Jak potwierdzić owsicę?

Ważną informacją w rozpoznawaniu zachorowania u dziecka jest obserwacja jego zachowania. O ile początkowy etap zarażenia przebiega zwykle bezobjawowo, o tyle rozwijająca się infekcja może wywoływać szereg symptomów:

• uporczywy świąd w okolicach odbytu nasilający się wieczorem i w nocy,
• zaczerwienienie skóry w okolicach odbytu, przeczosy,
• osłabienie lub stałe uczucie zmęczenia,
• utrata apetytu i spadek masy ciała,
• zwiększenie ochoty na słodycze,
• nadmierny niepokój lub kłopoty z koncentracją,
• bóle brzucha bądź częste nudności,
• bladość skóry, podkrążone oczy,
• kłopoty ze snem lub zasypianiem,
• obgryzanie paznokci,
• zgrzytanie zębami w nocy,
• nawracające stany zapalne narządów rodnych.

Wystąpienie powyższych objawów (zakładając, że w ogóle się pojawią) powinno zwrócić uwagę rodzica. Zasadniczo nasilenie symptomów zależy od siły inwazji, czasu jej trwania oraz wrażliwości danej osoby. Niemniej, dolegliwości takie mogą towarzyszyć wielu innym chorobom, więc same w sobie nie stanowią bezwzględnego źródła informacji.

Pewności dostarczy za to ujrzenie owsików "na własne oczy". Jest to dosyć łatwa metoda diagnozowania choroby. Najlepiej jest odczekać ok. 2 godziny po zaśnięciu dziecka, a następnie obejrzeć okolice odbytu, przyświecając latarką. Zdarza się też, że owsiki można zobaczyć w postaci cienkich niteczek bezpośrednio w kupce wydalonej przez dziecko, ale jest to dość rzadko spotykane zjawisko. Co więcej, nawet laboratoryjne badanie kału na pasożyty potrafi nic nie wykazać, mimo że dziecko jest chore.

Inną metodą diagnozowania jest przyklejanie przy odbycie taśmy celofanowej zakupionej w aptece. Należy zrobić to z samego rana, tuż po przebudzeniu, przed wstaniem z łóżka, zanim dziecko skorzysta z toalety. Jaja owsików przykleją się do taśmy, którą należy dostarczyć do laboratorium, gdzie są obserwowane pod mikroskopem. Zaleca się wykonanie kilku wymazów w odstępach dwudniowych. Powtarzanie badań zwiększa szansę na wykrycie obecności jaj i zdiagnozowanie owsicy.

Potwierdzenie owsicy pozwala na podjęcie stosownych działań. Przede wszystkim na podanie choremu leku. Wiedza o zakażeniu umożliwia więc rozpoczęcie kuracji. Wyjątkiem jest leczenie wszystkich domowników zamieszkujących z osobą chorą, bez względu na to, czy doszło już do ich zarażenia czy jeszcze nie. U osób tych preparat doustny zostaje podany niejako profilaktycznie, bez uprzedniego badania potwierdzającego obecność pasożytów.

Wynika to z faktu, że owsiki są niezwykle inwazyjne i rozprzestrzeniają się w bardzo łatwy i szybki sposób. Zakłada się więc, że jeśli choruje jeden z domowników, zakażenie nie ominie również jego bliskich. Do zarażenia dochodzi nie tylko na skutek bezpośredniego kontaktu z chorym, ale również poprzez dotykanie tych samych przedmiotów czy wdychanie inwazyjnych jaj owsików unoszących się razem z kurzem.