Muchomor sromotnikowy - charakterystyka, objawy zatrucia, leczenie

Muchomor sromotnikowy (muchomor zielonawy) to gatunek należący do rodziny muchomorowatych. Jest bardzo trujący i nawet po podjęciu odpowiedniego leczenia spożycie może skończyć się zgonem.

Młody muchomor sromotnikowy jest w całości pokryty tkanką nazywaną welonem uniwersalnym. Jest ona twarda i błoniasta. Gdy grzyb ten urośnie, welon się rozrywa, co powoduje, że dojrzały grzyb ma zazwyczaj łysy kapelusz.

Kolor u wielu gatunków może się różnić, ale klasyczny muchomor sromotnikowy ma zielonkawo-żółty kapelusz z widocznymi promienistymi włóknami. Może być także żółty, zielony, brązowy lub biały. Często z wiekiem oraz wysychaniem może nabierać metalicznego połysku.

Białe skrzela zazwyczaj niestykające się z szypułką lub trzonem, nazywane wolnymi, tworzą pierścień wokół trzonu.

Zarodniki omawianego grzyba mają białą masę, cienkie ścianki oraz są kuliste. Pręciki mogą mieć kolor żółtawy lub biały, a zakończone są podstawą w kształcie bulwy. Jest ona pokryta woreczkiem błoniastym. Cechy te można w prosty sposób utracić, jeśli nie zbierzemy grzyba starannie, dlatego podczas identyfikacji powinniśmy wykopać go w całości.

Woń młodych muchomorów może być nawet przyjemna. Dojrzałe formy mają zapach rozkładającego się białka.

Symptomy zatrucia muchomorem sromotnikowym pojawiają się po około 8-12 godzinach po jego spożyciu. Czas ten może wydłużyć do nawet 24 godzin.

W początkowej fazie pojawiają się zaburzenia jelitowo - żołądkowe:

• wymioty;
• osłabienie, bladość skóry;
• silne bóle brzucha;
• obfita biegunka.

Po pierwszej fazie zatrucia muchomorem sromotnikowym następuje pozorna poprawa, która trwa około 12 do 24 godzin. Następnie pojawia się:

• żółtaczka, świadcząca o uszkodzeniu wątroby;
• przy ciężkim zatruciu żółtaczka występuje razem z zaburzeniami świadomości, pacjent może zapaść w śpiączkę;
• krwawienie z przewodu pokarmowego

W 4 - 5 dobie po spożyciu sromotnika uszkodzeniu ulegają nerki (pojawia się skąpomocz lub bezmocz) oraz zaburzenia krążenia. Jeśli chory nie otrzyma odpowiedniej pomocy lub zatrucie jest bardzo ciężkie, po upływie 4 do 16 dni następuje śmierć.

Uwaga! Śmiertelnie groźne substancje, znajdujące się w muchomorze sromotnikowym nie ulegają rozkładowi podczas gotowania, nie można ich usunąć wraz z wodą po gotowaniu, a także nie ulegają zniszczeniu w procesie suszenia.

Jeśli podejrzewamy, że ktoś z naszego otoczenia lub my sami zjedliśmy muchomora sromotnikowego, jak najszybciej powinniśmy sprowokować wymioty, aby usunąć resztki jedzenia. W następnej kolejności jak najszybciej udajmy się do szpitala, ponieważ w przypadku zatrucia tym grzybem liczy się każda chwila.

W szpitalu na podstawie resztek potraw, resztek pozostałych po czyszczeniu grzybów, wymiocin lub popłuczyn z jelit lekarze ustalają, co było przyczyną zatrucia.

W ciągu pierwszych 36 godzin od zatrucia pacjentowi podawane są duże dawki węgla aktywowanego, który może wychwycić amanitynę. W następnej kolejności podawane są leki regenerujące wątrobę oraz przywracające równowagę organizmu naruszą przez toksyny. Uzupełniane są elektrolity, a w przypadku krwawień także czynniki krzepnięcia.

W przypadku uszkodzenia nerek niezbędna jest dializa. W niektórych przypadkach wątroba wskutek działania toksyn jest uszkodzona w tak zaawansowanym stopniu, że może okazać się niezbędny przeszczep tego narządu.