Trzy razy poroniła, urodziła martwą córeczkę i nieprzytomnego synka. Dziś jest w kolejnej ciąży

Artykuł zawiera bardzo realistyczne opisy m.in. poronienia i wywołania porodu obumarłej ciąży. Ich lektura może być trudna dla czytelnika.

Gdy na początku 2017 roku pani Ola skarżyła się na fatalne samopoczucie, mąż przekonywał, że wygląda "inaczej", "piękniej".

- Marudził, że na bank jestem w ciąży. Ja tego nie czułam, ale dla świętego spokoju pojechaliśmy po test. Bałam się spojrzeć. Wyszedł pozytywny. Mąż w koszuli uklęknął z kwiatkiem i pocałował mnie w brzuch - wspomina pani Ola.

W 6. tygodniu ciąży pojawiło się jednak krwawienie. Kobieta zgłosiła się na SOR. Młody ginekolog stwierdził, że niepotrzebnie.

"Natura wie, co robi, sama pozbywa się wadliwych zarodków, a podtrzymywanie na siłę powoduje, że rodzą się chore" - usłyszała. Serce dziecka biło, więc lekarz przepisał luteinę.

Wkrótce okazało się, że kobieta urodzi syna. Chłopczyk był jednak bardzo mały. W 7. miesiącu ciąży lekarka straszyła ciężarną, że będzie karłem wyglądającym jak małpka, bo miał długie ręce i krótkie nogi. Ostrzegała, że dziecko ma guza na płucach. Do końca ciąży pani Ola bała się o jego zdrowie, ponieważ pobyt w szpitalu nie potwierdził ani nie wykluczył tej diagnozy.

Dawid urodził się w 42. tygodniu ciąży. Kobieta wspomina, że poród był traumatyczny. Trwał kilkanaście godzin. Wody płodowe, które odeszły, były zielone. Nie pojawiło się również rozwarcie.

- Kazali mi rodzić na siłę. Wyśmiewali mnie. Położna nie chciała wezwać lekarza przez ponad 9 godzin. W końcu jak zaczęłam grozić, że rozwalę im sprzęt i będę szarpać za kabelki, to z wyzwiskami go zawołała - wspomina pani Ola.

Okazało się, że dziecko zaczęło tracić tętno. Groziła mu zamartwica. Natychmiast przeprowadzono cesarskie cięcie. Dawid przyszedł na świat siny i nieprzytomny. Ważył tylko 2,6 kg. Dziś jest prawidłowo rozwijającym się dzieckiem. Nie ma problemów ze zdrowiem, jest jedynie nieco drobniejszy od rówieśników.

Pani Ola marzyła o rodzeństwie dla synka. Pragnęła mieć córkę. 10 miesięcy po narodzinach Dawida zobaczyła na teście ciążowym dwie kreski. Martwił ją jednak problem z krzepliwością krwi. Dodatkowo blizna po cięciu rozchodziła się, jednak lekarz, który ją badał, zupełnie zlekceważył - jak się okazało - niepokojące sygnały.

Badania potwierdziły, że kobieta spodziewa się dziewczynki. Ciąża przebiegała książkowo, lecz do czasu. Na przełomie 5. i 6. miesiąca ciężarną zaczął boleć brzuch, miała mdłości i zawroty głowy. Dziecko ruszało się rzadko i niezbyt intensywnie.

Podczas badania połówkowego pani Ola doznała szoku.

- Położne dziwnie szeptały między sobą, patrząc na mnie. Lekarz nie chciał włączyć USG. W końcu powiedział: "Serce nie bije, trzeba jechać do szpitala wywołać". Byłam sztywna, w szoku. Bez słowa wzięłam skierowanie. Lekarz powiedział, że bardzo możliwe, iż dziecko nie żyje od ponad 2 tygodni i grozi mi zatrucie. Zagrożenie życia było ogromne - wspomina.

Do szpitala pojechała w towarzystwie męża. W placówce zaproponowali aborcję, żeby nie musiała "tego" oglądać.

- Nie wyobrażałam sobie tego, że nie zobaczę i nie przytulę mojej małej córeczki - zdradza pani Ola.

Wywoływaniu porodu, co trwało 3 dni, towarzyszył ogromny ból. Cięcie nie wchodziło w grę. Lekarze zlecili wykonanie tzw. "mechanicznego rozrywania". Pojawiło się ryzyko, że po nim kobieta nie będzie mogła mieć więcej dzieci. Nieoczekiwanie dostała krwotoku wewnętrznego. Trafiła na salę porodową, na fotel z nogami skierowanymi ku górze. Kobieta wspomina, że położna, która się nią zajmowała, przeklinała i kierowała w jej stronę obraźliwe komentarze.

- Mówiła do mnie: "czego ryczy, zrobi sobie kolejne", "zrobić umiała, a urodzić nie chce", "po co oglądać? To tylko zgniły flak" - opowiada pani Ola.

