymi świerzbowcami.

Świerzb za miejsce osiedlenia wybiera sobie ciemne i ciepłe miejsca u człowieka. U niemowląt najczęściej są to miejsca fałdek, tj. pachy, pachwiny, ale także między palcami rąk, na szyi, głowie, okolice pępka. Ponadto u starszych dzieci świerzb może występować na dłoniach i podeszwach stóp. Charakterystycznym objawem oprócz silnego swędzenia są pojedyncze czerwone placki/grudki, które są rozdrapywane przez dziecko, prowadząc do przeczosów, czyli uszkodzenia naskórka. Ten stan bardzo często doprowadza do wtórnego zakażenia bakteryjnego, co objawia się ropną wysypką, tworzeniem się strupków, a także powiększonymi węzłami chłonnymi. Z uwagi na silne swędzenie dziecko dodatkowo może być niewyspane, często budząc się z tego powodu w nocy, a w ciągu dnia okazywać cechy niepokoju, zdenerwowania. W okresie nocnym, gdy ciało ludzkie rozgrzewa się w pościeli, następuje wzrost aktywności roztoczy.

Zobacz film: "Biały szum trzykrotnie skraca czas potrzebny niemowlęciu do zaśnięcia"

2. Kiedy do lekarza ze świerzbem?

Każda zmiana skórna powinna być analizowana ze specjalistą. Kiedy do tego dochodzi nadmierne swędzenie, wówczas bez namysłu należy skonsultować się z lekarzem specjalistą - dermatologiem, alergologiem. Poprzez wywiad, pokazanie zmian skórnych i jeżeli to konieczne, także poprzez wykonanie mikroskopowych badań naskórka pobranego z zakażonego miejsca, lekarz zaleci odpowiednie leczenie. Należy jednak uwzględnić fakt, że wykorzystane do leczenia dzieci preparaty mają mniejszą toksyczność, co znacząco obniża swoją skuteczność. Dlatego też leczenie u niemowląt i małych dzieci może trwać o wiele dłużej aniżeli u osób starszych.

Oprócz koniecznego leczenia należy zastosować wobec wszystkich domowników podstawowe zasady higieny. Przede wszystkim należy odizolować dziecko od rzeczy, z którymi miało do czynienia w trakcie rozwoju choroby. Świerzb samoistnie umiera, bez kontaktu z ciałem ludzkim, po 3 dniach. Konieczne jest częste zmienianie bielizny oraz ubrań dziecka, a także częste pranie pościeli i ręczników. Wszystkie pościele należy wygotować, a ciuchy porządnie wyprać. Po wysuszeniu wszystko należy porządnie wyprasować. Ponadto trzeba często myć ręce, a także stosować kąpiele całego ciała. Pamiętając o tym, by każdy domownik miał swój ręcznik.

Świerzb, jako choroba zakaźna skóry, wymaga szybkiej interwencji lekarskiej. Podawanie leków wraz z zachowaniem bardzo stanowczych zasad higieny osobistej skraca czas leczenia. Jednakże przyjmuje się, że leczona choroba potrafi zniknąć po tygodniu, a nieleczona występować przez całe życie. Dlatego tak istotne jest sumienne wypełnianie zaleceń lekarza.

Polecane dla Ciebie

Pomocni lekarze

Szukaj innego lekarza