Od urodzenia zmaga się z dysplazją obojczykowo-barkową. Wiemy, na czym polega choroba Dustina ze "Stranger Things"

Pamiętacie jedną ze scen pierwszego sezonu, w której Dustin odpowiada na zaczepki dwóch starszych, śmiejących się z niego chłopaków? "Tłumaczyłem ci milion razy, moje zęby nachodzą! To nazywa się Cleidocranial Dysplasia." Okazuje się, że ta choroba dotyczy nie tylko serialowego Dustina, ale też grającego go Gatena.

Dysplazja obojczykowo-czaszkowa to choroba genetyczna, którą definiuje się jako zespół wad wrodzonych układu kostnego. Obok braku obojczyków i opóźnionego zrostu szwów czaszkowych, objawia się też niewłaściwym wzrostem zębów i kości. W większości przypadków skutkuje to brakiem rozwoju zębów stałych, co zmusza do przeprowadzenia wielu operacji dentystycznych.

Do diagnozy dochodzi zazwyczaj, gdy dziecko kończy 1 rok życia. To wtedy pediatra powinien zaobserwować, że czaszka niemowlęcia nie zrasta się we właściwy sposób, oczy są rozstawione, a czaszka nieproporcjonalnie mała w porównaniu z resztą ciała. Aby potwierdzić diagnozę zazwyczaj potrzebne są badania obrazowe i genetyczne. Niestety jej leczenie opiera się jedynie na łagodzeniu objawów i wzmocnieniu mięśni.

To z powodu choroby serialowy Dustin mówi w specyficzny sposób, co wywołuje drwiny ze strony jego rówieśników. W przypadku Gatena choroba objawia się zatrzymaniem rozwoju stałych zębów i nadliczbowymi zębami mlecznymi. Towarzyszy im niski wzrost, charakterystyczny, płaski kształt głowy i nieprawidłowy rozwój miednicy.

Ponieważ to w głównej mierze choroba sprawiła, że Gaten jako pierwszy z paczki dostał rolę, chłopak postanowił to wykorzystać. Wiedząc, jak ogromny sukces odniósł serial "Stranger Things" zdecydował się nagłośnić swoją chorobę, uświadamiając, że na świecie wiele dzieci na co dzień styka się z krytyką i wyśmiewaniem ze względu na swoje schorzenia.

Przychodzi z pomocą, gdy inne metody zawodzą. Powinna go mieć każda mama

Gaten razem z fundacją CCD Smile pomaga im, finansuje zabiegi dentystyczne i inne leczenie, bez którego chorzy na dysplazję obojczykowo-barkową nie mieliby szans na normalne życie.