Rodzaj męskoosobowy i niemęskoosobowy - charakterystyka

Każdy rzeczownik występuje w liczbie pojedynczej w rodzaju męskim, żeńskim lub nijakim. Z łatwością możemy go rozpoznać, dodając zaimek wskazujący, np.:

• rodzaj żeński: ta kapusta, ta łopata, ta dziewczyna;
• rodzaj męski: ten kapitan, ten okap, ten stół;
• rodzaj nijaki: to słowo, to okno, to niemowlę.

Rzeczownik rodzaju męskiego możemy podzielić jeszcze na rodzaj męskożywotny i męskonieżywotny. Z łatwością odróżnimy te rodzaje, odmieniając rzeczownik w bierniku (zadając pytanie: kogo?co?), mimo iż w mianowniku występuje w tym samym zaimku:

• mianownik: ten chłopiec, ten samochód
• biernik: tego chłopca, ten samochód.

Podział wygląda następująco:

• rodzaj męskożywotny: słyszę tego chłopca
• rodzaj męskonieżywotny: patrzę na ten samochód.

A jak wygląda podział na rodzaje rzeczownika w przypadku liczby mnogiej?

Rzeczowniki w liczbie mnogiej dzielimy na rodzaj męskoosobowy i niemęskoosobowy, który także określimy, dodając do rzeczownika zaimek wskazujący, np.:

• rodzaj męskoosobowy: ci panowie, ci strażacy, ci chłopcy;
• rodzaj niemęskoosobowy: te panie, te mapy; te źródła.

Istnieje zależność między rodzajem rzeczownika w liczbie mnogiej a czasownikiem i przymiotnikiem. Rzeczowniki te w rodzaju męsko- i niemęskoosobowym wymagają użycia różnych form czasowników, np.;

• rodzaj męskoosobowy: te młode kurczęta się rozbiegły;
• rodzaj niemęskoosobowy: ci piękni panowie odeszli.