Mechaniczne rozrywanie nie przynosiło oczekiwanych rezultatów. Kazali pani Oli stać pod prysznicem, a mężowi polewać ją wodą. Miała nogi jak z waty. Była tak słaba, że osuwała się na ziemię. Z wysiłku na twarzy pojawiły się krwiaki.

Nagle poczuła, jak z dróg rodnych wydostaje się woda. Wtedy położna podała jej kartkę do podpisu. Na pytanie co to, odpowiedziała pytaniem: "Zgoda. Mamy działać czy chce pani umrzeć?".

- Przerażona podpisałam - przyznaje pani Ola. - Zaczęła ugniatać mi żebra i brzuch. Druga położna wbiła całą rękę we mnie i zaczęła szarpać. "No wyszło w końcu! Ale smród!" powiedziała. Pomachała mi przezroczystą, zgniłą pępowiną przez oczami, która była zawiązana na supeł, pełna grud - wspomina z bólem pani Ola.

Po prośbach pani Oli położne umyły dziecko, ubrały i położyły je na klatce piersiowej kobiety. Zaleciły nie patrzeć.

- Była źle umyta i śmierdziała, ale nie brzydziłam się. Dotykałam jej buzi i głaskałam główkę. Czułam jej pęknięta czaszkę. Żałuję, że się nie odważyłam, choć domyślam się, że to mógł być straszny widok. Mówiłam jej, że jest piękna i że ją kocham - wspomina pani Ola.

- Pochowaliśmy Emilkę. Kocham ją tak samo mocno jak synka, często o niej rozmawiamy, na zawsze pozostanie moim dzieckiem. Wyobrażam sobie, jakby wyglądała, jaka by była - dodaje.

Grudzień 2016. Pani Ola wykonuje test ciążowy, ponieważ menstruacja się opóźnia. Wynik wychodzi negatywny, czeka więc na krwawienie. Pojawia się wraz z bólem brzucha i zawrotami głowy. Spędza w domowej toalecie 40 minut.

- Okres był bardzo nietypowy, skrzepy duże jak nigdy i taka dziwna błonka, jakby kółeczko. Nie skojarzyłam wtedy, że to może być ciąża, przecież test był negatywny... - przyznaje.

Czerwiec 2018. Pani Ola skarży się na silny ból brzucha. Orientuje się, że miesiączka znowu nie pojawia się o czasie.

- W południe krwawienie, skrzepy, pęcherzyk. Dużo krwi. Zrobiłam zdjęcie i spłukałam - opowiada. - Zaniepokojona zaczęłam szukać w internecie, czy to może jakaś choroba. Znalazłam informację, że to wczesne poronienie. Dopiero wtedy skojarzyłam fakty z sytuacją, która miała miejsce w grudniu - relacjonuje.

- Postanowiłam iść do lekarza. Nie wykonał żadnych badań. Pytałam o krzepliwość, wyśmiał mnie. Wyśmiał i powiedział, żebym nie wymyślała sobie chorób, skoro morfologię mam dobrą - wspomina kobieta.

Styczeń 2020. Ola Buczma ponownie zachodzi w ciążę. Wykonuje 6 testów - wszystkie pozytywne.

- Bałam się, że ją również stracę. Chciałam dostać coś na podtrzymanie, ale ginekolog nie chciał mi nic przepisać - przyznaje pani Ola.

Kilka dni później pojawia się miesiączka.

- Krwawiłam bardzo długo, chyba miesiąc z 4 dniami przerwy - mówi.

Trzy poronienia, narodziny martwej córki, niska waga urodzeniowa Dawida, skrzepy w pępowinie i nieudane próby zajścia w ciążę sprawiły, że pani Ola była wyczerpana psychicznie. Po porodzie martwej Emilki korzystała z pomocy psychologa i psychiatry. Przyjmowała też leki psychotropowe, jednak każda kolejna menstruacja pogłębiała jej depresję.

Nakłoniła męża do wizyty w klinice leczenia niepłodności. Okazało się, że wyniki badania u obojga były bez zarzutu, prócz jednego. U pani Oli lekarze wykryli mutację genu odpowiedzialnego za krzepliwość. To, co kobieta podejrzewała, a lekarze lekceważyli, było przyczyną problemów ze strony układu rozrodczego. Pani Ola twierdzi, że kilkanaście razy pojawiły się ważne przesłanki, aby wykonać badania w kierunku trombofilii.

Po 2 miesiącach od diagnozy zaszła w upragnioną ciążę, która obecnie jest zagrożona. To dopiero 11 tydzień. Pani Ola zażywa leki na jej podtrzymanie i codziennie dostaje zastrzyki z preparatu przeciwzakrzepowego w brzuch.

- I tak leżę od miesiąca plackiem, jak zalecił lekarz. Chyba tylko myśl o dziecku, które noszę pod sercem, ratuje moją psychikę. Wierzę, że tym razem się uda i w czerwcu przywitamy nasze tęczowe maleństwo - mówi Ola Buczma.

Zobacz także: Nie widziały swoich dzieci od tygodni. Protestują: "Chcemy być blisko naszych maluszków"

Masz newsa, zdjęcie lub filmik? Prześlij nam przez dziejesie.wp.pl