„Stary człowiek i morze”. Kim jest tytułowy bohater?

Utwór Ernest Hemingway napisał podczas pobytu na Kubie w 1951 r. Bardzo szybko zyskał uznanie krytyków i do dziś uważa się tę powieść za jedno z lepszych dzieł pisarza.

Akcja opowiadania rozgrywa się w ciągu czterech dni we wrześniu, kiedy to na morzu szaleją silne huragany. I choć aura jest bardzo niebezpieczna, to właśnie wtedy połowy mogą być bardziej udane. Dlatego też kubański rybak Santiago, który od 84 dni nie złowił żadnej ryby, decyduje się wypłynąć. W przygotowaniu do wyprawy pomaga mu kilkunastoletni Manolin. O świcie sędziwy rybak zdecydował się wsiąść do łodzi. Szybko zauważył okazałego marlina, którego udało mu się złowić. Musiał jednak przywiązać go do łodzi. Ryba była tak duża i silna, że holowała łódkę. Po trzech dniach wycieńczony Santiago chwycił harpun i trafił nim prosto w serce ryby. Mógł teraz wrócić do domu. Niestety, krew marlina zwabiła rekiny. Rybak zaczął z nimi walczyć, mimo to do portu wrócił ze szkieletem złowionej przez siebie ryby. Manolin obiecał seniorowi, że w kolejnych wyprawach będzie mu towarzyszył.

Opowiadanie Ernesta Hemingwaya obfituje w motywy literackie. Główny bohater to sędziwy rybak, który ogromnym szacunkiem darzy morze. Wie, że musi wypłynąć, choć zdaje sobie sprawę z tego, że może to być jego ostatnia wyprawa. Decyduje się podjąć wyzwanie i spróbować okiełznać naturę. Jest silny psychicznie i wytrwały. Walczy z ogromną rybą. Jest zdeterminowany, by dopłynąć z nią do portu. Znosi trudy i cierpienia, jakie przyszło mu pokonać w trakcie samotnej wprawy. Hemingway pisał swój utwór w trakcie pobytu na Kubie. Oddaje więc doskonale realia jej mieszkańców. Pokazuje rutynę życia w kubańskiej wiosce. Duży nacisk pisarz kładzie na przedstawieniu fizyczności z jej najdrobniejszymi szczegółami. Pojawia się krew ryb, ale też niezwykle plastycznie opisane zostało fizyczne wyczerpanie starego rybaka.

Santiago był sędziwym rybakiem, który kochał swoją pracę. Znał się na rybołówstwie jak mało kto. Jego pasją był też baseball. Jego ciało było zmęczone pracą: był chudy, na karku miał głębokie bruzdy, a dłonie poranione. Mieszkał w bardzo skromnej chacie zbudowanej z liści palmy królewskiej. Jego odzież była znoszona (koszula była łatana tyle razy, że zaczęła przypominać żagiel, straciła tez pierwotny kolor). Rybak był prostym i pełnym nadziei człowiekiem. Cechowała go dokładność i determinacja. Chciał za wszelką cenę osiągnąć swój cel, nawet kosztem wyczerpania fizycznego i psychicznego. W chwilach, gdy dopadała go samotność, myślał o swoim pomocniku, Manolinie. Tęsknił za nim. „Stary człowiek i morze” Ernesta Hemingwaya szybko zdobył uznanie krytyków. Rok po ukazaniu się drukiem na rynku czytelniczym opowiadanie wyróżniono Nagrodą Pulitzera. W 1954 r. amerykański pisarz został uhonorowany Literacką Nagrodą Nobla.